Tak można by określić problem, który Leszek Mądzik podjął w swym najnowszym spektaklu Skrzydło anioła. Został on zrealizowany nie w ramach prowadzonej przez Mądzika Sceny Plastycznej KUL, lecz w lubelskim Teatrze im. H. Ch. Andersena (dawny Teatr Lalki i Aktora). Rzecz jest o umieraniu dziecka i o sposobach rozładowania rozpaczy przez ukazanie perspektywy transcendentnej - fascynującego piękna zaświatów. Spektakl ma wiele cech charakterystycznego teatru Mądzika, pod wieloma względami jednak od tego wzoru odbiega, przede wszystkim przez użycie słów - od dobitnej recytacji wiersza ks. Wacława Oszajcy, opisującego umieranie dziewczynki chorej na nowotwór, aż po ekspresyjną recytację zupełnie niezrozumiałych tekstów w nieistniejącym języku dla współtworzenia nastroju zaświatów.
Moment kluczowy stanowi pojawienie się karocy-karawanu, zabierającej dziecko, by otworzyć się przed nim mogły nieoczekiwane i wspaniałe perspektywy.
Sztuka powstała po części z inspiracji Hospicjum, z którym Mądzik jest związany. Rozładowywanie rozpaczy chorego dziecka to problem niezmiernie ciężki.
Widownię tego spektaklu, bardzo licznie uczęszczanego, stanowią dzieci starsze (po 10. roku życia) oraz dorośli. Sztuka spotkała się z bardzo dobrym, a nawet entuzjastycznym przyjęciem przez krytykę i wszystkich widzów, trafia bowiem w problem niezwykle aktualny i bardzo nabrzmiały. Jest artystycznie doskonała, piękna i pełna wyrazu.