"Posypując głowy wiernych popiołem, celebrans zwraca się do każdego z wezwaniem: ´Pamiętaj człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz!´ (por. Rdz 3, 19). Również i te słowa mówią o ´powrocie´: powrocie do stanu prochu. Mówią o konieczności śmierci i zachęcają nas, byśmy nie zapominali, że na tym świecie jesteśmy tymczasowo.
Słowa te i obraz prochu uświadamiają nam równocześnie prawdę stworzenia i nawiązują do bogactwa wymiaru kosmicznego, do którego należy ludzkie stworzenie. Wielki Post przypomina dzieło zbawienia, by człowiek uświadomił sobie fakt, że śmierć, rzeczywistość, z którą stale obcuje, nie jest prawdą pierwotną. Na początku bowiem jej nie było, ale jako smutna konsekwencja grzechu ´weszła na świat przez zawiść diabła´ (Mdr 2, 24) i stała się wspólnym dziedzictwem wszystkich ludzi.
Słowa: ´Pamiętaj człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz!´ skierowane są najpierw nie do wszystkich stworzeń, ale do człowieka, którego Bóg stworzył na swój obraz i umieścił w centrum wszechświata. Przypominając mu, że musi umrzeć, Bóg nie niszczy pierwotnego zamysłu, co więcej, potwierdza go i w sposób szczególny przywraca po upadku spowodowanym przez grzech pierworodny. To potwierdzenie przyszło wraz z Chrystusem, który dobrowolnie przyjął na siebie brzemię grzechu i zechciał przejść przez śmierć. W ten sposób świat stał się widownią Jego męki i zbawczej śmierci. Oto misterium paschalne, w głąb którego prowadzi nas w sposób szczególny okres Wielkiego Postu.

Z homilii wygłoszonej w bazylice św. Sabiny w Rzymie 17 lutego 1999 r.