"Dlaczego ogórek nie śpiewa?" - zastanawiał się kiedyś Konstanty Ildefons Gałczyński. I doszedł do oczywistego wniosku - przynajmniej dopóki nie uda się wyhodować rośliny z genem np. Maryli Rodowicz - że z woli nieba śpiew nie jest w naturze ogórka. Trudno zatem mieć pretensje do korniszona. Od śpiewu są kanarki, ale one z kolei gorzej znoszą ocet. Tak to już Pan Bóg stworzył i lepiej niech tak pozostanie.

W normalnym świecie wszystko działa zgodnie ze swoją naturą. Chodzi o zespół cech, które sprawiają, że coś nazywamy rośliną, coś innego zwierzęciem, kogoś człowiekiem, a Kogoś innego Bogiem. W odniesieniu do istot stworzonych, posiadanie cech wspólnych nie oznacza bynajmniej, że wszystkie rośliny, a tym bardziej wszyscy ludzie są tacy sami, ale wyznacza granice istnienia i działania. Ludzka natura dana nam przez Stwórcę jest pierwszym źródłem praw i zobowiązań - określa sposób naszego człowieczego bytowania.

Z natury każdy człowiek rodzi się i umiera. Z natury troszczy się o swoje życie i zdrowie, mówi takim językiem, jakiego się nauczył, kocha tych, którzy są dla niego dobrzy itd. Natura wyznacza granice normalności i nikt nie może oczekiwać od nas zachowań nadludzkich, np. znajomości obcych języków od urodzenia albo zdolności wskrzeszania umarłych. Ale czy ktoś żyjący tylko zgodnie z naturą może spodziewać się nadprzyrodzonej zapłaty?

W dniu zesłania Ducha Świętego stała się rzecz niezwykła. Oto Zmartwychwstały Jezus "podzielił się" z całym Kościołem i z każdym z nas swoim Duchem. Tą niezwykłą, bo istniejącą na sposób Osoby, Miłością Syna Bożego ku Ojcu i Ojca ku Synowi. Duch Święty jest jakby nadprzyrodzonym Implantem wszczepionym człowiekowi, jakby dodanym do naszej natury Genem Boga. To dlatego Apostołowie napełnieni Duchem Świętym mogli czynić rzeczy niezwykłe - nadnaturalne, podobnie jak zmodyfikowana genetycznie sałata uodparnia przeciwko żółtaczce. Dlatego prości rybacy przemawiali nieznanymi sobie dotychczas językami i zdobywali się na męstwo, którym wcześniej się bynajmniej nie cechowali. Czynili cuda i mieli nawet władzę odpuszczania grzechów. To wszystko jest niemożliwe do wykonania ludzkimi siłami.

Bóg każdego z nas powołuje do przekraczania ludzkiej natury. Obiecuje życie wieczne, które nam się z natury nie należy, ale i oczekuje zachowań, na które nas po ludzku nie stać. I wie, że tego powołania nie wypełnimy o własnych siłach. Dlatego zesłał Ducha Świętego, który dokonuje w nas i przez nas rzeczy nadprzyrodzonych. On przez nas kocha, modli się i świadczy o Jezusie. Dlatego i owoce działania pod wpływem Ducha Świętego przerastają wszelkie ludzkie nadzieje.