Niejeden, dziś już stary, człowiek może wspomina taki przedwojenny dzień, kiedy bardzo głodny, idąc obok pola z dojrzałą, złocistą pszenicą, zerwał kilka kłosów, wykruszył ziarno i jadł... Nie myślał o tym, czy to niedziela, czy dzień powszedni, może tylko obejrzał się, czy w pobliżu nie ma właściciela tego pola... Uczniowie Pana także musieli być głodni, kiedy zaczęli zrywać kłosy, a faryzeusze nie o to ich oskarżyli, że to owoc z cudzego pola, lecz że naruszają szabat - dzień Pana. Ewangelista mówi o Panu Jezusie: "(...) spojrzawszy wkoło po wszystkich z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serca, rzekł do człowieka z uschłą ręką: ´Wyciągnij rękę!´". Tym czynem, zdaniem faryzeuszy, Jezus jeszcze bardziej naruszył szabat niż Jego uczniowie zrywaniem kłosów. Owa zatwardziałość serca uczyniła ich ślepymi i nieczułymi na prawo miłości. Oni milczeli i odbyli naradę, w jaki sposób Go zgładzić. Według nich, w szabat nie wolno było nie tylko zrywać kłosów, nie tylko uzdrawiać, ale była cała litania, ok. 40 rodzajów czynności zakazanych w szabat, a konkretnie takich zabronionych czynów wyliczano ponad tysiąc! Była też ustalona "droga szabatowa" - 900 metrów, której w szabat nie wolno było przekroczyć. Były i takie niedorzeczne przepisy, jak zakaz zmieniania wody kwiatom, układania bukietów, wyciskania soku z owoców, gotowania czegokolwiek lub obcinania paznokci... Uśmiechamy się dziś na to wszystko, a Jezus rozgniewał się i zasmucił, i powiedział słowa, które określają cel i sens dnia Pańskiego: "To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu".
Nowy Katechizm Kościoła Katolickiego poświęcił tematowi " Dzień Pański" prawie 30 punktów (2168 - najpierw "Dzień szabatu", do 2195). Kto ma ten Katechizm i przeczyta sobie te punkty, zrozumie sens Jezusowych słów, że szabat - dzień Pański jest dla człowieka. W Izraelu szabat był wspominaniem dnia, w którym Pan ukończył dzieło stworzenia i "odpoczął". Dla nas, chrześcijan, jest to przede wszystkim nie tylko wspominanie, ale celebrowanie i przeżywanie radości Zmartwychwstania Pańskiego. Dlatego ten Katechizm nazywa naszą niedzielę "wypełnieniem szabatu", "dniem łaski i powstrzymania się od pracy". A w punkcie 2186 tak pięknie wyjaśnia: "W pobożności chrześcijańskiej niedziela jest tradycyjnie poświęcona na dobre uczynki i pokorne posługi względem chorych, kalekich i starszych. Chrześcijanie powinni także świętować niedzielę, oddając swojej rodzinie i bliskim czas i staranie, o które trudno w pozostałe dni tygodnia". A więc to nie tylko Msza św., która ma uświęcić cały tydzień, te jego dalsze 167 godzin. Ten dzień przynosił kiedyś wolność nie tylko każdemu człowiekowi, ale także zwierzętom domowym, jak to dziś słyszeliśmy w pierwszym czytaniu z Księgi Powtórzonego Prawa. Także i dziś nasza niedziela to jest dzień wolności. Podsumowaniem tego rozważania niech będzie jeszcze jedno zdanie z Katechizmu Kościoła Katolickiego.
"W niedzielę oraz w inne dni świąteczne nakazane wierni są zobowiązani... powstrzymać się od wykonywania tych prac i zajęć, które utrudniają oddawanie Bogu czci, przeżywanie radości właściwej dniowi Pańskiemu, oraz korzystanie z należnego odpoczynku duchowego i fizycznego" (2193).