18 listopada 1999 r. minęła 85. rocznica męczeńskiej śmierci bł. Karoliny Kózkówny, 16-letniej wiejskiej dziewczyny z Wał-Rudy.
W Zabawie, rodzinnej parafii Karoliny, tegoroczne uroczystości odpustowe ku czci Błogosławionej stanowiły jeden z elementów przygotowań do Wielkiego Jubileuszu 2000-lecia Chrześcijaństwa. Nawiązywały szczególnie do dwóch znaków Jubileuszu, które m.in. przypomina Jan Paweł II w bulli Incarnationis mysterium, zapowiadającej Rok Święty 2000 - a mianowicie do pielgrzymki i znaku pamięci o męczennikach.
Znak pamięci o męczennikach - pisze Ojciec Święty - to znak szczególnie wymowny, świadectwo prawdy chrześcijańskiej miłości (...) "Człowiek wierzący, traktujący poważnie swoje chrześcijańskie powołanie, w którym męczeństwo jest możliwością zapowiedzianą już w Objawieniu, nie może usunąć tej perspektywy z horyzontu własnego życia" (IM 13).
Przykładem męczeńskiej śmierci z miłości do Chrystusa jest dla nas bł. Karolina. Trudno odpowiedzieć na pytanie, czy kiedykolwiek ta wiejska dziewczyna myślała, że może ponieść śmierć męczeńską. Na pewno jednak swoje chrześcijańskie powołanie rozumiała w pełni i traktowała bardzo poważnie. Stała na straży czystości i obroniła ją. W swoim życiu niejednokrotnie powtarzała, że chciałaby się oddać Panu Bogu cała. Gdy nadszedł moment próby, nie zawahała się wcielić w czyn słownych deklaracji. Dziś, jako błogosławiona, jest dla nas przykładem człowieka zdecydowanego oddać życie w imię miłości Boga. Ale jest również wzorem do naśladowania w codziennej rzeczywistości. Jej życie było drogą wiary prowadzącą do Boga. Było pielgrzymowaniem do Domu Ojca...
"Pielgrzymka - czytamy w bulli Incarnationis mysterium - jest symbolem indywidualnej wędrówki człowieka wierzącego śladami Odkupiciela" (IM 7).
Pielgrzymując do miejsca śmierci Karoliny, idziemy śladami Chrystusa cierpiącego w Błogosławionej.
Piątek 19 listopada 1999 r. Śnieg wybielił pola i lasy, dachy domów, drogi i podwórza. Wśród tego śnieżnobiałego puchu idziemy do Ciebie, Karolino, by uczcić Twą męczeńską śmierć.
Bóg przygotowywał Cię na męczeństwo przez całe Twe życie. I my musimy przygotować się do przejścia śladami Twej męki. Nie można tak z marszu, w pośpiechu wbiec na Twą ostatnią ścieżkę. Trzeba wyciszenia, wejścia w głąb siebie. Pomocą w tym jest dla nas Eucharystia odprawiana w kaplicy Twego rodzinnego domu.
Po Mszy św. w modlitewnej zadumie podążamy do miejsca, gdzie rozpoczyna się Droga Krzyżowa. Stacja pierwsza - zatrzymujemy się pod "Twoją gruszą". Tu "dawałaś" Boga prostym, wiejskim dzieciom; tu uczyłaś o Jezusie i Jego pokornej postawie wobec woli Ojca; tu dziś zaczyna się Droga Krzyżowa Chrystusa połączona z upamiętnieniem Twej męki.
Idziemy tą ścieżką, którą Ty przemierzałaś w ów pamiętny dzień - 18 listopada 1914 r. - dzień, w którym umierając, rodziłaś się dla nieba. Słowa czytanych rozważań odbijają się echem od ściany lasu, by zapaść głęboko w serca tych, którzy się tu zgromadzili.
Z modlitwą i śpiewem na ustach, podchodzimy na skraj lasu, do miejsca, w którym przyszło Ci się pożegnać z ojcem. Ale nie byłaś sama. On został z Tobą - nasz Ojciec Niebieski. To On umacniał Cię na tej drodze; On dał siłę do pozostania wierną swemu postanowieniu bycia czystą.
Między wysokimi pniami drzew idę po skrzypiącym pod stopami śniegu. Rozmyślam o Twojej śmierci. Promienie słońca padają na kolejne krzyże, ustawione przy leśnej dróżce, wyznaczające stacje męki - Jezusa i Twojej.
Idę Waszymi śladami. Chcę iść nadal, przez całe moje życie. Czy wystarczy mi sił, czy wystarczy mi odwagi? Te nieme pytania można wyczytać z twarzy każdego niemal człowieka, który przemierza ten leśny szlak.
"Bądź naszym wzorem na przełomie dziejów" - proszą Karolinę parafianie z Zabawy. "Błogosławiona Karolino, daj nam siłę iść w Trzecie Tysiąclecie drogą wiary i miłości, uczynnej służby i pokory. Pomóż nam kroczyć nie tylko śladami Twej męczeńskiej drogi, ale również dozwól nam iść śladami Twego codziennego życia. Bądź naszym drogowskazem do Domu Ojca...".