Od wielu już miesięcy w wystawowych oknach prawie wszystkich księgarni w Polsce kuszą i wabią przyszłych czytelników kolorowe okładki i reklamy książek o Harrym Potterze. W moje ręce trafił jeden z tomów tej długiej opowieści. Dzięki uprzejmości pań bibliotekarek z Biblioteki Dziecięcej dość niedawno, bo kolejka oczekujących jest bardzo długa. Wcześniej z zainteresowaniem zapoznawałam się z opiniami pedagogów, socjologów i psychologów.

O Harrym Potterze napisano już bardzo dużo. Można nawet powiedzieć, że po Sąsiadach Grossa książka ta wzbudziła i nadal wzbudza najwięcej emocji. Ma swych zagorzałych zwolenników, których właściwie jedynym argumentem jest to, że podobno chętnie czytają ją dzieci, odrywając się nawet od ulubionych komputerowych gier. Ma przeciwników, których opinie są nam wszystkim zapewne dobrze znane i właściwie w owych recenzjach zostało już powiedziane prawie wszystko i nie jest łatwo dodać coś nowego. Ale chcąc zapoznać się osobiście z tym " fenomenem" literatury, zaczęłam czytać - strachy, straszydła, duchy, czarodzieje, tajemnice...

Pamiętam bajki z mojego dzieciństwa. W nich też roiło się od czarów, cudownych napitków, zaklęć i zaczarowanych przedmiotów. Często spotykało się smoki, czarowników, czarownice, wiedźmy i złośliwe potwory krzywdzące ludzi i zwierzęta. Były też magiczne pałace, mroczne lasy, tajemnicze pieczary i groty, chaty na kurzych łapach i zaczarowane komnaty. Było dużo zła, oszustwa, nieuczciwości, kłamstwa, podstępu i nawet okrucieństwa. Ale wszelkie zło pojawiające się w bajkach zwyciężane było dobrem i prawdą. Pastuszek, królewna, królewicz lub uboga dziewczyna, bohaterowie o czystych myślach i prawych pełnych miłości sercach dobrym słowem i dobrym miłosiernym czynem przeciwstawiali się złu. Przed nimi pierzchały potwory i rozjaśniały się mroki zaczarowanych lasów. Gorąca miłość, współczucie, litość i pochylanie się nad cudzą biedą sprawiały cud - budziła się uśpiona królewna, zmykał zły czarnoksiężnik, a okruchy diabelskiego zwierciadła wypadały z zimnych serc i krzywo patrzących oczu.

Z uwagą, a niekiedy i niepokojem śledziliśmy losy bajkowych bohaterów. Wzruszaliśmy się biedą i nieszczęściem, podziwialiśmy odwagę i sami chcieliśmy stać się lepsi, współczujący i odważniejsi. Wierzyliśmy, że dobro musi zwyciężać nie tylko w bajce, ale i w życiu, i że światło miłości może rozjaśnić mrok i zmiękczyć skamieniałe serce.

W opowieści o Harrym Potterze, w tej dość interesującej, lecz bez żadnego przesłania moralnego bajce - zabrakło dobra. I nikt, nawet sam główny bohater, nie wzbudza sympatii. Na kartach książki nie spotyka się nikogo, kogo można by polubić lub okazać szacunek. Zabrakło też ciepła. Jest za to złość, własny interes, któremu podporządkowuje się innych, nazywanych nawet przyjaciółmi, są oszustwa i kłamstwa.

Ktoś może powiedzieć, że taki właśnie jest współczesny świat, świat twardego biznesu i pieniądza, sprzedajnych polityków i bezdusznych partyjnych krętaczy. To prawda, że tak bywa. Ale nie musi tak być! To przecież my tworzymy świat. I my dokonujemy wyborów. To my powinniśmy do zamarzniętego pałacu Królowej Śniegu zanieść ogień miłości. To my powinniśmy rozproszyć mrok i skruszyć szklaną górę wolą czynienia dobra, miłosiernymi uczynkami, prostotą, bezinteresownością i uczciwością.

Biedny Harry Potter żyjący wśród szpetoty i złości jest taki sam jak jego otoczenie. Żal mi Harrego. Bo jeśli jego dziecięce serce teraz śpi, to kim będzie, gdy dorośnie? A może zdarzy się pewnego dnia cud i piękna dobra wróżka zmieni kamień w jego piersi na prawdziwe serce?

Potrzeba nam nowej, dobrej bajki. Zacznijmy pisać ją sami naszym własnym życiem.