Śnieg topniał szybko. Strugi brudnej wody spływały do studzienek kanalizacyjnych. Na jedynym suchym kawałku asfaltu pod naczepą wielkiego samochodu ciężarowego drzemał kot, wygrzewając się w słońcu. Szerokie opony osłaniały go skutecznie przed wiatrem, a pędzące drogą auta nie robiły na nim większego wrażenia. Był do nich przyzwyczajony. Kot przeciągnął się, wstał, zrobił koci grzbiet i rozejrzał się wokoło. Jego uwagę zwróciły wróble skaczące i pluskające się w pobliskiej kałuży. Kot przyglądał się uważnie bawiącym się ptakom, aż w końcu i one go zauważyły. Natychmiast wzbiły się szybko do lotu. Kocur wrócił leniwie na swoje miejsce i wyciągnął się z powrotem na rozgrzanym asfalcie pod osłoną ciężarówki.
- Ale się ten Rynek zmienia - zagadnął starszy pan do siedzącej obok na przystanku kobiety. - Pamiętam, że przed wojną był tu targ. Cały Rynek był wybrukowany okrągłymi kamieniami, które nazywały się kocimi łbami.
- Kocie łby? - zdziwił się młody chłopak. - Odjazdowa nazwa, jeszcze takiej nie słyszałem. Jak się po czymś takim rozpędzić motocyklem, taką hondą na przykład...
- Chłopcze - odpowiedział starszy mężczyzna - wtedy nie było żadnych motocykli. Może był jeden w całym mieście.
- Niemożliwe - zaśmiał się chłopak.
- Miał go syn jednego z bogatszych kupców. Mieszkał w Alejach. Jak jechał, to wszyscy z domów wychodzili, żeby mu się przyjrzeć. Poźniej pojawiły się autobusy. Przystanek końcowy był koło kościoła św. Zygmunta, ale mało kto nimi jeździł, bo były za drogie, a ludzie nawet na gazetę często nie mogli sobie pozwolić.
- E, co też pan opowiada - odpowiedział chłopak. - No to jak się ludzie po mieście poruszali, skoro nie było samochodów, a autobusy były za drogie?
- Jak to jak? Na piechotę - wyjaśniła starsza pani. - A jak kto był bogatszy, to jeździł rowerem.
- Nie szkoda im było czasu? - chłopak nie mogł powstrzymać zdziwienia.
- Nie było wtedy telewizji, samochodów, telefonów komórkowych, nawet zwykłe należały do rzadkości, więc ludzie mieli więcej czasu - tłumaczył starszy pan. - Więcej się ze sobą spotykali niż dzisiaj. Tak łatwo przecież pojechać samochodem do znajomych, a tak rzadko ludzie to robią, bo są ciągle zajęci.
- Ja tam często spotykam się ze swoimi kumplami. Oglądamy wspólnie filmy na wideo - skomentował chłopak.
- Oglądacie filmy i co jeszcze robicie? - pytała starsza pani.
- Jak to co? - odpowiedział chłopak. - Rozmawiamy o tych filmach, o tym, komu jaka bryka najbardziej się podobała, albo która dziewczyna była super, o tym, jak fajnie jeden facet załatwił drugiego, o efektach specjalnych. Mamy dużo tematów.
- I to wszystko? - spytała kobieta.
- A co? To mało? - zdziwił się chłopak.
- Kocie łby - mruknął pod nosem starszy pan.
Kot śpiący pod ciężarówką otworzył jedno oko i bacznie obserwował mijającego go dostojnym krokiem gawrona. Poza końcem ogona nie drgnęła kotu żadna część ciała.
- Pewnie, że mało - kontynuowała temat kobieta. - Przecież możecie rozmawiać o własnym życiu, a nie o cudzym, zwłaszcza że jest to życie wymyślone.
- Ale życie na filmach jest o wiele ciekawsze - odpowiedział chłopak. - I w dodatku wiadomo, co się wydarzy. Z kumplem to ja sobie mogę zamienić parę słów przez komórkę. O, tu ją mam - chłopak wyjął z kieszeni telefon komórkowy. - Chce pani z kimś pogadać? Mogę tyrknąć.
- Nie, dziękuję - odpowiedziała kobieta. - Ludzie mają dzisiaj telefony komórkowe, jakiś nawet Internet, samochody, a nawet samoloty. I co z tego? I tak mają dla siebie mniej czasu niż wtedy, kiedy musieli wszędzie chodzić na piechotę albo co najwyżej wozem z końmi jechać. Jak jechaliśmy do rodziny zimą, to grzaliśmy cegłę w piecu, żeby na niej trzymać nogi, bo inaczej marzły. Zimy były wtedy mroźne. Ciekawe, że nie tylko ludzie się zmieniają, ale także klimat.
- Klimat się, proszę pani, przede wszystkim zmienia. Jest dziura ozonowa, to się klimat musi zmieniać - odparł chłopak.
- A mnie się wydaje, że klimat Rynku Wieluńskiego nie zmienił się od przedwojny prawie wcale - powiedziała starsza pani.