Święto Podwyższenia Krzyża Świętego jest główną uroczystością przeżywaną przez Zgromadzenie Sióstr Pasjonistek, którego pełna nazwa brzmi: Zgromadzenie Sióstr Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa. Okoliczność ta jest sposobnością do zaprezentowania tegoż Zgromadzenia i jego duchowości.
Zgromadzenie Sióstr Pasjonistek zostało założone przez służebnicę Bożą m. Józefę Joannę Hałacińską (5 maja 1867 r. - 9 lutego 1946 r.) w 1918 r. w Polsce. Pierwszy dom Zgromadzenia powstał na ziemi mazowieckiej w Płocku. Jest to Zgromadzenie habitowe, kontemplacyjno-czynne, o duchowości pasyjnej, oparte na III Regule św. Franciszka z Asyżu.
Charyzmatem Zgromadzenia jest miłość do Chrystusa Ukrzyżowanego, wyrażająca się w kulcie Męki Pańskiej. Kult ten koncentruje się i wyraża w kontemplacji Tajemnicy Odkupienia: męki, śmierci i uwielbienia Chrystusa, w duchu ekspiacji, realizowanym przez modlitwę, ofiarę i pokutę, oraz w podejmowaniu w tymże duchu działalności apostolskiej. Duchowość pasyjną Zgromadzenia streszcza jego hasło, którym są słowa zaczerpnięte z Drugiego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian: "Miłość Ukrzyżowanego przynagla nas" (por. 2 Kor 5, 14).
Istota duchowości pasyjnej polega na współpracy z Chrystusem w Jego zbawczej misji. Dlatego troska o zbawienie wszystkich ludzi w sposób szczególny przenika całe życie każdej pasjonistki, przenika jej nastawienie wobec modlitwy, pracy i cierpienia. Krzyż dla każdej siostry pasjonistki jest chlubą i treścią życia; jest dla niej tajemnicą, z której "czerpie bez wytchnienia i stale szuka dróg, ażeby tę tajemnicę (...) przybliżyć ludzkości i narodom, nowym pokoleniom, każdemu człowiekowi" (Redemptor hominis).
Na praktyczne konsekwencje ascezy pasyjnej wskazują słowa św. Pawła z Listu do Kolosan: "Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół" (Kol 1, 24).
Idea dopełniania cierpień Chrystusa za Jego Kościół przynagla pasjonistki do ochotnego przyjmowania osobistego krzyża, o którym m.in. napisano w autorskim wierszu:
Mój krzyż nie z drzewa ciosany
nie dębowy on ni lipowy
mój krzyż codziennością utkany
wiernie mi dopasowany (...).
Nadto idea dopełniania cierpień Chrystusa przynagla siostry pasjonistki do wynagradzania Bogu za grzechy własne i innych ludzi, do wypraszania łaski miłosierdzia dla świata i przyczyniania się w ten sposób do szerzenia Królestwa Bożego na ziemi.
Z duchowości pasyjnej wypływają specyficzne praktyki pobożne, praktykowane w Zgromadzeniu. Podstawą, a zarazem szczytem życia wewnętrznego pasjonistek, z którego czerpią one miłość do Ukrzyżowanego, moc, uzdolnienie i gorliwość apostolską, jest Eucharystia - sakrament uobecnienia Ofiary Krzyża Jezusa Chrystusa. Pełny zaś udział Sióstr Pasjonistek w Eucharystii jest dla nich nie tylko codziennym zobowiązaniem, ale jest ich przywilejem; w niedziele i w święta pasjonistki uczestniczą w dwóch Mszach św. w duchu wynagrodzenia Bogu za tych, którzy zaniedbują uczestniczenia w Ofierze Eucharystycznej, oraz w intencji nawrócenia grzeszników.
Poza tym Siostry Pasjonistki pogłębiają swoją miłość do cierpiącego Zbawiciela i uczą się mądrości Krzyża przez codzienne rozmyślanie męki i śmierci Chrystusa, połączone z Drogą Krzyżową, przez codzienne odmawianie bolesnej części Różańca, Koronki do Ran Chrystusowych, przez odprawianie Godziny Świętej w każdy czwartek przed pierwszym piątkiem miesiąca od godz. 23.00 do 24.00, a w Wielkim Poście przez uczestniczenie w nabożeństwie Gorzkich żali i śpiewanie Godzinek o Męce Pańskiej. Codziennie też, na zakończenie modlitw oraz o godz. 15.00 - wspólnie lub indywidualnie, a z pobożności bez ograniczenia - pasjonistki odmawiają modlitwę, zaczynającą się od słów: Ojcze Przedwieczny, w której ofiarują Bogu Ojcu Mękę, Krew i Rany Chrystusa w ważnych intencjach Kościoła i świata. Godny uwagi jest fakt, że na początku dziejów Zgromadzenia Siostry Pasjonistki odmawiały modlitwę Ojcze Przedwieczny co godzinę na znak dzwonka. Pełna treść wspomnianej wyżej modlitwy jest następująca:
Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci przez Najboleśniejsze Serce Matki Bożej, Najdroższe Oblicze, Serce włócznią przebite, Mękę, Krew i Najświętsze Rany Ukochanego Syna Twego, cierpiącego na krzyżu, na większą cześć i chwałę Twoją, na zadośćuczynienie za grzechy nasze i wszystkich ludzi, za Ojca Świętego, Kościół święty, duchowieństwo, za nawrócenie grzeszników, za Zgromadzenie, rodziny nasze, dobrodziejów, Ojczyznę i za dusze konających i w czyśćcu cierpiące.
Powyższe ofiarowanie kończą siostry trzykrotnym wezwaniem:
Przepuść, Panie, przepuść ludowi Twojemu, a nie bądź na nas zagniewany na wieki, a także aklamacjami: Któryś za nas cierpiał Rany Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I Ty, Któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami.
Zewnętrzna działalność apostolska Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek koncentruje się na wychowaniu i nauczaniu dzieci i młodzieży w szkołach podstawowych i średnich, na udzielaniu pomocy pielęgniarskiej w klinikach, w szpitalach, w domach opieki dla osób starszych i niepełnosprawnych, w domach opieki dla dzieci zaniedbanych, upośledzonych i sierot. Siostry pracują również jako opiekunki parafialne, zakrystianki, sekretarki w instytucjach kościelnych, w kancelariach parafialnych; są gotowe świadczyć wszelką pomoc potrzebującym.
Obecnie Zgromadzenie ma 29 domów w Polsce i 7 placówek za granicą, w tym 3 placówki misyjne: 2 na Czarnym Lądzie - w Kamerunie (Bertoua-Tigaza, Ndelele) i 1 na Białorusi (Orsza).
W Częstochowie Siostry Pasjonistki modlą się i pracują od 1990 r.