Upływa prawie pół roku od inauguracji w Kościele Wielkiego Jubileuszu. Jego przebieg scharakteryzował Ojciec Święty w następujących słowach: " Drzwi Święte czterech bazylik większych przyjmują nieustannie pielgrzymów, przybywających coraz liczniej. To samo dzieje się w diecezjach we wszystkich częściach świata. Można powiedzieć, że chrześcijanie są wszędzie w drodze - indywidualnie i jako Lud Boży" (Rozważanie przed modlitwą Anioł Pański, 2 kwietnia).
Słowa Jana Pawła II są najbardziej miarodajnym potwierdzeniem faktu, że Wielki Jubileusz znajduje się na właściwej drodze. Jest to droga modlitwy, refleksji, współuczestnictwa w życiu Kościoła.
Ta droga otwiera i przeciera wszystkie pozostałe drogi: nawrócenia, miłosierdzia, solidarności z cierpiącymi. Na płaszczyźnie duchowej Wielki Jubileusz jest wydarzeniem żywym i doniosłym, jest czasem łaski i zmiłowania Bożego.
Plan pracy duszpasterskiej zarysowany przez Jana Pawła II w liście apostolskim Tertio millennio adveniente jest wielkim drogowskazem, który od sześciu lat wytycza szlak odnowy i wzbogacenia wiary całego Ludu Bożego. Na tej drodze pojawiają się w sposób naturalny i spontaniczny cenne inicjatywy, które odpowiadają na duchowe i materialne potrzeby osób, rodzin, grup społecznych i zawodowych.
Rodzą się coraz liczniejsze dzieła charytatywne, które są znakomitym przykładem twórczego owocowania "wiary działającej przez miłość" (por. Ga 5, 6) w świecie współczesnym.
Tylko w takim kontekście można oceniać inne aspekty Wielkiego Jubileuszu, w tym także wymiar organizacyjny. Trzeba wreszcie zaznaczyć, że we wszystkich wydarzeniach jubileuszowych uczestniczy znacznie większa od przewidywanej liczba wiernych, którzy przystępują do sakramentu pokuty i Eucharystii, odbywają pielgrzymki, zyskują odpusty.
Fakt ten rzuca się w oczy szczególnie w Rzymie, gdzie na spotkaniach z Ojcem Świętym gromadzą się dziesiątki i setki tysięcy pielgrzymów, aby razem z nim modlić się, rozważać słowo Boże i otrzymać od Następcy św. Piotra błogosławieństwo apostolskie.
W szóstym numerze polskiego wydania L´Osservatore Romano (6/2000) zostały opublikowane materiały z ostatnich spotkań Jana Pawła II z pielgrzymami. Na szczególną uwagę zasługuje dokumentacja kanonizacji s. Faustyny Kowalskiej: przemówienia Ojca Świętego, szczegółowa relacja z uroczystości ks. Czesława Drążka TJ i artykuł kard. Franciszka Macharskiego.
Na łamach pisma Czytelnicy znajdą również dziesięć tekstów Jana Pawła II, wygłoszonych w Wielkim Tygodniu, w tym także pełny tekst rozważań Drogi Krzyżowej w Koloseum.
Na dalszych stronach miesięcznika znajdują się materiały dotyczące Roku Świętego i Jubileuszu Ludzi Pracy, materiały z Dnia Przebaczenia, kilka przemówień papieskich, obszerny artykuł poświęcony Wspólnej deklaracji Kościoła katolickiego i Światowej Federacji Luterańskiej na temat nauki o usprawiedliwieniu.
Zakres zagadnień omawianych w numerze jest bogaty i obejmuje takie problemy, jak: demokracja i wartości; sakrament spowiedzi darem miłosierdzia Bożego; tajemnica paschalna w życiu chrześcijanina; praca służbą Bogu, człowiekowi i społeczeństwu; globalizacja i solidarność; dobra kultury w służbie człowiekowi i Ewangelii; zadania sądownictwa dzisiaj; godność dziecka w łonie matki; refleksje o dokumencie Pamięć i pojednanie.
W dziale Działalność Stolicy Apostolskiej zamieszczony jest list sekretarza Stanu - kard. Angelo Sodano - poświęcony sprawie Giordano Bruno, a także list prefekta Kongregacji dla Kościołów Wschodnich - kard. Achille Silvestriniego na temat pomocy dla Kościołów w Ziemi Świętej.
Numer zamyka Kronika, która przedstawia dzień po dniu kwietniową działalność Ojca Świętego.
Każdy numer polskiego wydania L´Osservatore Romano jest obfitym źródłem wiedzy o Kościele, z którego czerpać powinni przede wszystkim kapłani, zakonnicy i siostry zakonne, katecheci, klerycy i wierni świeccy, szczególnie członkowie ruchów kościelnych.