Każdemu znana jest troska św. Franciszka o szerzenie pokoju. Przypisuje mu się modlitwę, która wiernie oddaje jego postawę. Pokój wymaga ofiary, szerzenie miłości nie dokonuje się bez samozaparcia, oddania, zapomnienia o sobie. Pozwólmy przemówić słowom Franciszkowej modlitwy: " Uczyń mnie, Panie, narzędziem Twojego pokoju, bym tam, gdzie jest nienawiść, zakorzeniał miłość, tam, gdzie obraza - wnosił przebaczenie, tam, gdzie jest wątpienie, żebym krzewił wiarę, tam, gdzie jest rozpacz, bym budził nadzieję, tam, gdzie są ciemności, bym zapalał światło, a tam, gdzie smutek, żebym wnosił radość. Spraw, Panie, żebym nie o to zabiegał, by mnie pocieszano, lecz żebym pocieszał, nie szukał zrozumienia, lecz żebym rozumiał, nie pragnął być kochany, ale żebym kochał. Albowiem siebie dając - coś się otrzymuje, siebie zapomniawszy - można znaleźć siebie, innym wybaczając - doznam przebaczenia, a umierając - zmartwychwstaję wiecznie" .
Jan Paweł II w przemówieniu w Asyżu przedstawił w skrócie przebieg modlitewnego spotkania. Gospodarzem był, można powiedzieć, św. Franciszek. On symbolizował pokój, pojednanie i braterstwo. Po krótkim poznaniu się każda z grup udała się do innego miejsca w Asyżu, aby modlić się zgodnie ze swoją tradycją. Żydzi i sintoiści pod gołym niebem, inni w kościołach lub salach, chrześcijanie w katedrze św. Rufina.
Wczesnym popołudniem wszystkie grupy religijne przeszły ulicami miasta w milczącym pochodzie do bazyliki św. Franciszka. Na obszernym placu rozpoczęto wspólne modlitwy w intencji pokoju. Na środku ustawiono wysokie podium, na którym każda z delegacji mogła modlić się zgodnie z własną tradycją i wierzeniami. Zabrzmiały więc modlitwy buddystów proszących, by wszystkie istnienia doszły do Oceanu Szczęścia. Muzułmanie słowami Koranu wyznawali: "Wierzymy w jednego Boga i w Objawienie nam dane, które zostało przekazane wszystkim prorokom Pana. Nie czyńmy różnicy między nimi". Przedstawiciele tradycyjnych religii Afryki - animiści w tanecznym rytmie bębnów modlili się: " Boże Wszechmogący, Wielki Palcu, bez którego nie jesteśmy w stanie rozwiązać węzła; Huczący Grzmocie, który rozszczepiasz potężne drzewa; Wszystkowidzący Panie na wysokościach, który tu na ziemi widzisz nawet ślady stóp antylopy na masywie skalnym. Ty jesteś tym, który się nie waha i odpowiada na nasze wołanie; Tyś jest kamieniem węgielnym pokoju! (...) Modlimy się więc o pokój dla świata. Niech pokój panuje w Watykanie. Udziel pokoju Afryce. Udziel go poszczególnym ludziom, domom i rodzinom i obejmij nim wszystkie zakątki świata. Módlmy się o długie życie, mądrość, pokój, roztropność i odwagę dla Jego Świątobliwości Jana Pawła II i jego doradców. Ześlij na nich błogosławieństwa. Niech będą przeklęte wszystkie niegodziwe osoby, które chcą udaremnić chwalebny wysiłek podjęty dla osiągnięcia pokoju (...)".
Na zakończenie spotkania Jan Paweł II wygłosił orędzie pokoju, które było podsumowaniem całodziennych modlitw i medytacji, a zarazem świadectwem chrześcijańskiej wiary w dar pokoju niesiony przez Jezusa Chrystusa. Jan Paweł II podkreślił, że prawdziwy pokój jest w Chrystusie, Zbawicielu wszystkich ludzi. Pokój ten był głoszony podczas Jego narodzenia. Chrystus głosił miłość do wszystkich, nawet do nieprzyjaciół, a tych, którzy pokój czynią, nazwał błogosławionymi. Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie przyniósł pojednanie pomiędzy niebem a ziemią, On bowiem jest naszym pokojem.
W dalszej części orędzia Jan Paweł II powiedział: "Nie ma pokoju bez pasjonującej miłości do niego. Nie ma pokoju bez niezłomnej woli osiągnięcia go. Pokój czeka na swoich proroków! Pokój czeka na swych budowniczych! Wyciągamy ręce do naszych braci i sióstr, aby zachęcić ich do budowania pokoju na czterech kolumnach: prawdy, sprawiedliwości, miłości i wolności. Pokój jest warsztatem otwartym dla wszystkich - nie tylko dla specjalistów, uczonych i strategów. Pokój jest odpowiedzialnością uniwersalną, przychodzi on przez tysiące małych czynów codziennego życia. W codziennym współżyciu z innymi ludzie opowiadają się za lub przeciw pokojowi".
To, co stało się w Asyżu, rozpoczęło erę nowej solidarności, wzmógł się głód sprawiedliwości społecznej, powstała szansa, której nie wolno zaprzepaścić. "Poruszeni przykładem św. Franciszka i św. Klary, prawdziwych uczniów Chrystusa, i przekonani doświadczeniem tego dnia, który przeżyliśmy razem - kończył przemówienie Jan Paweł II - zobowiązujemy się do dokonania rachunku sumienia, do wierniejszego słuchania jego głosu, do oczyszczenia naszego ducha z uprzedzeń, gniewu, wrogości, zazdrości i zawiści. Będziemy się starali czynić pokój w myśli i w działaniu, mając umysł i serce zwrócone ku jedności ludzkiej rodziny. I wzywamy wszystkich naszych braci i siostry, którzy nas słyszą, by czynili to samo".
CDN.