Preludium deszczowe Chopina słyszałem w dzieciństwie dziesiątki razy, ponieważ bardzo podobało się ono mojemu ojcu. Mnie również. Jednak wtedy wciąż jeszcze narzucała mi się sugestywność motywu muzycznego z pierwszego planu utworu. Po dziesiątkach przesłuchań, pewnego razu, gdy siedziałem w salonie, mój ojciec znowu nastawił ten utwór: niespodziewanie pojąłem, że dotychczas nie zrozumiałem niczego z tego, czym było Preludium deszczowe. W istocie prawdziwym tematem utworu nie była muzyka z pierwszego planu, ta narzucająca się melodia, czuła i sugestywna. Słuchanie instynktowne nie pozwalało wniknąć w prawdę utworu. Jego istotą jest bowiem pewna "rzecz" pozornie monotonna, tak bardzo monotonna, że sprowadza się do jednej nuty, która powtarza się nieustannie, z małymi odmianami, od początku do końca. Lecz kiedy człowiek spostrzeże tę nutę, to tak jakby reszta zeszła poza margines, stała się ramą obrazu. Obraz bowiem cały utworzony jest z tej jednej nuty, która staje się niejako obsesją, a ludzkie "ja", od początku do końca, jest przeniknięte tym dominującym uczuciem. Tego dnia zrozumiałem, choć nie byłem w stanie wyrazić tego słowami, intuicyjnie uchwyciłem, o co chodziło mistrzowi. Powiedziałem sobie: "Takie właśnie jest życie!". Kompozycja Chopina jest przepiękna, ponieważ jest symbolem życia.
W życiu człowieka zdarzają się sytuacje, które go wzruszają i wabią, w sposób jednak instynktowny. Podobają się, bo są przyjemne, miłe. W sumie dominuje tu instynkt. Łatwo zauważalne jest to, co bezpośrednie, łatwe, wstrząsające. Tymczasem samo życie usytuowane jest dalej, poza muzyką z pierwszego planu. Jego istotą jest jedna jedyna nuta, od początku do końca, od dzieciństwa aż do starości. Jedna jedyna nuta! Gdy ktoś dostrzeże tę nutę, nigdy już jej nie zgubi. Nie może jej zgubić. Ona staje się jego obsesją, ale obsesją mędrca, człowieka rozumiejącego, inteligentnego. Oto obsesja, którą żyje człowiek: pragnienie szczęścia. To jest nuta życia, towarzyszy mi jako moja własna myśl: gdybym ją odrzucił, życie straciłoby swą godność. Fantazja kolorów i form, w których wyraża się istnienie, stałaby się koszykiem pełnym rupieci nieznanego pochodzenia, bez celu, bez znaczenia.
Jeśli ktoś, słuchając Preludium, zrozumie tę nutę, to tak jakby oniemiał, stanie się "zbyt przepełniony". Do tego stopnia, że gdy w jednym z ostatnich fragmentów utworu powtarzana nuta ustępuje i wydaje się, że zwyciężył ją motyw z pierwszego planu, człowiek może sobie powiedzieć: "wreszcie jestem wolny". Ale ledwie to pomyśli, powraca nuta - obsesja i kończy utwór.
Można na krótki czas zapomnieć o pragnieniu szczęścia, przeznaczeniu do szczęścia, ale myśl powróci jako konieczność, bez której człowiek nie może żyć. Trzeba, abyśmy tę nutę w nas samych rozpoznali, uznali, ponieważ jest tematem życia.

Tłum. Maria Waloszek i ks. Joachim Waloszek