Armia bezdomnych powiększa się. Jej szeregi zapełniają nie tylko notoryczni alkoholicy, ludzie, którzy boją się pracy lub jej nie lubią, czy osoby upośledzone psychicznie. Status człowieka bezdomnego może bardzo szybko osiągnąć każdy, kto stracił pracę i nie posiada oszczędności ani rodziny czy przyjaciół, którzy wsparliby go finansowo w krytycznym momencie. Nasze państwo nie daje bowiem swojemu bezrobotnemu obywatelowi żadnego realnego wsparcia.
Oto kobieta z wyższym wykształceniem i dwudziestokilkuletnim stażem pracy, która samotnie wychowuje syna licealistę, nagle pozostała bez pracy. Nie mogła dogadać się z szefem, poczuła się źle traktowana, uniosła się honorem i złożyła wymówienie. Ktoś jej poradził, aby udała się do urzędu pracy, bo tam zagwarantują jej stempel w książeczce zdrowia i zasiłek, dopóki nie znajdzie pracy. Stempel, owszem, wstawiono bez problemu, ale usłyszała od urzędniczki (bardzo niesympatycznej i wyniosłej), że za karę zasiłek otrzyma dopiero za trzy miesiące. Jednak przez te trzy miesiące bezwzględnie będzie musiała meldować się w urzędzie, aby składać swój podpis na specjalnych formularzach, zaświadczając, że nie uzyskała w tym czasie żadnych dochodów. Na nieśmiałe pytanie bezrobotnej kobiety, dlaczego "za karę", usłyszała: bo złożyła pani wymówienie z pracy. Okazuje się, że gdyby ją zwolnił pracodawca, dostałaby zasiłek od razu.
Po trzech miesiącach podpisywania rzeczonych formularzy bohaterka tej opowieści otrzymała, a właściwie wystała (najpierw w długiej kilkugodzinnej kolejce w urzędzie pracy, potem w drugiej, podobnej kolejce w wydzielonym okienku PKO), całe 400 zł.
Czy można we współczesnej Polsce przeżyć trzy miesiące bez pieniędzy? Wszyscy wiemy, że nie. Czy można przeżyć za 400 zł? Odpowiedź jest ta sama. Niezapłacony czynsz, niezapłacone rachunki za światło, gaz i telefon wywołują bardzo szybko całą lawinę represji odpowiednich urzędów, włącznie z eksmisją. Warto jeszcze wspomnieć, że do pobierania wyżej wymienionego zasiłku w kwocie 400 zł nasza bezrobotna jest uprawniona tylko przez trzy miesiące (też za karę). A co potem będzie się działo z tą kobietą i jej synem - to doprawdy nikogo nie obchodzi. Takie są przepisy i choć jest porządnym obywatelem, wykształconym, nigdy nie była karana, rzetelnie przepracowała całe swoje dorosłe życie - teraz jest ukarana przez państwo, bo się nie " wyrobiła", bo jest naiwna i uczciwa.

W ubiegłym roku w naszym kraju przeprowadzono 11 tys. eksmisji, w tym 5 tys. "na bruk". Te eksmisje dotyczą nie tylko ludzi, którzy wolą pić alkohol niż pracować. Dotyczą, niestety, także ludzi, którzy są przyzwoitymi obywatelami, ale nie umieli znaleźć swego miejsca w nowym, bezwzględnym kapitalistycznym systemie.

A na marginesie: Urzędy Pracy zostały powołane do tego, aby pomagać bezrobotnym w znalezieniu pracy i przeżyciu tego okresu, gdy pracy nie mają. Dziś urząd ten traktuje swoich petentów jak obywateli gorszej kategorii, którzy nie zasługują nawet na szacunek. Upokorzeni brakiem pracy i brakiem pieniędzy, są łakomym kąskiem dla urzędniczek tych placówek. Opryskliwość i nieżyczliwość to norma, która nikogo tu nie dziwi.