W opowiadaniu o Zesłaniu Ducha Świętego Dzieje Apostolskie w szczególny sposób akcentują dwa momenty: Pierwszy - to cudowny dar mówienia różnymi językami. Jest to odpowiedź Ducha Świętego na owo "pomieszanie języków", jakie nastąpiło przy budowie wieży Babel (Rdz 11, 1-9). To był znak, jak pycha rozbija jedność między ludźmi. Duch Boży, który teraz przychodzi, przynosi dar wzajemnej życzliwości i zrozumienia. Wiemy także z dzisiejszych doświadczeń, jak trudno o to porozumienie, jak rozpadają się małe i wielkie wspólnoty, gdy im zabraknie Ducha Bożego, Ducha Miłości. Najpotrzebniejszy jest nam język miłości, nawet w układach politycznych. Drugi - to misyjny charakter rodzącego się Kościoła, który jest powołany przez Pana Jezusa w Duchu Świętym, aby był Bożą Rodziną, gromadzącą pod swoim dachem wszystkich ludzi. Wymienione są te narody, które wówczas były znane, które stanowiły cały ówczesny świat. W tym wyliczeniu różnych i "wszystkich narodów pod słońcem" jest wyznanie, że "katolickość, czyli powszechność Kościoła, jest jego posłannictwem według zamiaru Bożej Miłości. Liczba siedem pomnożona przez siedem to jest znak dokończenia jednego, wielkiego etapu zbawienia, a Pięćdziesiątnica - to rozpoczęcie nowego Bożego Dzieła, które jest dopełnieniem i doskonałym dokończeniem.
Dlatego Ewangelia dzisiejsza każe nam przeżywać w Duchu Świętym tajemnicę Wielkanocy. Te same słowa słyszeliśmy w Niedzielę Miłosierdzia Bożego - drugą wielkanocną. Bo wtedy Jezus powiedział: " Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone". Ta misja Ducha Świętego jest także wypowiadana przy sakramentalnym rozgrzeszeniu: "Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów".
Dlatego tak serdecznie modlimy się dziś w sekwencji przed Ewangelią: "Obmyj, co nieświęte, /Oschłym wlej zachętę,/ Ulecz serca ranę./ Nagnij, co jest harde,/ Rozgrzej serca twarde,/ Prowadź zabłąkane!".
Historia ludzkości mimo swoich dramatów jest świadkiem, że człowiek ciągle szuka tego, co dobre, co święte. Owo doskonalenie dokonuje się nie przez wojenne zwycięstwa, nie przez gospodarcze i polityczne przemiany, lecz przez życie duchowe. Psalmista modli się:
"Wznoszę swe oczy ku górom, skąd nadejść ma dla mnie pomoc?" (Ps 121, 1). Ale wielu pyta ze smutkiem: Kto dziś patrzy w górę?...
Dziś wielu jest przekonanych, że człowiek jest tym, co posiada. A tak niewiele potrzeba, aby być szczęśliwym. W kapłańskim brewiarzu na dzień św. Bedy Czcigodnego, 25 maja, jest takie wzruszające wspomnienie z ostatniego dnia jego życia, kiedy powiedział: "Mam nieco cennych rzeczy w moim pudełku: pieprz, chusteczki i pachnącą żywicę. Biegnij szybko i poproś tu kapłanów naszego klasztoru. Pragnę bowiem rozdać im te drobne upominki, które mi Bóg darował". A inny kapłan współczesny Hans Urs von Balthasar tak podsumowuje swoje rozważanie na dzisiejszą uroczystość: "Prawda Chrystusowa ukazywana nam przez Ducha Świętego nie wymaga skomplikowanego procesu inkulturacji; owoce Ducha smakują każdemu podniebieniu. Zapewne, naśladując Chrystusa Pana, Kościół musi narażać się na prześladowania, lecz winien zważać, by nie być prześladowanym dlatego, że nie umie Prawdy Jezusowej ukazywać rzeczywiście w Duchu Świętym" (Światło Słowa, str. 184).