Wśród baśni średniowiecznych jest także opowiadanie o królu, który w swoim pałacu zebrał gromadkę małych dzieci - niemowląt. Kazał im dawać wszystko, co konieczne do życia, zwłaszcza pod dostatkiem jedzenia, ale nikomu nie wolno było do nich mówić ani jednego słowa. Ów władca sądził naiwnie, że w ten sposób dowie się, jaka była mowa pierwotnych ludzi, których nikt nie uczył mówić. Efektem tego okrutnego eksperymentu była śmierć tych wszystkich dzieci, którym niczego nie brakowało oprócz ludzkiego słowa... To tylko legenda. Ale podobnie jest nie tylko z naszym, zwyczajnym ludzkim życiem, ale jeszcze bardziej z wiarą w Boga. Jest konieczne Boże słowo. Zdolność jego usłyszenia otrzymujemy na chrzcie św. Bóg wezwał nas po imieniu i uzdolnił nasze wewnętrzne zmysły, byśmy Go mogli usłyszeć. Prorok Izajasz mówi dziś do nas: "On sam przychodzi, by was zbawić". To Jego przyjście niesie zbawienie przede wszystkim najbiedniejszym: niewidomym, głuchym, niemym, kalekom. Dlatego nasza modlitwa: "Przyjdź królestwo Twoje", to nie tylko westchnienie serca, ale także jego otwarcie się na to Boże przyjście. Pan Jezus uzdrawia głuchoniemego. Jak mówi św. Marek, otwiera jego uszy, które jakby były zamknięte, i rozwiązuje jego język, jak gdyby zaplątany w węzeł. Odtąd może on prawidłowo mówić. Znaki - gesty, których Jezus używa przy uzdrowieniu, budzą jego wiarę, a kiedy widzi oczy Jezusa wzniesione do nieba, pojmuje, że jego uzdrowienie to łaska Boża, a nie tylko nadzwyczajne odzyskanie daru mowy i słuchu. Z doświadczenia wiemy, jak trudno jest nam, ludziom, słuchać innych, chcieć ich dosłyszeć, zrozumieć, czego od nas oczekują. A przecież mamy dwoje uszu, a tylko jeden język, aby dwukrotnie więcej słuchać niż mówić... Podobnie jest z naszą modlitwą. Wydaje się nam, że trzeba tylko mówić, dużo mówić do Boga. Dla życia z wiary ważniejsze jest zamilknąć i słuchać, trwać w obecności Bożej i być gotowym przyjąć Jego słowo.
Dlatego w liturgii Mszy św. są przewidziane chwile ciszy: podczas aktu pokutnego, po wezwaniu: "Módlmy się", przy wspomnieniu żywych i zmarłych w Modlitwie Eucharystycznej, po Komunii św. jako tzw. święte milczenie. Te chwile ciszy, refleksji są potrzebne, by nie było tak, jak w owym zgromadzeniu chrześcijańskim, o którym mówi dziś do nas św. Jakub, gdzie zapomniano o tym, że u Boga "nie ma względu na osoby". Słowo Boże, łaska Boża są dla wszystkich. Nie może być, że są ci "lepsi, przystrojeni w złote pierścienie i bogatą szatę", i ci ubodzy - "gorsi, w zabrudzonej szacie". Wtedy nasza religijność staje się pozorna, buduje się mur - nie do przekroczenia dla biedaków. Jednych spotyka pochlebstwo, drugich - lekceważenie i ów "podnóżek u stóp foteli bogatych". I tak ubodzy stają się jeszcze ubożsi, a "wzgląd na osoby" jest jeszcze bardziej ukierunkowany na bogatych. Naszym rachunkiem sumienia jest to pytanie Apostoła: "Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują?" Na takie słowa i na Jezusowe osiem błogosławieństw trzeba mieć otwarte uszy serca, aby dosłyszeć prawdę Jezusowej Ewangelii miłości.