Podczas drugiej Mszy św. (o świcie) w uroczystość Bożego Narodzenia, kiedy już będą otwarte przez Ojca Świętego Drzwi Wielkiego Jubileuszu, usłyszymy z Ewangelii te słowa pasterzy: "Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło". Przyjmujemy te słowa jako powiedziane 2000 lat temu, ale czy wielu z nas pomyśli wtedy, że także do mnie są one skierowane?... Bo Betlejem jest nie tylko w każdym kościele, ale i w każdym domu, gdzie Boże Dziecię jest oczekiwane. Do tych słów tak bardzo przyzwyczailiśmy się, że wydają się one jednym ze świątecznych elementów, niczym więcej.
Stajenka, żłóbek, Dzieciątko, Maryja i Józef, aniołowie i pasterze - to wszystko jest co roku tak samo. Ale czy w tym roku ta uroczysta data "2000" wzruszy nasze serca więcej niż zwykle?... Dla wielu jest to idylla i myślimy tylko, czy tegoroczna szopka jest z drzewa lipowego czy z wierzby... A może ten żłóbek jest prawie tak ubogi, jak tamten sprzed 2000 lat - gdzieś na zapadłej wsi albo w kościółku-szopie niedawno otwartym na Syberii?... Czy jestem widzem tylko, czy chciałbym utożsamić się z którąś z postaci koło żłóbka?... Maryi i Józefa nie czujemy się godni... A może Anioł... (bo chyba osiołek i wół nie wchodzą w grę...). I tak pozostają nam pasterze, z którymi możemy się utożsamić, zająć ich miejsce. Ta gromadka betlejemskich pasterzy to nie była wspaniała wspólnota charyzmatyczna. To byli zwyczajni ludzie. Mieli swoje radości i troski, swoje wady i grzechy, ale i zwyczajną ludzką dobroć. Ale zanim spróbujemy utożsamić się z nimi, może najpierw przypomnijmy sobie słowa proroka Izajasza z
Mszy św. w nocy o narodzie kroczącym w ciemnościach. Także i dziś te ciemności ogarniają całą ziemię. Te wojny i walki, których końca nie widać, a obłudni politycy tłumaczą je dążeniem do sprawiedliwości. Te tysiące i miliony rozpadających się rodzin i szukanie domów dziecka lub rodzin zastępczych dla społecznych sierot. Tym ludem w ciemnościach także i my być może jesteśmy. A jednak świętujemy Boże Narodzenie i w naszych sercach budzi się nadzieja. Bo prawdziwie Boże Narodzenie jest Bożą odpowiedzią na te ludzkie ciemności. Bo oto "Bóg się rodzi, moc truchleje", by uczestniczyć w tych naszych ciemnościach nie po to, żeby burzyć ten niedobry świat, lecz przemienić go w bardziej ludzki. On wchodzi w ten świat jako Najmniejszy, bo Dziecko, jako Najuboższy, bo żłóbek wybiera. On nie jest przeciw nam, grzesznym, On jest z nami! W ten Dzień, w tę Noc szczególnie mocno i prawdziwie brzmi to pozdrowienie: "Pan z wami!". On człowiekowi niczego nie odbiera, On tylko daje siebie, swoje życie aż po krzyż. I to jest początek nowej ludzkości, nowego świata. Krąg zła "jeden przeciw drugiemu" zostaje przerwany. Nasze upominki "pod choinką" niech będą znakiem: Jestem z tobą, tak jak Mały Jezus jest z nami wszystkimi. Tak samo życzenia świąteczne, noworoczne, jubileuszowe niech wyrażają tę Jezusową miłość. Tak jak On dla nas, tak i my nie jesteśmy przeciwko sobie, lecz dla siebie. Szukajmy sercem, oczami tych, którzy oczekują i potrzebują tego ludzkiego serca. Wszyscy stanowimy jedną Bożą rodzinę, bo wszyscy otrzymaliśmy 2000 lat temu jako dar Boga samego i dziś Go otrzymujemy.