Historyjkę poniższą, z nutką zadumy, dedykuję osobom, które mają kłopoty z planowaniem swoich zajęć. Trafiła do mnie na świąteczną medytację, przekazuję ją dalej. Może będzie pomocna w dokonaniu celowego wyboru dla przypadkowego czytelnika "Niedzieli".

Pewnego dnia doświadczonego profesora wykładającego w Wyższej Szkole Administracji poproszono o wygłoszenie prelekcji przed grupą kilkunastu dyrektorów ważnych firm amerykańskich nt. skutecznego planowania czasu. Prelekcja miała wchodzić w skład jednodniowego szkolenia. Profesorowi wyznaczono tylko godzinę na wyłożenie swego tematu.
Stojąc już przed grupą elitarnych uczniów (z których każdy gotów był zanotować każde słowo specjalisty), stary pedagog objął ich kolejno wzrokiem i rzekł: "Przeprowadzimy małe doświadczenie".
Schylił się i spod profesorskiej katedry wydobył olbrzymi słój. Postawił go delikatnie przed sobą. Wyjął następnie tuzin sporych kamieni i ostrożnie powkładał je do słoja. Kiedy skończył i nie było już miejsca na dołożenie ani jednego kamienia, podniósł wzrok na słuchaczy i zapytał: "Czy słój jest pełen?".
Wszyscy odparli: "Tak".
Profesor odczekał kilka sekund i zapytał: "Na pewno?".
Pochylił się powtórnie i wyjął puszkę ze żwirem. W skupieniu przesypał zawartość puszki na duże kamienie i poruszył słojem. Żwir osunął się po kamieniach i dotarł aż do samego dna. Prelegent popatrzył na słuchaczy i ponowił pytanie: "Czy słój jest pełen?".
Tym razem znakomici uczniowie zaczęli rozumieć, na czym polega zagadka i jeden z nich rzekł: "Prawdopodobnie nie".
"Dobrze" - przyznał profesor. Pochylił się i tym razem wyjął pojemnik z piaskiem. Uważnie go przechylił i piasek wypełnił luki między kamieniami i żwirem. Zapytał ponownie: "Czy teraz słój jest pełen?".
Znakomici uczniowie bez wahania odparli chórem: "Nie". " Dobrze" - przytaknął profesor. I jak to przewidzieli, wziął stojącą przed sobą karafkę i przelał z niej wodę do słoja. Spojrzał na słuchaczy i zapytał: "Jakiej wielkiej prawdy uczy nas to doświadczenie?".
Najodważniejszy ze słuchaczy, przypominając sobie temat prelekcji, odpowiedział: "To dowodzi, że gdy myślimy, iż nasz kalendarz jest zapełniony, to jeśli bardzo chcemy, zawsze możemy znaleźć miejsce na dodatkowe zebranie, na więcej rzeczy do zrobienia".
"Nie, nie w tym rzecz - odparł profesor. - Doświadczenie to dowodzi głębokiej prawdy: jeśli na samym początku nie włożymy do słoja dużych kamieni, to nigdy nie będzie można wszystkich tam umieścić".
Zapadła głęboka cisza. Każdy uzmysłowił sobie, jakie to oczywiste. Stary profesor powiedział im wówczas: "Jakie duże kamienie są w waszym życiu? Zdrowie? Rodzina? Przyjaciele? Spełnienie waszych marzeń? Zdobycie wiedzy? Walka o ważne sprawy? Odpoczynek? A może coś zupełnie innego...? Należy zapamiętać, że najważniejsze jest to, aby duże kamienie w swoim życiu układać zawsze najpierw. Bo jeśli nie, to ryzykujecie, że nie uda się... wasze życie. Jeśli dacie pierwszeństwo drobiazgom (żwir, piasek), to zabraknie cennego czasu na najważniejsze sprawy (duże kamienie) waszego życia. Nie zapomnijcie, odpowiedzieć samym sobie: jakie są duże kamienie w moim życiu? I poukładajcie je w pierwszym rzędzie w waszym życiu".
Gestem dłoni profesor pożegnał słuchaczy i powolnym krokiem opuścił salę.