Rozpoczynamy już trzeci miesiąc wspólnego "patrzenia w niebo" Z licznie nadesłanych listów wynika, że jest nas coraz więcej, a gwiazdy podziwiamy całymi rodzinami. Zdrowe wieczorne spacery upiększone są wrażeniami z oglądania wspaniałego widowiska, jakim jest rozgwieżdżone niebo. Zamiast ślęczeć przed telewizorem, "zarażajcie" innych swoją astronomiczną pasją. Szukajcie spokojnych i cichych miejsc, najlepiej daleko od zgiełku dużych miast. Ludzie szalejący na dyskotekach mówią, że prowadzą ciekawe nocne życie. Ale tacy ludzie nie znają wspaniałego nocnego życia astronoma. Nie wiedzą, co to cicha leśna polana, nad którą rozpościera się niebo tysiąca gwiazd. Często noszą słuchawki na uszach i nie słyszeli jeszcze dźwięków nocnego nieba. Podróżują głośnymi samochodami, ale nie jechali nigdy Wielkim Wozem po Mlecznej Drodze. Muszą leczyć nerwice w szpitalach, zamiast położyć się pod gwiazdami i pomarzyć!
A przecież jest na co popatrzeć. Spójrzmy dziś wieczorem na znane nam już planety. Najniżej nad zachodnim horyzontem widoczny jest czerwonawy Mars. Wyżej widzimy pięknego jasnego Jowisza. Uważny obserwator zauważył z pewnością, że przez ostatni miesiąc odległość pomiędzy tymi dwoma planetami zmniejszyła się aż dwukrotnie! Również w ciągu najbliższych tygodni Mars zbliżać się będzie do Jowisza, aby za miesiąc znaleźć się tuż przy nim. Nad Jowiszem widzimy spokojną i mniej jasną planetę Saturn. Na wysokości Marsa, po jego prawej stronie, widnieje wielki gwiazdozbiór Pegaza. Nad Pegazem - piękna i znana powszechnie Andromeda. Tę przykutą do skał postać kobiety widać na niebie bardzo wyraźnie, a całą liczną grupę pobliskich gwiazdozbiorów nazywamy grupą Andromedy. Według mitologii, Andromeda przykuta została do nadbrzeżnych skał w pobliżu Joppy (dziś Jaffa) w ofierze potworowi morskiemu (symbolizuje go konstelacja Wieloryba). Jednak na pomoc nadleciał na skrzydlatym koniu Pegazie dzielny Perseusz i uratował Andromedę. Małżeństwo Andromedy i Perseusza okazało się szczęśliwe i odtąd obydwa gwiazdozbiory możemy podziwiać na naszym wieczornym niebie.
Andromeda jest powszechnie znanym gwiazdozbiorem, a najjaśniejszą w niej gwiazdą jest Sirrah, położona dokładnie w miejscu głowy Andromedy. Nazwa ta z arabskiego oznacza koński pępek, ponieważ kiedyś gwiazda ta należała do sąsiedniego gwiazdozbioru Pegaza. Swoim położeniem na niebie niebieskobiała Sirrah uzupełnia jednak figurę Pegaza, tworząc z nim wielki kwadrat. Odległość do niej wynosi 136 lat świetlnych. Pas Andromedy wyznacza Mirah. Gwiazda ta jest tzw. czerwonym olbrzymem, odległym od nas o 76 lat świetlnych. Trzecią ciekawą gwiazdą jest Alamak, wyznaczająca lewą stopę Andromedy. Alamak świeci pięknym pomarańczowym blaskiem w odległości 652 lat świetlnych od nas.
Andromeda jest piękną konstelacją. Niestety, każdego dnia coraz wcześniej będzie zachodzić pod horyzont. Wykorzystajmy więc najbliższe wieczory na jej obserwacje, zwłaszcza, że znajdziemy tu bardzo tajemniczy i pasjonujący obiekt naszego nieba - słynną Wielką Mgławicę w Andromedzie (oznaczaną symbolem M31). Jest to mała i ledwie widoczna mgiełka. Z oświetlonej ulicy jej nie dostrzeżemy. Również jasna księżycowa noc jest przeszkodą w jej obserwacji. Najlepiej znaleźć jakieś ciemne i ustronne miejsce. Ale czy warto zadać sobie aż tyle trudu dla małej mgiełki? Odpowiedź wydaje się oczywista. Choć trudno w to uwierzyć, to niepozorne miejsce naszego nieba jest gigantycznym zgrupowaniem miliardów gwiazd. M31 to po prostu jedna z najbliższych nam galaktyk, odległa aż o 2,25 mln lat świetlnych od nas! Jest najdalej położonym obiektem, widocznym jeszcze gołym okiem. Pomyślmy, że widzimy oto gołym okiem światełko będące już historią sprzed ponad dwóch milionów lat. Takiej historii próżno szukać w jakimkolwiek muzeum na świecie, ale wystarczy "patrzeć w niebo". M31 jest bardzo podobna do naszej Galaktyki. Ma spiralny ksztalt spłaszczonego dysku o średnicy 130 tys. lat świetlnych. Masa tej niepozornej i ledwie widocznej "mgiełki" jest 360 mld razy większa niż masa naszego Słońca. Warto choć raz w życiu "mgiełkę" tę zobaczyć.