12 maja 2000 r. zmarł bp Władysław Miziołek - biskup senior archidiecezji warszawskiej. Był ekumenistą, doskonałym duszpasterzem, postacią znaną nie tylko w Kościele, przy tym człowiekiem wyjątkowym. Do ostatnich chwil życia przejawiał niezwykłą aktywność.

Urodził się 16 grudnia 1914 r. w Kompinie k. Łowicza. Studia w Wyższym Seminarium Duchownym rozpoczął w 1934 r. Na drugim roku studiów zachorował na gruźlicę. Choroba ta była wówczas śmiertelna. Biskup wyznał po latach, że ciężko było mu umierać, nie osiągnąwszy celu życia: kapłaństwa. Dlatego gorąco prosił Boga o wyzdrowienie, by chociaż przez trzy lata mógł być kapłanem. Jego modlitwa została wysłuchana. Szczęśliwie ukończył seminarium, przeżył oblężenie Warszawy w 1939 r., chociaż wspominał, że uroczystość święceń subdiakonatu, które otrzymał 23 września 1939 r., musiano przerwać, ponieważ rozpoczęło się bombardowanie. Potem był dwa tygodnie w więzieniu na Pawiaku. 23 czerwca 1940 r. otrzymał upragnione święcenia kapłańskie z rąk bp. Stanisława Galla.
W okresie wojny pracował jako wikariusz w Karczewie i rektor kaplicy w Międzylesiu. W latach 1944-51 był kapelanem w zakładzie wychowawczym dla dziewcząt, prowadzonym przez Siostry Rodziny Maryi. W okresie 1951-57 pełnił funkcję prefekta i profesora Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie, a w 1957 r. został mianowany jego rektorem. Już wówczas bardzo silnie zaangażował się w działalność ekumeniczną. W 1962 r. objął kierownictwo Ośrodka ds. Jedności Chrześcijan przy Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Do końca życia nie żałował czasu i sił, aby idee ekumenizmu upowszechnić w polskim Kościele.
19 marca 1969 r. został mianowany biskupem pomocniczym warszawskim. Sakrę biskupią przyjął 25 marca na Jasnej Górze z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Za swą dewizę biskupią obrał hasło: "Ministrare" (Służyć).
Grzegorz Polak - dziennikarz Katolickiej Agencji Informacyjnej, który przez wiele lat miał okazję współpracować z Księdzem Biskupem, wspomina: "Od dwudziestu lat miałem możność obserwować, jak temu zawołaniu był wierny w stopniu heroicznym. Żadna choroba, niedyspozycja czy słabość nie była mu przeszkodą w dotarciu z posługą pasterską. Nawet wtedy, gdy miał już wstawiony rozrusznik serca i gdy przeszedł na emeryturę, nie zwalniał tempa. Całe Jego życie było służbą Bogu i bliźniemu. Nigdy nic nie robił z myślą o sobie. Zawsze byłem nieco zażenowany, gdy mi usługiwał przy stole. Tak zachowywał się zresztą wobec wszystkich swoich gości, niezależnie od rangi".
Jak mało kto, bp Miziołek miał znakomite wyczucie potrzeb całego Kościoła, a zarazem potrzeb pojedynczego wiernego. Był jednym z najbliższych współpracowników kard. Stefana Wyszyńskiego, a po jego śmierci wikariuszem kapitulnym archidiecezji warszawskiej (25 maja - 7 lipca 1981 r.). Przez 14 lat (1974-88) kierował najważniejszą komisją w ramach Episkopatu Polski - Komisją ds. Duszpasterstwa Ogólnego. Chociaż przez lata pełnił funkcję rektora i wykładowcy seminarium, chyba najlepiej realizował się w duszpasterstwie. Dlatego przez wiele lat (bardzo rzadko to się zdarza wśród hierarchów) łączył urząd biskupa z pełnieniem funkcji proboszcza w warszawskiej parafii św. Aleksandra. " Ten syn ziemi łowickiej zharmonizował w swej kapłańskiej osobie, w służbie duszpasterskiej, pracowitość, miłość do każdego człowieka i umiłowanie wiedzy" - napisał o biskupie Władysławie z okazji srebrnego jubileuszu jego sakry biskupiej Prymas Polski kard. Józef Glemp.
Potrzebujący, nieszczęśliwy człowiek był dla niego świętością. Dlatego też w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych z oddaniem i odwagą kierował Prymasowskim Komitetem Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i Ich Rodzinom.
Umiłowanie duszpasterstwa łączył z umiłowaniem wielkiej sprawy jedności chrześcijan i podejmowaniem ekumenicznych inicjatyw służących pojednaniu. W latach 1974-84 kierował Komisją Episkopatu ds. Ekumenizmu. Za jego kadencji doszło w 1974 r. do historycznego nawiązania oficjalnych kontaktów między Komisją Episkopatu ds. Ekumenizmu a Polską Radą Ekumeniczną. Dzisiejsze osiągnięcia i sukcesy, jak np. podpisanie przez Kościół rzymskokatolicki i Kościoły Polskiej Rady Ekumenicznej deklaracji o wzajemnym uznaniu chrztu, miały początek w tamtej inicjatywie. W latach 1974-84 bp Miziołek przewodniczył Komisji Episkopatu Polski ds. Ekumenizmu i był zarazem członkiem watykańskiego Sekretariatu ds. Jedności Chrześcijan. Z wielkim oddaniem redagował Biuletyn Ekumeniczny - pismo, gdzie obok informacji z życia światowej i krajowej ekumenii ukazywały się poważne publikacje teologiczne. Do ostatnich miesięcy dawał młodszym kapłanom przykład gorliwości i zaangażowania, uczestnicząc w niemal wszystkich modlitwach ekumenicznych na terenie stolicy. Spod jego pióra wyszły książki: Wprowadzenie do ekumenizmu, a także Teologia powołania i kapłaństwa, Drogi kapłańskiego życia oraz ponad 100 artykułów o tematyce ekumenicznej i duszpasterskiej.
Był także wielkim przyjacielem młodzieży. Red. Grzegorz Polak wspomina: "Był dobrym duchem wszelkich inicjatyw młodzieżowych. Gdy powstawały trudności w realizacji jakiejś inicjatywy, szło się do biskupa Miziołka, który - kiedy niezawodnie wyczuwał, iż sprawa służy dobru Kościoła - udzielał poparcia, dawał miejsce, a nawet wspierał groszem. W podziemiach kościoła św. Aleksandra, gdzie był proboszczem, na początku lat osiemdziesiątych pod jego auspicjami spotykała się młodzież związana ze Wspólnotą Ekumeniczną z TaizeM. Bardzo leżała mu na sercu promocja laikatu. Starał się i dbał o to, aby w Kościele wykorzystywać potencjał świeckich".
1 lutego 1992 r. bp Miziołek przeszedł na emeryturę, ale nie zaprzestał aktywnego pełnienia obowiązków duszpasterskich i bardzo ożywionej działalności ekumenicznej i charytatywnej. Takim zapamiętali go współpracownicy, kapłani i wierni, którzy mieli okazję pracować z Nim, poznać Go i dzięki Niemu przybliżać się do Chrystusa.