1. Cieszę się, że w kilka dni od inauguracji Wielkiego Jubileuszu mogę dzisiaj rozpocząć pierwszą audiencję generalną 2000 r., kierując do wszystkich tutaj obecnych moje najserdeczniejsze życzenia na Rok Jubileuszowy: oby był on rzeczywiście wielkim czasem łaski, pojednania i wewnętrznej odnowy.
W ubiegłym roku, poświęconym bezpośredniemu przygotowaniu do Jubileuszu, pogłębiliśmy wspólnie tajemnicę Ojca. Dzisiaj, na zakończenie tego cyklu refleksji i jakby w ramach specjalnego wprowadzenia do katechez Roku Świętego, chcemy jeszcze skupić się z miłością na osobie Maryi. W "umiłowanej córze Ojca" (Lumen gentium, 53) objawił się Boży plan miłości wobec ludzkości. Ojciec, wyznaczając Ją na Matkę swojego Syna, wybrał Ją spośród wszystkich stworzeń i podniósł do najwyższej godności i misji w służbie swojemu ludowi.
Ten plan Ojca zaczyna ujawniać się w "Protoewangelii", gdy - w konsekwencji upadku Adama i Ewy - Bóg zapowiada, że położy nieprzyjaźń między wężem a niewiastą: to syn niewiasty zdepcze głowę węża (por. Rdz 3, 15). Obietnica zaczyna się wypełniać w Zwiastowaniu, gdy Maryja otrzymuje propozycję stania się Matką Zbawiciela.
2. "Bądź pozdrowiona, pełna łaski" (Łk 1, 28). Pierwszym słowem, które Ojciec kieruje do Maryi, za pośrednictwem swego anioła, jest forma pozdrowienia, które może być rozumiane jako zaproszenie do radości, będące echem wezwania skierowanego do całego ludu izraelskiego przez proroka Zachariasza: "Raduj się wielce, Córo Syjonu! (...) Oto Król twój idzie do ciebie" (Za 9, 9; por. także So 3, 14-18). Tym pierwszym słowem skierowanym do Maryi Ojciec objawia swój zamiar obdarowania ludzkości prawdziwą i ostateczną radością. Własna radość Ojca, która wypływa z obecności przy Nim Syna, zostaje ofiarowana wszystkim, jednakże przede wszystkim jest powierzona Maryi, ażeby przez Nią rozszerzała się na wspólnotę ludzką.
3. Wezwanie do radości w przypadku Maryi jest związane ze specjalnym darem, który otrzymała Ona od Ojca: "Pełna łaski". To greckie pojęcie "kecharitomene" jest często, nie bez racji, tłumaczone jako "napełniona łaską": chodzi bowiem o obfitość, która osiąga najwyższy stopień.
Możemy zauważyć, iż pojęcie to brzmi jakby stanowiło własne " imię" Maryi, nadane Jej przez Ojca już u początku Jej życia. Od poczęcia bowiem Jej dusza jest napełniona wszelkimi błogosławieństwami, które pozwolą Jej kroczyć drogą wyjątkowej świętości przez całe Jej ziemskie życie. Na obliczu Maryi dostrzega się odbicie tajemniczego oblicza Ojca. Nieskończona czułość Boga - Miłości objawia się w macierzyńskich rysach Matki Jezusa.
4. Maryja jest jedyną matką, która, mówiąc o Jezusie, może powiedzieć "mój Syn", podobnie jak mówi Ojciec: "Tyś jest mój Syn" (Mk 1, 11). Ze swej zaś strony Jezus mówi do Ojca "Abba", "Ojcze" (por. Mk 14, 36), podczas gdy do Maryi mówi "Mamo", zawierając w tym imieniu całe swe synowskie uczucie.
W życiu publicznym, gdy Jezus opuszcza swoją Matkę w Nazarecie, spotykając Ją, mówi do Niej "niewiasto", dla podkreślenia, iż teraz otrzymuje On polecenia jedynie od Ojca, oraz aby oznajmić, że nie jest Ona zwyczajną matką biologiczną, lecz ma do wypełnienia misję jako "Córa Syjonu" oraz Matka ludu nowego Przymierza. W misji tej Maryja pozostaje zawsze gotowa na całkowite wypełnienie woli Ojca.
Nie dotyczy to jednak całej rodziny Jezusa. Czwarta Ewangelia ujawnia, że Jego krewni "nie wierzyli w Niego" (J 7, 5), zaś św. Marek przekazuje, że "wybrali się, żeby Go powstrzymać, gdyż mówiono: ´Odszedł od zmysłów´" (Mk 3, 21). Można być pewnym, że wewnętrzna postawa Maryi była zupełnie odmienna. Zapewnia nas o tym Ewangelia św. Łukasza, w której Maryja przedstawia się jako "służebnica Pańska" (Łk 1, 38). W tym też świetle należy odczytać odpowiedź, którą dał Jezus, gdy "oznajmiono Mu: ´Twoja Matka i bracia stoją na dworze i chcą się widzieć z Tobą´" (Łk 8, 20; por. Mt 12, 46-47; Mk 3, 32); Jezus zaś odpowiedział: "Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i wypełniają je" (Łk 8, 21). Maryja rzeczywiście jest wzorem słuchania Słowa Bożego i otwartości na nie (por. Łk 2, 19. 51).
5. Dziewica zachowywała i wytrwale odnawiała swą całkowitą dyspozycyjność, którą wyraziła w Zwiastowaniu. Ogromny przywilej i wspaniała misja bycia Matką Syna Bożego nie zmieniły Jej postawy pokornego poddania się planom Ojca. Wśród innych aspektów tego planu Bożego przyjęła Ona na siebie zadanie wychowawcze związane z Jej macierzyństwem. Matką nie jest tylko ta, która rodzi, ale również ta, która w sposób aktywny angażuje się w formację i rozwój osobowości dziecka. Postawa Maryi z pewnością wywarła wpływ na zachowanie Jezusa. Można przypuszczać, na przykład, że gest umywania nóg (por. J 13, 4-5), pozostawiony uczniom jako wzór do naśladowania (por. J 13, 14-15), odbija to, co sam Jezus obserwował już od dzieciństwa w postępowaniu Maryi, gdy Ona umywała gościom stopy, w duchu pokornej służby.
Według świadectwa Ewangelii, Jezus w okresie spędzonym w Nazarecie był "poddany" Maryi i Józefowi (por. Łk 2, 51). W ten sposób otrzymał On od Maryi prawdziwe wychowanie, które ukształtowało Jego człowieczeństwo. Z drugiej zaś strony, Maryja była podatna na wpływ i formowanie ze strony swego Syna. W stopniowym objawianiu się Jezusa odkrywała Ona coraz głębiej Ojca i składała Mu hołd miłości całym swoim sercem. Jej zadaniem jest teraz pomaganie Kościołowi w kroczeniu, tak jak Ona, śladami Chrystusa.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach - paulin