Niezapomnianym i trwałym śladem po ks. Wojtyle w Niegowici jest nowy kościół. Kiedy bowiem w 1948 r. Rada Parafialna długo zastanawiała się, jak uczcić 50-lecie kapłaństwa ks. proboszcza Kazimierza Buzały, na jednym z zebrań ks. Karol podpowiedział, że najlepszym darem byłaby budowa nowej świątyni. Propozycję przyjęto. Kiedy ks. Wojtyła opuszczał parafię, kopano już fundamenty. Dane mu jednak było w 1966 r., jako metropolicie krakowskiemu, konsekrować tę świątynię. Po jego wyborze na Stolicę Piotrową na frontonie kościoła umieszczono napis: "Kościół ten powstał z inicjatywy ks. Karola Wojtyły, wikariusza tutejszej parafii w latach 1948-1949".
W Niegowici wydarzyła się niecodzienna historia, która rzuca wiele światła na dojrzałość moralną przyszłego Papieża. Na początku 1949 r. ks. Wojtyła odmówił ochrzczenia sześcioletniego chłopca o imieniu Hiller, przyprowadzonego przez jedną z parafianek ze wsi Dąbrowa. Okazało się, że dziecko jest żydowskim sierotą. Kobieta podczas wojny ukrywała chłopca przed Niemcami, przygarnęła jak własnego syna, a teraz uznała, że nadszedł czas, by stał się chrześcijaninem. Ponieważ dziecko miało krewnych w Stanach Zjednoczonych, ks. Wojtyła poradził, aby najpierw skontaktować się z nimi. Wówczas okazało się, że rodzina pragnie koniecznie ściągnąć chłopca do Ameryki. I tak się też stało.
Z Niegowici ks. Wojtyła od czasu do czasu dojeżdżał do Krakowa. W tym bowiem okresie otrzymał na Uniwersytecie Jagiellońskim tytuł doktora, przedstawiając swoją rzymską pracę o św. Janie od Krzyża. Po ośmiu miesiącach abp Sapieha skierował ks. dr. Wojtyłę do pracy w parafii św. Floriana w Krakowie, gdzie duszpasterzował ks. Tadeusz Kurowski, wielki organizator duszpasterstw akademickich Krakowa. On to wciągnął ks. Wojtyłę w pracę z młodzieżą akademicką.
Pobliska Politechnika, a także duży żeński akademik, prowadzony przez siostry nazaretanki, dawały okazję do pogłębionej katechezy światopoglądowej, a równocześnie pomagały młodemu doktorowi w dalszym osobistym rozwoju, wspomaganym częstą modlitwą. Młodzież uwielbiała spotkania z ks. Wojtyłą, na jego rekolekcje przychodziły setki osób, powstały różne grupy środowiskowe. To wówczas zrodziła się grupa turystyczna, tak zaczęły się wypady w Polskę z "Wujkiem".
Dwa i pół roku duszpasterzował ks. Wojtyła u św. Floriana, by poświęcić się następnie pracy naukowej. Tego życzył sobie następca kard. Sapiehy - abp Baziak. Ks. dr Wojtyła nie odszedł jednak tak po prostu od św. Floriana, nie zerwał kontaktów z młodzieżą akademicką. Duszpasterzował tam aż do 1958 r., czyli do swego wyboru na biskupa pomocniczego w Krakowie.
Oprócz "chórku" u św. Floriana rozwinęła się grupa "fizyków" - studentów Politechniki, do których grona należał Jerzy Ciesielski, obecnie kandydat na ołtarze. Inną grupą byli "lekarze", skupiający się wokół kościoła Felicjanek. Ks. Wojtyła regularnie odprawiał dla tych grup Msze św., głosił kazania i wykłady, odbywał spotkania indywidualne, jednym słowem - służył im swoim kapłaństwem. Obok tego rozwijało się tzw. duszpasterstwo turystyczne, a więc wspólne wypady w Tatry, Bieszczady lub spływy kajakowe na Mazurach. Celem był nie tylko wypoczynek, ale kontakt z naturą, odpoczynek z Bogiem. Było jasne, że jeżeli duszpasterstwo ma dotyczyć różnych wymiarów życia młodych ludzi, to nie może się zamykać tylko w kościele, musi szukać sobie jeszcze innych terenów.
Gościnną parafię na Kleparzu opuścił ks. Wojtyła 1 września 1951 r. Przeniósł się na ulicę Kanoniczą 19, dzieląc mieszkanie z ks. prof. Ignacym Różyckim, wybitnym dogmatykiem. Odtąd ks. Wojtyła zajął się przede wszystkim pisaniem pracy habilitacyjnej oraz dydaktyką. Wykładał teologię moralną oraz etykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a po zlikwidowaniu Wydziału Teologicznego na UJ prowadził te zajęcia w seminariach duchownych w Krakowie oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1957 r., jako ostatni habilitowany doktor, otrzymał rządową nominację na docenta, co pozwoliło mu objąć Katedrę Etyki na Wydziale Filozoficznym KUL.
Rok później, 8 lipca 1958 r., zakończył się ten pierwszy etap kapłańskiego życia ks. Wojtyły. Nominacja na biskupa sufragana otwierała przed nim zupełnie inną fazę posługiwania w Kościele. Teraz mógł działać bardziej na własną rękę, realizować własne pomysły, spotykać się w grupach prawników, lekarzy, pracowników nauki, studentów, nauczycieli... Publikował też na łamach Tygodnika Powszechnego, wizytował parafie...

CDN.