Zima nie dawała za wygraną. Mimo zbliżającej się wiosny, ranek był mroźny. Asfalt parkingu i gałęzie drzew pokrył biały osad. Samochody jechały ostrożnie, aby nie wpaść w poślizg. Mimo godziny szczytu, kiedy ludziom spieszy się do pracy, żaden kierowca nie użył klaksonu. Nad Rynkiem Wieluńskim panowała cisza.
Pod przystankową wiatą siedział starszy mężczyzna. Obok, na ławce, leżała niewielka skórzana torba, dość już sfatygowana. Mężczyzna trzymał na niej dłoń i spoglądał czujnie w jej kierunku, jakby znajdowało się w niej coś drogocennego.
Autobusy odjeżdżały jeden za drugim, a samotny podróżny nie ruszał się z miejsca. Patrzył nieruchomymi oczyma przed siebie w stronę wznoszącej się nad dachami wieży jasnogórskiej. Starzec miał siwą brodę, poorane zmarszczkami czoło i policzki, a spod zmęczonych, opadających brwi jaśniały bystre młodzieńcze oczy.
Stojący nieopodal chłopak nie spuszczał mężczyzny z oczu. W końcu zbliżył się i nieśmiało zapytał:
- Dobrze się pan czuje?
Starzec zachowywał się, jakby nie usłyszał pytania, lecz po chwili spojrzał na chłopca zdziwionym wzrokiem i odpowiedział niskim, zachrypniętym głosem, wskazując miejsce obok siebie:
- Siadaj, człowieku, zmieścimy się obaj.
Chłopak nie dał się długo prosić i natychmiast skorzystał z zaproszenia.
- Widziałem, że długo pan czeka, to pana pewnie nogi musiały zaboleć. Po co się męczyć, skoro jest miejsce na ławce - zagadnął mężczyzna.
- Ja nie z powodu nóg usiadłem, tylko... - chłopak nie dokończył, ponieważ starzec przerwał w połowie zdania swoim charakterystycznym barytonem, jakby bał się, że chłopak może zadać niewłaściwe pytanie:
- Nic nie szkodzi, młodzi też muszą czasami odpocząć.
- Czy mogę o coś zapytać? - powiedział chłopak już nieco pewniejszym głosem.
- Tego się właśnie obawiałem - odparł mężczyzna, uśmiechając się łagodnie.
- To nie chce pan ze mną rozmawiać? - spytał ostrożnie chłopak.
- Tego nie powiedziałem - odparł mężczyzna. - Nie lubię tylko ciekawskich.
- Ja nie jestem ciekawski - ciągnął chłopak. - Obawiam się tylko o pana. Przecież pan od pół godziny, odkąd tu przyszedłem, a może i dłużej, tak siedzi i patrzy przed siebie, jakby się pan czymś martwił.
- Masz oko, chłopcze, będą z ciebie ludzie - mężczyzna klepnął rozmówcę w kolano, aż ten gwałtownie podskoczył. - No to, co chciałbyś wiedzieć?
- Na co pan czeka? - chłopak spytał bez zastanowienia, jakby pytanie miał przygotowane już od dawna.
- Na odwagę - starzec odparł równie szybko.
- Jak to? Czego pan się boi? Coś panu grozi? Przecież tu nikogo nie ma - dziwił się chłopak.
- Przyjechałem tutaj z drugiego końca Polski, żeby pogadać z moim przyjacielem, którego nie widziałem już od wielu lat, a któremu dawno temu wyrządziłem krzywdę. Chciałem go za to przeprosić. Już długo nie pożyję, a nie mam ochoty umierać bez załatwienia tej sprawy. Nie bałbym się śmierci, gdyby nie ta jedna sprawa - wyjaśnił mężczyzna.
- No to czemu pan do niego nie idzie? - zapytał chłopak zdziwiony. - Daleko pan ma jeszcze do niego? Czeka pan pewnie na pekaes?
- On mieszka tu, niedaleko - starzec wskazał na chylącą się ze starości kamienicę. - W drugim oknie od prawej strony na parterze. Jeśli nie zmienił przez te lata mieszkania, to w jego oknie właśnie zapaliło się światło. To jest ciemne mieszkanie.
- To pan przyjechał z daleka i nie wie nawet, czy on tu jeszcze mieszka? - pytał chłopak.
- Nie można w życiu nie ryzykować - odparł mężczyzna zmęczonym głosem.
- Jeszcze chciałem pana o coś zapytać - powiedział chłopak.
Starzec wstał i ruszył wolno, lecz zdecydowanie w stronę kamienicy z jedynym oknem, w którym paliło się światło.
- Na to pytanie, chłopcze, będziesz sobie musiał już sam odpowiedzieć - rzucił przez ramię, nie oglądając się za siebie. - Bywaj zdrów!