W letnie wieczory podziwiamy piękną Drogę Mleczną. Rozciąga się teraz wysoko od północnego do południowego horyzontu. Widok jest tak wspaniały, że kto raz zobaczy, tego już nie trzeba namawiać na powtórkę. Tak właśnie wygląda od środka nasza Galaktyka wypełniona miliardami gwiazd, wśród których jest również nasze Słońce. Wśród wielu określeń Drogi Mlecznej w słownictwie ludowym największą popularnością cieszyła się nazwa "Droga do Częstochowy", ponieważ widoczna jest ona najlepiej w okresie pielgrzymek do Sanktuarium maryjnego na Jasnej Górze. Strudzeni pielgrzymi układali się zawsze do snu "na Mlecznej Drodze" pośród gwiazd, a Droga Mleczna wskazywała im prostą drogę na Jasną Górę. Kto widział, ten już wie, jak piękna jest ta "Droga do Częstochowy".
Ciepłe sierpniowe noce są doskonałą okazją do wygodnego " patrzenia w niebo". A jest na co popatrzeć! Któż z nas, będąc dzieckiem, nie wypowiadał życzenia na widok "spadającej gwiazdy"? Dorośli wiedzą, że to nie gwiazdy spadają, lecz meteoroidy. Są to niewielkie kawałki skał lub nawet ziarna pyłu, których zadziwiająco dużo krąży pomiędzy planetami. Wpadają one w naszą atmosferę z olbrzymią prędkością (ponad 60 tys. km/h.). Dzięki tarciu rozgrzewają się cząsteczki atmosfery i wskutek tego zaczynają świecić! Na niebie widzimy więc świecący ślad takiego niewielkiego obiektu i nazywamy go wówczas meteorem. Najczęściej tarcie powietrza spala te malutkie cząstki jeszcze zanim spadną na Ziemię. Ale jeżeli jakiemuś meteoroidowi uda się spaść na powierzchnię Ziemi, wówczas nazywamy go meteorytem. Corocznie zbiera się ok. 20 meteorytów, ale nie znamy przypadku, żeby któryś wyrządził krzywdę człowiekowi (choć np. w 1992 r. jeden z nich uszkodził samochód niedaleko Nowego Jorku). Duże meteoryty pozostawiają duże kratery. Np. na pustyni Arizony zachował się krater liczący już 50 tys. lat, natomiast rekordzista z Quebec (w Kanadzie) ma 100 km średnicy i aż 200 mln lat!
W czasie swej wędrówki wokół Słońca atmosfera Ziemi pochłania rocz- nie ok. 1000 ton skał i pyłu z kosmosu. Większość tej materii krąży całymi strugami po orbitach wokół Słońca. Kiedy Ziemia natrafia na jeden z takich strumieni, oglądamy wówczas wspaniałe widowisko nazywane deszczem meteorów. Wydaje się nam, że wybiegają one z jednego punktu na niebie. Taki punkt nazywamy radiantem roju. Co roku nasza planeta natrafia na te same strumienie w tych samych dniach. Znając te daty, możemy się wygodnie usadowić na łące i liczyć "spadające gwiazdy". Przy sprzyjających warunkach można naliczyć ponad 70 meteorów w ciągu jednej godziny!
Właśnie teraz, między 10 a 14 sierpnia, przypada szczyt najładniejszego roju meteorów, zwanego Perseidami. Rój ten nazywamy tak dlatego, że wylatują one z gwiazdozbioru Perseusza. Roje meteorów najlepiej obserwować w bezksiężycowe noce około północy. Niestety, w tym tygodniu ich obserwacje utrudni poświata Księżyca, ale mimo wszystko powinniśmy naliczyć ich wiele. Sam gwiazdozbiór Perseusza odnajdziemy w Drodze Mlecznej na północno-wschodnim niebie (obok konstelacji Woźnicy).
Podziwiając na Ziemi "spadające gwiazdy", czujemy się bezpiecznie, ochraniani przez jej gęstą atmosferę. A jednak na naszym cichym niebie tak wiele się dzieje! Odczulibyśmy to na własnej skórze, gdyby nie ziemska atmosfera, zapewniająca nam bezpieczeństwo. Liczmy więc z zachwytem Perseidy!