Super, hiper, mega - to ulubione określenia współczesnego biznesu i stojącej za nim reklamy. Słyszy się na przykład o superkolczykach, superprodukcji, megaplakacie, megahicie, hipermarkecie. Zapożyczone z greki i łaciny przedrostki mają nam sugerować, że rzecz w ten sposób opisana jest naprawdę najwspanialsza na świecie, a jej jakość i rozmiar przerastają najśmielsze nasze oczekiwania.
I tak rzeczywiście jest w przypadku hipermarketu. Trzeba przyznać, że puste półki w czasach socjalizmu zrodziły w nas tęsknotę, która przerodziła się następnie w zachwyt nad ogromnymi sklepami z ogromną ilością towarów, zwanymi hipermarketami. Wreszcie i my, w każdym większym mieście, mamy takie same sklepy, jakie niektórzy rodacy (ci wybrani - z paszportem, wizą i obcą walutą w kieszeni) oglądali w Berlinie, w Paryżu czy w Nowym Jorku. Ogromne, jasno oświetlone hale, z klimatyzacją, z dużą ilością sprawnie działających kas i kasjerek, oraz bogactwo wszelakich dóbr do nabycia przyciągają rzesze klientów. Niektórzy nawet traktują wyprawę do tej enklawy dobrobytu jak święto rodzinne - zamiast pójść z dziećmi do parku, wybierają się do hipermarketu. Przemierzanie wielkich domów towarowych stanowi dla niektórych weekendową, a nawet niedzielną radochę!
Po kilku latach okaże się, że te molochy, które obracają i pomnażają obcy kapitał, wcale nie są znowu taką radochą, bo odbierają polskim sklepom i skiepikom klientów, a stosując ceny dumpingowe i zwlekając z zapłatą producentom, także wypierają z rynku rodzimych przedsiębiorców. Jednak ta coraz gęstsza sieć zagranicznych domów towarowych stanowi dla Polski nie tylko zagrożenie ekonomiczne.
Wielu uczniów liceów handlowych odbywa w hipermarketach praktyki zawodowe. Córka sąsiadki pracowała w jednym z nich jako praktykantka na stoisku z serami. Serów był ogromny wybór, ale nikt dziewczyny nie wprowadził w tajniki różnorodności ich gatunków. Zapowiedziano natomiast na wstępie, że niczego nie wolno jej próbować, a jak ją przyłapią, to wyrzucą z praktyk. Nie potrafiła więc powiedzieć klientom, który ser jest łagodny, który ostry, miękki czy twardy, wywołując często ich niezadowolenie lub kpiny. Pięć godzin takiej pracy bez żadnej przerwy było dla dziewczyny upokarzającą udręką. Czego się nauczyła, pracując na stoisku z serami przez cały rok szkolny? Na pewno nie tego, jak być dobrą sprzedawczynią. Nauczyła się bylejakości i niekompetencji.
Pytanie - kto jest odpowiedzialny za ten stan rzeczy, właściwie pozostaje bez odpowiedzi, bo odpowiedzialnych jest zbyt wielu. Może matka tej młodej dziewczyny, która nie poszła do szkoły zaprotestować przeciwko takiemu traktowaniu córki, może dyrektor szoły, który nie zadbał o troskliwą i odpowiedzialną edukację uczniów, a może zagraniczny pracodawca, który zatrudnia pracowników na nieludzkich, niewolniczych warunkach? Pozostają jeszcze reformatorzy polskiej gospodarki, którzy obcym inwestorom dają wyłącznie przywileje, nie wymagając od nich w zamian prawie niczego.
Wstrząsające opowieści słyszy się o warunkach pracy kasjerek w tych super-hipersklepach. Podobno w niektórych domach handowych w czasie wzmożonego ruchu kasjerkom nie wolno wychodzić do toalety, a ponieważ fizjologia nie zawsze podporządkowuje się takim zakazom, mają zakładać pampersy.
I tak oto kolorowe marzenia o pełnych półkach sklepowych zamieniają się na naszych oczach w hiperkoszmar, któremu nikt nie może zaradzić, a kasjerka zakłada pampersy, bo boi się stracić pracę.