Nisko nad północnym horyzontem świeci Wielki Wóz, dyszlem pokazujący na gwiazdozbiór Wolarza. Pomiędzy tymi dwoma konstelacjami zachodzi Warkocz Bereniki oraz Psy Gończe. Obydwie konstelacje są już ledwie widoczne nad północno-zachodnim horyzontem. Tuż przy Wolarzu rozpoznajemy mały, ale wyraźny diadem siedmiu gwiazd, nazywany Koroną Północną. Najjaśniejsza jest w niej gwiazda Gemma, inaczej zwana Klejnotem, świecąca niebieskobiałą barwą z odległości ok. 76 lat świetlnych od nas. Wspaniale widać również piękną "Drogę do Częstochowy", czyli znaną nam już Drogę Mleczną, rozciągającą się wysoko od północnego do południowego horyzontu. Najlepiej oglądać ją w bezksiężycowe noce, a taka właśnie okazja nadarzy się w najbliższym tygodniu. Przez lornetkę w Drodze Mlecznej możemy dostrzec zadziwiająco dużo niewidocznych gołym okiem gwiazd. Tuż obok Korony Północnej znajdziemy typowy dla letnich wieczorów gwiazdozbiór Herkulesa, o którym pisałem tydzień temu. Dawniej dopatrywano się w tym gwiazdozbiorze różnych postaci klęczących na kolanach, ale najbardziej znaną z nich jest Herkules (Herakles). Północna część tego gwiazdozbioru nigdy nie zachodzi w naszych szerokościach geograficznych. Znajdziemy tu małą mglistą plamkę oznaczoną symbolem M13, która jest najjaśniejszą gromadą kulistą nieba północnego. Ledwo można ją dostrzec gołym okiem, najlepiej więc mieć pod ręką nawet niewielką lornetkę. Najjaśniejsza gwiazda w Herkulesie to Rutilicus ("złotawoczerwona"), odległa od nas o ok. 192 lata świetlne.
Dziś parę słów o tzw. Trójkącie Letnim. Ażeby go rozpoznać, ustawmy się ok. godz. 22.00 twarzą do południowego horyzontu. Zobaczymy tu taki sam układ gwiazd, jak na naszej mapce. Trzy jasne gwiazdy: Deneb (w gwiazdozbiorze Łabędzia), Wega (w Lutni) oraz Altair (w Orle), tworzą wyraźny duży trójkąt. A ponieważ jest on ozdobą letniego nieba, nazywamy go Trójkątem Letnim. Istnieje również Trójkąt Zimowy, ale o nim, oczywiście, napiszę zimą. Tymczasem do rana możemy zaobserwować, jak cały Trójkąt Letni, wraz z sąsiednimi obiektami, zbliża się powoli do zachodniego horyzontu. Nad ranem Trójkąt zaczyna już zachodzić, warto więc wytrzymać przez całą noc, ażeby to zobaczyć.
Obejrzeć można również inne fantastyczne widowisko. O północy wschodzą dwie duże planety: Jowisz i Saturn. Do rana wspinają się coraz wyżej na południowe niebo. Ponieważ są jasne, nietrudno odróżnić je od sąsiednich gwiazd. Wraz z pobliskimi Plejadami tworzą teraz malutki trójkąt, który w przeciwieństwie do Trójkąta Letniego jest tylko zjawiskiem przejściowym. Dzieje się tak, ponieważ planety zmieniają swoje położenie względem innych obiektów na niebie, np. gwiazd. Od wtorku w obszarze tego trójkąta penetrował sierp Księżyca, odgrywając przed wytrwałym obserwatorem piękne widowisko. W środę Księżyc stworzył, wraz z Jowiszem, Saturnem i Plejadami, nawet czworokąt! Ale już w niedzielę zmniejszający się Księżyc znajdzie się daleko od trójkąta planet i Plejad, przechodząc zresztą w fazę nowiu. Na naszym nocnym niebie znajduje się jeszcze sporo innych trójkątów, będzie więc o czym opowiadać. Tymczasem zachodzący Trójkąt Letni zwiastuje zbliżającą się jesień. Wykorzystajmy więc ciepłe letnie noce na obserwację nieba, na którym tak wiele się dzieje!