2000 lat temu nie było miejsca w gospodzie dla rodzącego się Pana. Teraz pragniemy Mu to wynagrodzić, przyjmując Go zawsze i wszędzie. Ojciec Święty Jan Paweł II rozpoczął swój Pontyfikat słowami: "Otwórzcie drzwi Chrystusowi!". Te same słowa powtórzył w bulli ogłaszającej Wielki Jubileusz Narodzin Zbawiciela. Zewnętrznym znakiem wskazującym na otwarcie drzwi Chrystusowi może być żłóbek z Dzieciątkiem Jezus.

Jak co roku, w okresie Bożego Narodzenia w każdym kościele będą tradycyjne szopki. Tym razem żłóbek z figurką Dzieciątka Jezus powinien pozostać w świątyni przez cały Rok Święty, by we wszystkich okresach roku liturgicznego postać Dzieciątka mówiła nam, że Wielki Jubileusz trwa, i przypominała o naszych duchowych obowiązkach, abyśmy nie zmarnowali czasu łaski.
Tak więc, od dnia rozpoczęcia Wielkiego Jubileuszu aż do jego zakończenia, czyli od 24 grudnia 1999 r. do 6 stycznia 2001 r. we wszystkich kościołach parafialnych, rektorskich, w kaplicach zakonnych i prywatnych żłóbek powinien być umieszczony na miejscu widocznym dla wszystkich, łatwo dostępnym zwłaszcza dla dzieci. Nad żłóbkiem można umieścić odpowiedni napis, np.: "Dziś narodził się nam Zbawiciel"; "Otwórzcie drzwi Chrystusowi"; "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata" itp.
Codzienne spoglądanie na Dzieciątko Jezus będzie poruszać nasze sumienia, podsuwając pytania: Czy żyje On w moim sercu? Kiedy ostatni raz przyjąłem Go w Komunii św.? Czy Go kocham? Czy pragnę miłować Go jeszcze bardziej i coraz bardziej? Widok Dzieciątka wzruszy nawet najtwardsze serca ludzkie. Nikt Mu się nie oprze. Nie wzbudzi oporu ani lęku. Przeciwnie, wywoła pragnienie kochania Jezusa i czynienia wszystkiego, aby się z Nim całkowicie zjednoczyć.
Jest to zgodne z założeniami programowymi bulli Jana Pawła II, ogłaszającej Święty Rok Jubileuszu Dwutysiąclecia Chrześcijaństwa. Ojciec Święty przypomina, że rok ten ma być czasem przemiany życia, pokuty i pojednania się z Bogiem. Ma być czasem zjednoczenia z Jezusem Chrystusem w Eucharystii, w Komunii św., a także, przez dzieła i uczynki miłosierdzia, ma być czasem jednoczenia się z Chrystusem żyjącym w Kościele, z Jezusem w Jego Mistycznym Ciele, w Jego członkach - w naszych braciach.
Dobrze by było, gdyby żłóbek z Dzieciątkiem Jezus przez cały rok Wielkiego Jubileuszu stał również w domu każdej polskiej, chrześcijańskiej rodziny. Będzie to na pewno pomoc do ożywienia życia religijnego i wzajemnej rodzinnej miłości; do ukazania, zwłaszcza dzieciom, że Jezusowi trzeba składać dary dobrych uczynków i różne dary serca. Przed tym żłóbkiem cała rodzina powinna każdego dnia klękać do wieczornej modlitwy, zadając sobie pytanie, co dzisiaj dobrego zrobiliśmy dla Jezusa - Zbawiciela Świata. Nie wahajmy się oddawać także zewnętrznej czci Dzieciątku Jezus, całując Je i przytulając do serca.
Żłóbki, które będziemy czcić w kościołach i w naszych domach, mogą być te same, które co roku czcimy w okresie Bożego Narodzenia. Ale jeśli ktoś nie ma figurki Dzieciątka Jezus, która mogłaby być znakiem Wielkiego Jubileuszu, może ją nabyć w określonych miejscach. Siostry zakonne przygotowują większą ilość takich figurek, które są już dostępne, również na Jasnej Górze.

* * *

W Polsce mamy bardzo bogatą obyczajowość związaną z Bożym Narodzeniem, ze żłóbkiem i szopką. Wyśpiewujemy w kolędach nie tylko zbawcze dzieło Chrystusa, ale także wyrażamy w nich nasze współczucie dla Syna Bożego, który od pierwszego momentu życia na ziemi doznawał odrzucenia, odepchnięcia, braku gościnności, a nawet zagrożone było Jego życie.
Niech Jubileusz Narodzin Zbawiciela oraz przyjęcie znaku tych Narodzin w naszych kościołach i rodzinach będzie wynagrodzeniem dla Miłującego Boga za oziębłość serc ludzkich w ciągu dwu tysięcy lat. Niech to będzie drogowskazem powrotu do Boga. Niech się w tym roku objawi polska gościnność dla przychodzącego Chrystusa. Niech się otworzą dla Niego wszystkie drzwi domów, serc i sumień, abyśmy Go przyjęli w Komunii św. i odnajdowali w naszych braciach, w każdym człowieku - od najmniejszego dziecka poczętego pod sercem matki.