Zapominamy powoli o zimie. Jest cieplej i dni stają się coraz dłuższe. Dziś o godz. 16 świeci wspaniale Słońce, a jeszcze w styczniu o tej porze było już ciemno i mogliśmy podziwiać iskrzące się na niebie gwiazdy! Zbliża się astronomiczna wiosna, więc niedługo dzień będzie już dłuższy od nocy. Jednak ze względu na długie i wcześnie zapadające wieczory, zima jest najpiękniejszą porą roku do obserwacji gwiazd. Taki to już los astronoma, że coraz później chodzić będzie teraz spać. "Byle do następnej zimy!"
Tymczasem w ostatnie tegoroczne zimowe wieczory podziwiamy zachodzące planety. Najniżej nad horyzontem obserwujemy teraz Marsa. Wyżej znajdziemy bez trudu jasnego Jowisza, a jeszcze wyżej - Saturna. Nasi stali czytelnicy spostrzegli, że Mars zbliża się z każdym dniem do Jowisza. Dziś odległości pomiędzy trzema planetami są prawie równe, ale miesiąc wcześniej Mars był od Jowisza znacznie oddalony. Najciekawsze do obserwacji planet będą jednak najbliższe tygodnie, ponieważ wszystkie te planety zbliżają się bardzo szybko do siebie. Większa część gwiazdozbioru Pegaza zaszła już pod horyzont, za chwilę uczyni to również Andromeda. Wraz z Andromedą zachodzić będzie również opisany tydzień temu gwiazdozbiór Barana. Po północy nie ma już śladu po tych gwiazdozbiorach. Nad południowo-zachodnim horyzontem widzimy dużą konstelację Oriona. Wyżej Byk i Bliźnięta, a prawie w zenicie gwiazdozbiór Woźnicy.
Skąd się biorą pory roku? Wiemy już, że Ziemia wiruje wokół swojej osi i dlatego mamy dzień i noc. W ciągu roku nasza planeta porusza się też po orbicie wokół Słońca. Oś obrotu Ziemi jest nachylona do płaszczyzny orbity pod kątem 66,5o i dlatego przez pół roku Słońce przebywa po północnej stronie równika, potem zaś na południe od niego. To właśnie powoduje zmiany długości dnia i nocy oraz pory roku. Gdyby oś obrotu Ziemi była prostopadła do płaszczyzny jej orbity, nie mielibyśmy pór roku i dzień na całej Ziemi byłby równy nocy. Np. na równiku pory roku nie różnią się praktycznie od siebie i dzień trwa tam zawsze ok. 12 godzin. Ponieważ Ziemia wędruje wokół Słońca, również nasze wieczorne niebo zmienia swój wygląd o każdej porze roku. Zawsze więc po zimie będzie wiosna. Potem lato, jesień, znów zima itd. Nasz świat stworzony jest w pięknej harmonii. Dla człowieka, przyrody, a wkrótce przekonam Was, że i dla gwiazd, naturalne są kolejne etapy: dzieciństwo, młodość, starość. A po nas następne pokolenia.
Widziana z Ziemi roczna droga Słońca wśród gwiazd na naszym niebie nazywana jest ekliptyką. Jest to taki tor, po którym pozornie porusza się Słońce. W ciągu dnia Słońce najwyżej wspina się latem, a najniżej świeci zimą. Wynika to, jak już wspomnieliśmy, z nachylenia osi obrotu Ziemi do płaszczyzny jej obiegu wokół Słońca. Widać to doskonale na naszym rysunku. Położenie Słońca na niebie w dowolnie wybranym dniu można wyznaczyć za pomocą ekliptyki narysowanej na płaskiej mapce nieba. Gdy Słońce przekracza równik niebieski na północ, ma miejsce tzw. równonoc wiosenna. Dzień jest wówczas równy nocy i zaczyna się wiosna. W tym roku nastąpi to 20 marca o godz. 8.35. W południe Słońce na równiku jest wtedy widoczne dokładnie w zenicie ("nad głową"). Potem codziennie w południe przechodzi przez zenit w coraz większej północnej szerokości geograficznej, aż 21 czerwca można je zobaczyć w zenicie na zwrotniku Raka. Wówczas jest to tzw. przesilenie letnie. Na półkuli północnej dzień jest wtedy najdłuższy, a noc trwa najkrócej. Po tym dniu Słońce stopniowo powraca ku równikowi, aż ok. 23 września ponownie świeci nad nim w zenicie.
Słońce jest sprawiedliwe dla wszystkich mieszkańców Ziemi. Gdy na półkuli północnej mamy wiosnę, na południowej zaczyna się już jesień. Teraz to właśnie i nasza Europa wygrzewać się będzie w promieniach Słońca.