Turkmenistan - kraj azjatycki, prawie dwa razy większy od Polski, głównie pustynny, o podzwrotnikowym, wybitnie suchym klimacie, zaopatrzony w ogromne bogactwa naturalne, jakimi są ropa naftowa i gaz ziemny. Od 1918 r. był autonomiczną republiką radziecką, a od 1924 r. - samodzielną republiką związkową w składzie ZSRR. Dopiero w październiku 1991 r. proklamowano niepodległość i niezawisłość, a 18 maja 1992 r. uchwalono nową konstytucję Turkmenistanu. Skład etniczny jest bardzo zróżnicowany: 73% stanowią Turkmeni, 10% Rosjanie, 9% Uzbecy, ponadto są potomkowie Kazachów, Tatarów, Ukraińców, Azerów, Litwinów, Polaków. Dominującym wyznaniem jest islam - 85% 4,5-milionowego narodu, 10% ludności stanowią prawosławni i 5% - inne wyznania. Wśród tych innych wyznań są katolicy. W stolicy Turkmenistanu - Aszchabadzie jest kościół polski pw. Przemienienia Pańskiego, wybudowany przed stu laty przez zesłańców. Od trzech lat pracują w tej parafii trzej polscy ojcowie oblaci: o. Anrzej Madej, o. Tomasz Kościński i o. Radosław Zmutrowicz.
Polska parafia w Aszchabadzie liczy 100 wiernych, 43 spośród nich, pod opieką o. Radosława i o. Tomasza, wybrało się z pielgrzymką na XV Światowy Dzień Młodzieży do Rzymu, by spotkać się z Ojcem Świętym i uczestniczyć w uroczystościach Roku Jubileuszowego. " Choć jest to pielgrzymka młodych, są tutaj ludzie nieco starsi - wyznaje o. Radosław. - Jedzie pięć małżeństw, grupa osób, które w Wielką Sobotę tego roku przyjęły chrzest, oraz osoby, które odnowiły swoje przyrzeczenia chrzcielne i przystąpiły do pierwszej spowiedzi i Komunii św. Jest także z nami grupa osób przygotowujących się do przyjęcia chrztu, a część pragnie odnowić swoje przyrzeczenie chrzcielne".
Z Aszchabadu wyruszyli samolotem do Kijowa, by w jego okolicach przez trzy dni skupienia przygotować się duchowo na jubileuszowe spotkanie w Rzymie. Pierwszym polskim miastem, które ujrzeli, był Lublin, potem klasztor na Świętym Krzyżu w Górach Świętokrzyskich i Częstochowa z Jasną Górą. O. Tomasz mówił, iż pragną im pokazać w Polsce życie zwykłych chrześcijan. W tym celu z pomocą ks. Ireneusza Skubisia, redaktora naczelnego Niedzieli, zorganizowali w Częstochowie, w klasztorze Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej, spotkanie z pięcioosobową rodziną państwa Dziewońskich, która podzieliła się z naszymi gośćmi swoimi doświadczeniami Boga i odczuwania Jego obecności i miłości w życiu osobistym, małżeńskim i rodzinnym. Po raz pierwszy mieli możliwość usłyszeć o Ruchu Domowego Kościoła, o dialogu małżeńskim i rodzinnym, które pomagają w oczyszczaniu wzajemnych relacji i kontaktów między członkami rodziny. Fundamentem każdej wspólnoty jest przede wszystkim modlitwa. Państwo Dziewońscy od początku swojego życia rodzinnego pragnęli być w takiej wspólnocie, gdzie czyta się i rozważa słowa Ewangelii, dlatego wybrali Ruch Domowego Kościoła - podkreślali. Nasi goście mogli także usłyszeć, jak młodzież polska, wchodząca w dorosłe życie, wywodząca się z rodzin żyjących wiarą, przeżywa swoje doświadczenie Bożej miłości na co dzień i szuka dróg umocnienia i pogłębiania wiary przekazanej przez rodziców. Na niektórych gościach z Turkmenistanu wielkie wrażenie zrobiła wiadomość o Dziele Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Mieli oni także możliwość zapoznania się z redakcją Niedzieli i z historią pisma. Niektórzy z nich potrafią czytać w języku polskim i chętnie wzięli najnowsze numery tygodnika.
Dziękując za wspólne spotkanie o. Radosław powiedział: " Mamy nadzieję, że to nasze wędrowanie i spotkanie z Wami pomoże naszym małżeństwom, rodzinom odkryć, że Bóg jest i pomaga w życiu, w małżeństwie". Państwo Dziewońscy zaprosili do Polski w przyszłym roku rodzinę z Turkmenistanu, która chciałaby poznać charyzmat Ruchu Domowego Kościoła podczas rekolekcji wakacyjnych.
W Turkmenii językiem urzędowym jest turkmeński, jednak wiele osób mówi także w języku rosyjskim. O. Tomasz i o. Radosław bardzo dobrze mówią po rosyjsku i uczą się turkmeńskiego. Jak się z Turkmenami pracuje? "Są bardzo wdzięczni za pracę duszpasterską" - wyznaje o. Radosław. Kogo lepiej nawracać: Europejczyków czy Turkmenów? " My chcemy im pomóc spotkać Boga i doświadczyć Jego obecności w życiu - wyznaje z pokorą o. Radosław. - My nie nawracamy. To Bóg nawraca, a my jesteśmy tylko narzędziami w ręku Boga".
Z Częstochowy przez Oświęcim, Kraków, Wieliczkę nasi goście z Turkmenii udali się do Wiednia, a stamtąd do diecezji padewskiej w Północnych Włoszech, a potem do Rzymu. Przygotowali stroje, flagę oraz turkmeński taniec narodowy. W ramach prezentacji potraw narodowych będą częstować dynią - turkmeńskimi melonami, które są podobno najlepsze na świecie. Dwie osoby spośród nich są delegowane na Światowe Forum Młodych.
Spotkanie zakończyliśmy wspólną modlitwą o szczęśliwe i owocne pielgrzymowanie do progów apostolskich.