Czerwiec zwiastuje zbliżające się lato, podczas którego będzie sporo czasu na spędzanie letnich wieczorów pod gwiazdami. Wspólnie " patrzymy w niebo" już pół roku i dla naszych stałych czytelników astronomia nie jest jakąś czarną magią. Wystarczy regularnie czytać niniejszy cykl i pasjonować się odkrywaniem tajemnic kosmosu. Serdecznie dziękuję za liczne listy - niestety, nie jestem w stanie na wszystkie odpisać. Staram się jednak, aby większość zadawanych pytań znalazła na tych łamach swoją odpowiedź. Na wieczornym niebie wszystkie planety znajdują się nadal bardzo blisko Słońca, nie możemy ich więc teraz obserwować. Przez dłuższy czas planety położone były na jednej linii ze Słońcem, przysparzając tym faktem dodatkowych klientów różnym wróżkom i astrologom. Z rozbawieniem słuchaliśmy ich opowieści o mających nastąpić kataklizmach i końcach świata (który to już raz miał być koniec świata?), lepiej więc chyba wykorzystać swój czas na obserwację gwiazd i planet, ponieważ będzie co obserwować w letnie miesiące! Natomiast decyzję o końcu świata zostawmy Panu Bogu.
Mars cały czas zbliżać się będzie teraz w stronę Słońca, w przeciwną zaś stronę podąży planeta Wenus. To ona stanie się prawdziwą ozdobą wakacyjnego wieczornego nieba. Wielki Wóz świeci teraz prawie w zenicie, dyszlem wskazując znany nam gwiazdozbiór Wolarza. Wyraźnie odróżnia się w nim umierająca gwiazda Arktur, której czerwone światło znajdziemy wieczorem dokładnie na południu. Niżej nad horyzontem pięknie świeci Kłos w Pannie, a gdy zwrócimy głowę w stronę zachodu, rozpoznamy tam wielki i powszechnie znany gwiazdozbiór Lwa (Leo).
Szykujący się do skoku Lew pyskiem zwrócony jest na zachód, a jego głowa i grzywa zaznaczone są przez gwiazdy ustawione w sierp (taki odwrócony znak zapytania). Ponad Lwem widzimy zawsze Wielką Niedźwiedzicę, której fragmentem jest Wielki Wóz. Egipcjanie wiązali gwiazdozbiór Lwa z wylewem Nilu w środku lata, ponieważ Słońce przechodzi przez ten gwiazdozbiór w sierpniu i wrześniu. Greccy i rzymscy artyści często umieszczali podobiznę głowy lwa na fontannach i przy źródełkach, podkreślając tym samym związek tego gwiazdozbioru ze Słońcem. Zaś u starożytnych Egipcjan znajdziemy głowę lwa na śluzach budowanych kanałów wodnych, ponieważ w gorącym okresie lata Egipt przypominał wysuszoną sawannę (tzn. królestwo lwa). Według legendy, gwiazdozbiór Lwa przedstawia jednego z potworów, od których Herkules uwolnił ludzi. Trzy z tych potworów (lew, hydra i rak) do dziś pozostały na niebie w postaci pięknych gwiazdozbiorów o tych samych nazwach, a przypominać one nam mają wielką odwagę, siłę oraz liczne dobre uczynki Herkulesa.
Czytelnicy z pewnością kojarzą gwiazdozbiór Lwa z tzw. Leonidami, czyli rojem meteorów obserwowanym ok. 16 listopada. Nazwa roju związana jest z gwiazdozbiorem Lwa, ponieważ meteory wybiegają z jednego punktu w tym gwiazdozbiorze. Punkt taki nazywamy radiantem, a radiant Leonidów znajduje się dokładnie w pobliżu Algieby, pomarańczowo-żółtej gwiazdy podwójnej.
Gwiazda jaśniejsza Algieby jest pomarańczowym olbrzymem, którą obiega drugi olbrzym o barwie żółtej. Cały układ Algieby jest odległy o ok. 172 lata świetlne, co, jak pamiętamy, nie jest zbyt dużą odległością w kosmosie.
Około północy gwiazdozbiór Lwa zacznie już zachodzić pod horyzontem. Możemy wówczas obserwować zachodzące kolejno: łapy Lwa, najjaśniejszą gwiazdę Regulus, następnie łeb z Algiebą, a na końcu Denebolę.
W następnym odcinku napiszę również o pozostałych gwiazdach wspaniałego Lwa.