Możemy słusznie postawić pytanie, jak to jest możliwe, że Bóg, który jest nieskończoną doskonałością, a więc i pełnią szczęścia, żali się przez Proroka na swój lud: "Raczej Mi przykrość zadałeś twoimi grzechami, występkami twoimi Mnie zamęczasz". Odpowiedzią na to pytanie jest Jezus Chrystus, Syn Boży, w którym cierpi wzgardzona Boża Miłość. Dlatego dziś w Ewangelii słyszymy, że ten Jezus najpierw uzdrawia duszę, zranioną grzechami, a potem leczy ciało człowieka.
Gdybyśmy byli wówczas w Kafarnaum, przeżywalibyśmy podobne zaskoczenie. Nie tylko z powodu tego łoża, spuszczanego przez otwór w dachu, ale także z powodu tej kolejności: najpierw paraliż duszy, potem paraliż ciała. Tego obecni tam nie oczekiwali. Jezus widzi i raduje się ich wiarą, ale On chce ich konkretnie pouczyć, co jest ważniejsze, od czego trzeba zacząć leczenie. Uczeni w Piśmie myślą teologicznie poprawnie. Tak, grzechy może odpuszczać tylko Bóg, ale On tę władzę przekazał swojemu Synowi, który nie tylko sam przebacza, ale i mówi do swoich uczniów: "Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone" (J 20, 23). Ale nie dziwimy się tym mieszkańcom Kafarnaum. Także i my dziś oczekujemy często od naszej wiary zabezpieczenia zdrowia, pomyślności... 25-letni robotnik mówi do kapłana rozgoryczony: "Jakoś tam w Pana Boga wierzę, ale nie w takiego Boga, który opiekuje się człowiekiem. Ja modlę się i pracuję już 8 lat i w tym czasie co rok miałem wypadek przy pracy. Ksiądz uczył mnie na religii, że Bóg przez swoich aniołów strzeże człowieka. Tych 8 moich wypadków przy pracy świadczy o tym, że tak nie jest". Podobnie myśli wielu ludzi wierzących. A Jezus w tym uzdrowieniu najpierw duszy, potem ciała pragnie przekazać tę prawdę, że On nie jest ani tylko uzdrowicielem, ani naszym stróżem, lecz zbawicielem człowieka. Szczera, ciągle pogłębiana wiara uczy nas widzieć sens naszego życia poza ciasnym horyzontem doczesności. Nasze grzechy, jak to mówi prorok Izajasz, męczą naszego Ojca w niebie, a św. Paweł dodaje, że Bóg zawsze mówi człowiekowi "tak" wszędzie tam, gdzie jest prawdziwe, ludzkie szczęście. Owym najmiłościwszym Bożym "tak" jest przede wszystkim Jezus Chrystus i Jego Ewangelia. On jest Gwarantem i wypełnieniem wszystkich Bożych obietnic. Bywało tak w dawnych wiekach, że kiedy jeden król w wojnie pokonał drugiego, w zawartym układzie musiał być uwzględniony zakładnik, by warunki pokoju były dotrzymane. Tym zakładnikiem bywał często syn pokonanego króla. Bóg nigdy przez nikogo nie może być pokonany, a jednak dał nam swojego Syna, który stał się przez Wcielenie jednym z nas i ucieleśnia tę Bożą wierność, Bożą miłość, owo wielkie, Boże "Tak!".
A my, tak jak On, całym naszym życiem mamy także odpowiadać " tak" na tę Bożą miłość i przyjmować ją z zaufaniem, choćby podobnie jak w Kafarnaum inna była kolejność Bożych darów. Takim ciągłym przypominaniem nam konieczności owego "tak" jest każde słowo "Amen". Kiedy podczas Mszy św. na zakończenie Modlitwy Eucharystycznej kapłan śpiewa lub uroczyście mówi te słowa: "Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, Tobie, Boże, Ojcze Wszechmogący, w jedności Ducha Świętego, wszelka cześć i chwała przez wszystkie wieki wieków", my odpowiadamy tym jednym, jedynym słowem: "Amen!", które powinno brzmieć mocno, bardzo mocno, jako znak wiary, jako odpowiedź miłości na Miłość.