"Na łóżkach szpitalnych leżą osoby jak wiersze dojrzewające do druku, do nieba" - pisze we wstępie do swych wierszy o. Kazimierz Kozłowski, franciszkanin, kapelan szpitalny. Poeta, katecheta i rekolekcjonista. Ze spotkań z cierpieniem człowieka, z wypełniania codziennego obowiązku duszpasterskiego: "być i dawać, słuchać i odpowiadać", z mówienia na wszystkie sposoby: "nie bój się", z poruszeń własnej duszy i serc ludzkich powstał mały tom wstrząsających wierszy Szepty szpitalne.
Każdy wiersz jest jak epitafium. Poruszające, bo każdy opowiada o losie konkretnego człowieka. Widzimy tych ludzi - Ernesta, Irenę, Juliannę, Klemensa, Leszka, Irmgardę, starą Agnieszkę...
O. Kazimierz Kozłowski OFMConv. - "Szepty szpitalne", Lublin 2000, Polihymnia.

psalm szpitalny
Benedyktowi

siedzisz jak świątek frasobliwy
na szpitalnym łóżku
z tysiącem wątpliwości
pochylasz się jak dojrzały kłos

w milczeniu
w ogniu bólu
w pokorne niebo
oczyszczasz się
wreszcie jesteś wolny
alleluja

Lębork, 24 marca 2000 r.

już wschodzi słońce
Arturowi

na łóżkach szpitalnych
w salach samotności
ranne wstają zorze
rosa kładzie się na trawie
wtedy najczęściej umierają ludzie
z wierną łzą

już wschodzi słońce
dojrzewa owoc
dom chleba jak miłość

Lębork, 4 marca 2000 r.