Wśród wielu słów-wytrychów nowomowy mających otwierać rzeczywistość przed gromadami wtajemniczanych adeptów, słów, które same nic albo niewiele znaczą - takich jak "postęp", "tolerancja", "otwartość" - karierę robi określenie: "profesjonalizm". Koniecznie z przydechem mającym świadczyć o uczestnictwie w pogoni za postępem i błyskiem najwyższego uznania dla czołówki wyścigu.
Należałoby zatem mniemać, iż wykonywanie czegoś w sposób zawodowy samo w sobie jest powodem do dumy, uznania. Zawodowy - " profesjonalny" - manipulator, deprawator, oszust miałby też budzić podziw? Nonsens!
A jednak... A jednak okrzyki wydawane przez wielbicieli profesjonalizmu każą zafrasować się nad ciągłym zmaganiem formy z treścią. Absolutyzowanie formy staje się treścią starań, a szczytem mistrzostwa jest takie zastąpienie treści jej protezami, aby jak najmniej widzów mogło odważyć się na wydanie okrzyku: "Król jest nagi".
Profesjonalista, zawodowiec, wreszcie "autorytet" - to coraz częstsze określenia przydzielane obficie swoim przez swoich, według kryteriów lojalności i kanonów aktualnej mody. Blichtr towarzyskiej zabawy, umizgi i obdarowywanie się Oskarami, Wiktorami, Aleksandrami, przeróżnymi Kaczkami Dziwaczkami i innymi fantami, kreuje i uwiarygodnia idoli nowej ery. Ery profesjonalizmu. Ery szybkich i sprawnych przelewów i wpływów - bo o to w końcu chodzi. Nieprawdaż? Exactly! New Age is the best! For us, of course.
I tylko gdzieś tam w zakamarkach formy ma dogorywać treść, owa trudna, piękna ludzka treść, dana przez Stwórcę na przymnożenie wielkości człowiekowi, aby dorastał do powołania ku Prawdzie, przez Prawdę, z Prawdą.
- Do Prawdy? Dorastać? Co za dęta mowa!... A w ogóle, co to jest ta "Prawda"?...
Kiedyś ktoś już pytał o to. I Ktoś już wyjaśnił. To była ostatnia lekcja. Wystarczy przypomnieć sobie, spróbować i... wytrwać. Zostać profesjonalistą Prawdy.
Tylko tyle. I aż tyle.