Sondaże popularności Akcji Wyborczej Solidarność sięgnęły przysłowiowego dna. Wielu uczciwych ludzi prawicy uważa, że zawiedli się na formacji politycznej, którą wybrali do Sejmu i na którą tak bardzo liczyli. Słów krytyki również, co specjalnie boli, nie szczędzi były prezydent, wywodzący się z obozu posierpniowego, który jednak w czasie swojej kadencji nie tylko nie wzmocnił prawicy, ale z niewiadomych powodów doprowadził do niebywałego rozpanoszenia się tzw. lewej nogi. To wówczas postkomuniści przejmowali najbardziej łakome kąski polskiej gospodarki, okopywali się w mediach, spółdzielniach i fundacjach, zakładali banki. To przecież wtedy powstał BIG Bank, oparty w 98% na kapitale skarbu państwa, a wśród jego założycieli byli przywódcy postkomunistycznej lewicy: Aleksander Kwaśniewski, Leszek Miller, Marek Siwiec, Jerzy Szmajdziński. Tenże BIG Bank, co potwierdziła kontrola NIK, obracał ze szkodą dla państwa pieniędzmi Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego, otrzymywał środki pomocowe z NBP, korzystał ze szczególnych przywilejów w PZU, którego akcje teraz chce przejąć. Ale dzisiaj okazuje się, że ten Bank jest w 98% prywatny, a ogromne państwowe dotacje, pieniądze wszystkich Polaków, przeszły po cichu w prywatne, nie tylko obce, ręce.
Nie chodzi mi w tym momencie o to, aby wylewać żale nad AWS-em, który płaci wysoką cenę za nieudolność swoich ministrów i liderów. Chciałbym jednak zadać pytanie nieco przewrotne: Czy polska prawica miała i czy ma szansę, żeby rządzić sprawniej, tzn. skuteczniej dla całego narodu? Pytanie to zadaję w kontekście histerii państw Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych po dojściu do rządów partii Joarga Haidera w Austrii. Na przykładzie bowiem tej bezprecedensowej obstrukcji Zachodu wobec Austrii da się wysnuć daleko idące wnioski dotyczące stosunku Unii Europejskiej do jakiejkolwiek prawicy narodowej.
Czy ktoś sądzi, że Zachód zaakceptowałby w Polsce partię rządzącą, która postawiłaby sobie za cel obronę interesu narodowego ponad wszystko? Zapytajmy inaczej: Czy ktoś sądzi, że Zachód chętnie widziałby w Polsce reformy, które umocniłyby naszą gospodarkę i narodową tożsamość?
Sądzę, że mamy wystarczająco wiele dowodów na to, że Unia Europejska czyni wszystko, aby wspierać w Polsce jedynie te partie, które prawicowymi nie są, czyli przede wszystkim Sojusz Lewicy Demokratycznej i Unię Wolności. Bo zapytam dalej: Który z polskich polityków jest stale fetowany na Zachodzie? Czy premier Buzek - lider prawicy i autor wielkich reform? Niestety, nie. Balcerowicz, Geremek, Kwaśniewski - to oni zbierają laury za te elementy reform, które są korzystne dla Zachodu. Dlaczego tak się dzieje? Śmiem sądzić, że Unia Europejska tak jak partii Haidera panicznie obawia się mocnego AWS-u i, dodam, niektórzy socjaldemokraci zrobią wszystko, aby w razie "zagrożenia" narodowego czy katolickiego w Polsce pojawiali się ludzie pokroju A. Leppera, którzy będą psuć, co się tylko da.
Hasło: Austria dla Austriaków w ustach Haidera wywołało paniczny lęk pośród eurokratów dążących do zniesienia ojczyzn (nie narodów europejskich). Czy ci sami eurokraci pozwoliliby, aby polska prawica ze swoim hasłem o Europie ojczyzn popsuła im szyki? Jesteśmy za dużym krajem w Europie, aby pozwolono nam na samodzielne kształtowanie polityki i gospodarki. Moglibyśmy wówczas łatwo zburzyć ten europejski domek z kart. Co więc należy robić? Czy w ogóle coś robić? Oczywiście. Znając założenia tej wielkiej europejskiej gry, nie możemy odwrócić się do niej plecami. Ale z pewnością wejście do tych międzynarodowych struktur jest opłacalne tylko wówczas, jeśli się wie, po co się tam wchodzi. A należy wchodzić tylko po to, aby polski naród nie pozostawał już dłużej poza rozwojem, jaki dokonał się w krajach Zachodu. Tego od rządzących oczekuje nasze społeczeństwo.
Rozumiejąc więc niezwykle delikatną i trudną misję AWS-u, misję jedynej w Europie prawicy u rządów, należy w sposób szczególny dbać o poparcie własnego narodu. I tu zaczyna się całe nieporozumienie, ponieważ tak rząd, jak i politycy AWS-u rozmijają się z tym, czego po nich spodziewa się społeczeństwo. Dla polityków najważniejsze stały się reformy, przyszłość koalicji, zmiany w AWS-ie, zmiany w rządzie itd. Tymczasem ludzi najbardziej interesuje praca, bezpieczeństwo, perspektywy rozwoju rolnictwa itp. Dlatego ludzie mają rację, krytykując rząd, bo najważniejszy powinien być człowiek, a nie reformy, godność ludzka, a nie gospodarka, dobro wspólne, a nie indywidualizm, honor i uczciwość, a nie materialistyczne nastawienie do świata. W każdym przypadku, kiedy przegrywa człowiek, mamy do czynienia z dalszym ciągiem kosztownych absurdów rodem z PRL-u.
Bliska już perspektywa wyborów prezydenckich sprawia, że w polityce robi się bardziej nerwowo. Media już dokonały wyboru, wielokrotnie podkreślając, że kandydat prawicy nie ma szans, ogłaszając, że urzędujący prezydent z SLD jest bezkonkurencyjny. Wszyscy wiemy, że ten prezydent ma w mediach publicznych własne sztaby wyborcze, które już pracują dla niego na pełnych obrotach. Widać to np. w tym, że przyświeca im jeden cel: bić w AWS, bić w prawicę. Podobnymi argumentami, jakimi Unia Europejska bije w Haidera. Pytam: Dlaczego media piętnują kłótnie w AWS-ie, a nie kpią z bezdusznego posłuszeństwa, jakie panuje w SLD? Przecież to jest typowe popeerelowskie ugrupowanie o charakterze wodzowskim, działające w myśl komunistycznej zasady: Kto nie z nami, ten już jest martwy. Dlaczego media nie wykpią łudzenia przez SLD społeczeństwa, że jak to ugrupowanie przejmie władzę, będzie ludziom lepiej? Groteskowe jest to, że partia ta rządziła pełne 4 lata i nie rozwiązała ani jednego problemu.
AWS to pospolite ruszenie prawicy. Nikt nie ukrywa, że w tym klubie parlamentarnym panuje kryzys polityczny. Nie jest to tylko efekt słabości liderów. Pamiętajmy o tym "antyhaideryzmie" Zachodu, o niezauważalnych dla ogółu społeczeństwa antyprawicowych działaniach Unii Europejskiej wobec Polski. Dlatego nie traćmy nadziei złączonej z tymi, którzy jeszcze coś dla Polski chcą uczynić. Po ostatnich wydarzeniach doszło w AWS-ie do mobilizacji sił. Scenariusz trzymiesięcznych działań jest następujący: w lutym reforma klubu parlamentarnego, w marcu - rządu, w kwietniu - wytypowanie wspólnego kandydata na prezydenta. Brońmy AWS-u, wszak PRL dawno się rozsypał, a nowej Polski 2000 nikt obcy bez naszego udziału nie wybuduje.