Nisko nad północnym horyzontem świeci Wielki Wóz, dyszlem pokazujący na gwiazdozbiór Wolarza. Tu łatwo odnajdziemy pomarańczowego Arktura, znajdującego się również bardzo nisko na zachodnim niebie. Pomiędzy tymi dwoma konstelacjami już ledwie widoczne są Psy Gończe oraz Warkocz Bereniki. Tuż przy Wolarzu znajdziemy mały, lecz wyraźny diadem siedmiu gwiazd. To jest Korona Północna, o której opowiedziałem Czytelnikom poprzednio. Przypomnijmy, że w Koronie Północnej najjaśniejszą gwiazdą jest Gemma, co z łacińskiego oznacza "klejnot". A ponieważ jest to piękny widok na naszym niebie, niektórzy nazywają tę gwiazdę również Perłą. Gemma świeci piękną niebieskobiałą barwą i daje aż 30 razy więcej światła niż nasze Słońce, znajdując się w odległości ok. 76 lat świetlnych od nas. W letnie wieczory podziwiamy również piękną Drogę Mleczną, rozciągającą się teraz wysoko od północnego do południowego horyzontu. Nazywana jest często "Drogą do Częstochowy", ponieważ widoczna jest najlepiej w okresie pielgrzymek do Sanktuarium Maryjnego na Jasnej Górze. Piękna jest ta "Droga do Częstochowy", w której już przez lornetkę możemy dostrzec zadziwiająco dużo niewidocznych gołym okiem gwiazd.
Tuż obok Korony Północnej znajdziemy typowy dla letnich wieczorów gwiazdozbiór Herkulesa. Już od dawna dopatrywano się w tym gwiazdozbiorze różnych postaci klęczących na kolanach. Najbardziej znaną z nich jest Herkules (Herakles). Jako syn Zeusa, całe swoje życie walczył i pracował dla dobra ludzi, uwalniając ich od wszelkiego zła i cierpienia. Nie dbał o sławę, lecz pomimo to Grecy i Rzymianie wznieśli ku jego czci liczne świątynie i miasta. Jasne gwiazdy Herkulesa tworzą czworokąt otoczony innymi, równie jasnymi gwiazdami. Północna część gwiazdozbioru nigdy nie zachodzi w naszych szerokościach geograficznych. Ciekawostką Herkulesa jest znajdujący się w nim punkt, tzw. apeks, w kierunku którego porusza się po swojej orbicie w Galaktyce Słońce. Okazuje się, że nasza planeta, wraz z całym Układem Słonecznym, porusza się tak szybko, że w ciągu sekundy pokonuje odległość 20 km! W Herkulesie znajdziemy również najjaśniejszą gromadę kulistą nieba północnego, oznaczoną symbolem M13. Jest to mała mglista plamka, ledwo dostrzegalna gołym okiem. Gromady kuliste nie rozpraszają się w przestrzeń, tak jak gromady otwarte, ponieważ miliony gwiazd są tam tak gęsto upakowane, że ich bardzo silne pole grawitacyjne "żelazną ręką" utrzymuje całą taką wielką gromadę. Za pomocą naszej prostej mapki odnajdziemy najjaśniejszą gwiazdę w Herkulesie - Rutilicus, co oznacza zdrobniale "złotawoczerwona". Odległość do Rutilicus wynosi 192 lata świetlne. A ponieważ wokół niej krąży niewidoczny towarzysz, nie jest ona gwiazdą samotną. Oczywiście, wcale nas to nie dziwi, gdyż, jak pamiętamy z poprzednich odcinków, gwiazdy są bardzo towarzyskie!
Tymczasem letnie wieczory uświetnia nasz "wielki samotnik" Słońce, którego zachód tak często podziwiamy. A po zachodzie Słońca sympatycy niniejszej rubryki patrzą w niebo, zachwycając się gwiazdami w te piękne letnie noce. Niestety, w sierpniu często uświadamiamy sobie, że codzienny zachód Słońca następuje coraz wcześniej, skracając znacznie długość dnia. Zwiastuje to nieubłaganie nadchodzącą jesień.