Mszą św., odprawioną 5 sierpnia br. w starym kościółku przy ul. Kościeliskiej w Zakopanem, rozpoczęto obchody 90. rocznicy tragicznej śmierci Klemensa Bachledy, zwanego potocznie Klimkiem, który jako przewodnik i członek TOPR zginął 6 sierpnia 1910 r. pod północną ścianą Małego Jaworowego Szczytu w Tatrach, uczestnicząc w wyprawie po rannego taternika Stanisława Szulakiewicza. Wybór zabytkowego kościółka na zakopiańskiej Starówce nie był przypadkowy, bo tutaj właśnie urodzonemu w 1849 r. na Bachledówce Klimkowi Bachledzie sakramentu chrztu św. udzielił pierwszy proboszcz Zakopanego - ks. Józef Stolarczyk (na Bachledówce nie było jeszcze wówczas parafii, administrowanej obecnie przez Ojców Paulinów).
Tytuł "króla przewodników tatrzańskich" zyskał sobie Klimek Bachleda nie tylko z racji doskonałej znajomości gór i osiągnięć wspinaczkowych; powszechny szacunek i uznanie zjednały mu także takie zalety charakteru, jak: podziwiana w akcjach odwaga, ofiarność, opiekuńczość i osobista kultura w kontaktach z ludźmi. Pogrzeb bohaterskiego Klimka zgromadził 17 sierpnia 1910 r. (jak to wspomni po latach Adam Pach w swoich Siąpawicach dziejowych) na żałobnym nabożeństwie "tysiączne rzesze ludzi"... "Wszystko, co żyło w Zakopanem, przyszło oddać ostatnią przysługę bohaterskiemu Klimkowi"... Nad mogiłą Króla Przewodników, pochowanego na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (przy ul. Nowotarskiej) osadzono granitowy głaz z wyrytym na nim napisem: "ŚP. KLIMEK BACHLEDA - POŚWIĘCIŁ SIĘ I ZGINĄŁ - 6/8 1910".
Tradycyjnie jak co roku, i tym razem przewodnicy, ratownicy i członkowie Związku Podhalan złożyli wiązanki kwiatów, najpierw po Mszy św. (5 sierpnia) na grobie Klimka na Nowym Cmentarzu, a w następnych dniach przed tablicą pamiątkową na Dworcu Tatrzańskim przy ul. Krupówki, pod ścianą Małego Jaworowego Szczytu i na symbolicznym Cmentarzu Ofiar Tatr pod Osterwą (Tatry Słowackie). Imię Klimka Bachledy nosi Koło Przewodników Tatrzańskich PTTK.
Jeszcze kilka lat temu w gablocie przed wejściem do starego kościółka przy ul. Kościeliskiej widniał na tle fotografii panoramy Tatr napis: "Trudna, lecz piękna jest droga na szczyty". Kiedy przyjrzeć się bliżej biografii Króla Przewodników Tatrzańskich, można odnieść wrażenie, że tamto przesłanie podświadomie towarzyszyło mu przez całe niełatwe życie. Zanim został przewodnikiem I klasy i zastępcą naczelnika Straży Ratowniczej TOPR (odmówił przyjęcia godności naczelnika), zmagał się z trudnościami wczesnego osierocenia. Na służbie u bogatych gazdów uczył się stolarki, wypasał na halach owce, potem pracował w węgierskich kopalniach, musiał też odbyć służbę wojskową w armii austriackiej. Kiedy wrócił do Zakopanego w 1873 r., włączył się do akcji ratowania chorych na cholerę, a gdy zaszła taka potrzeba, grzebał zmarłych na kilku wydzielonych na ten cel cmentarzach. Jako znakomity znawca gór, szybko zjednywał sobie klientów z tzw. wyższych sfer; jako pierwszy z przewodników zaczął używać liny do asekuracji swoich podopiecznych. To ważne usprawnienie w górskim ratownictwie i wspinaczce posłużyło w przyszłości do upowszechnienia się w środowisku przewodnickim i taternickim pojęcia-metafory o "moralności liny", określającego postawę człowieka o wysokim poczuciu odpowiedzialności nie tylko za siebie, ale i za innych, związanych z nami "liną" ludzkiej solidarności.