Synu Kochany!
Dziś moje święto. Nie dostałam od Ciebie żadnego znaku pamięci. Wiem jednak, że pamiętasz w modlitwie każdego dnia. Matka musi być odporna i wyrozumiała, dzielna i mężna, bo to należy do istoty macierzyństwa. Czasem jednak się zastanawiam, na ile miłość matki zostawiła ślad w Twoim życiu? Bo widzisz, nawet macierzyństwo nie jest miłością tak "darmową", która niczego nie oczekuje. Kiedy to rozważam, myśląc o mojej słabości, to zaraz się pocieszam tym, że nawet Miłość Boża czeka na słowo człowieka, na ludzkie "tak". Kochać za "Bóg zapłać" - ile matek tego doświadcza. Dziś myślę o matkach, których dzieci odeszły do sekt, o matkach narkomanów, o matkach bitych przez własne dzieci. Myślę o matce, która adoptowała syna, a który powiedział jej, że oczekuje sposobnej chwili, aby uciąć jej głowę. Pamiętam, że kiedyś poznałeś tę wspaniałą kobietę. Myślę o matkach opuszczonych przez własne dzieci. O matkach, które w domach opieki patrzą każdego dnia w okno z tlącą się wciąż jeszcze iskierką nadziei, że córka i syn przyjdą któregoś dnia, aby zapytać o ich zdrowie.
Trzeba wiele wierności i pokory, by się nie zgubić, nie stanąć w miejscu, nie odmówić miłości swemu dziecku. Trzeba wiele modlitwy, by to udźwignąć. Dzisiejszego wieczoru myślę o tylu biednych matkach, które nie znalazły dość siły, aby kochać do końca. Miłość to najtrudniejsza droga, bo nie ma przystani i kresu nie widać.
Decyzja na dziecko, decyzja na miłość to zawsze ryzyko. Teraz jest taki czas, gdy wielu ludzi nie ma odwagi podjąć tego ryzyka. A kochać - to być zdolnym do ponoszenia ryzyka i chcieć zaryzykować swoim życiem dla innych.
Synu, wiem i wierzę, że w tym misyjnym zapracowaniu, gdy doba jest zbyt krótka, aby podjąć wszystkie wyzwania, na pewno znajdujesz czas na modlitwę. Myślę jednak trochę może i samolubnie, że słowa matki także wspomogą Twoje kapłańskie refleksje. Wracam dziś wspomnieniami do takiej jednej rozmowy z moją matką. Były to trudne dni mojego życia - czas kryzysu miłości i nadziei. Kiedyś wpadłam, by odwiedzić moją matkę. Siłą zatrzymywała mnie na wieczór i na noc. Byłam niezadowolona, bo chciałam być sama, jak najszybciej sama. W końcu uległam. Kiedy wieczorem byłyśmy tylko obydwie, powiedziała mi, patrząc prosto w oczy: Najważniejsza jest siła wierności, pamiętaj - niewierność jest klęską człowieka. Postawiłam pytanie: Dlaczego mi to dziś mówisz? Odpowiedziała: Mówię, abyś to wiedziała nie tylko na dziś. Od tamtego dnia minęło wiele lat, a słowa te są światłem w tylu okolicznościach życia.
Nie zapomniałam nic z tamtych słów i z tamtej atmosfery, zwyczajnej i uczciwej aż do bólu. Dziś myślę, że wiele zawdzięczam mojej matce, która odeszła do Pana.
Właśnie zegar wybił północ. Więc na dobranoc chcę Ci powiedzieć tylko - patrząc z perspektywy czasu, człowiekowi żal, że się za mało kochało, że się za dużo myślało o sobie. A Panu Bogu pytań dziś już nie stawiam. Tylko proszę za wszystkie matki, aby się nie bały powiedzieć "tak" Miłości.
Synu, wesprzyj moją modlitwę za córki i synów, co pobłądzili, nieświadomi, że próżno wolnością się łudzą.