1 października 2000 r. Jan Paweł II kanonizował na Placu św. Piotra w Rzymie grupę ponad stu chińskich męczenników z początków obecnego stulecia. Byli wśród nich męczennicy, którzy nie przekroczyli 16. roku życia.

Najmłodsze z tych dzieci miało 9 lat. Oprawca nie zawahał się zadać mu śmierci. Dzieci umierały w wyniku sporów dorosłych. Jak w każdej wojnie czy rewolucji. Chińskie święte dzieci umierały, bo wierzyły w Boga-Człowieka - Jezusa urodzonego w dalekim Betlejem, ukrzyżowanego na rozkaz rzymskiego prokuratora w Jerozolimie, zmartwychwstałego trzeciego dnia. Chińskie święte dzieci umierały za to, że znaczyły się znakiem krzyża, przyjmowały Komunię świętą, modliły się psalmami i wierzyły, że za bramą śmierci jest życie w Bogu.
Na chrzcie świętym otrzymały obco dla nich brzmiące imiona: Lang Fu został Pawłem, umęczono go w 9. roku życia; Zheng Xu to Maria, umęczona w 11. roku życia; Wang nosiła imię Anna i wierzyła Chrystusowi do swej śmierci w 14. roku życia; Qin Cunfu to Szymon, który oddał życie za Chrystusa w 14. roku życia; Chi Yu to Maria, która złożyła męczeńskie świadectwo w 15. roku życia. Fan Kun nosiła imię Maria i podobnie jak Paweł Wu Wanshu poniosła śmierć męczeńską w 16. roku życia. Nie rozumiemy znaczenia ich chińskich imion, nic nie odczytamy patrząc na ich oryginalny zapis ani nie odróżnimy ich w śpiewnym odczytywaniu przez postulatora kanonizacji.
Nic nie rozumiały z polityki, przez którą zaskoczyła ich tragiczna rzeczywistość śmierci. Powstanie Bokserów w 1900 r. było skierowane przeciw wszystkiemu, co niechińskie. Jaka w tym wina Anglików i ich narkotycznej polityki prowadzonej przy wykorzystaniu opium? Dość, że nienawiść zrodziła śmierć. Tysiące śmierci. Jak wiele razy przedtem i potem, gdy przez chińskie miasta i wsie przetaczały się fale rewolucji kulturalnych, i wtedy, gdy samotny młody człowiek rozkrzyżowanymi ramionami zatrzymywał czołg na Placu Niebiańskiego Spokoju w Pekinie, i teraz, gdy wbrew ocenom historii Chin, uznaje się tam chińskie święte dzieci za zdrajców, a nie za wzory do naśladowania na III tysiąclecie. Chińskie święte dzieci - znak sprzeciwu. Każda świętość staje się znakiem sprzeciwu.
"W młodym wieku przeżyły czasów wiele" - Paweł, Maria, Anna, Szymon i ich towarzysze w męczeństwie są posiewem chrześcijaństwa i znakiem jego wiosny. Jak kiedyś Agnieszka, Tarsycjusz, Cecylia, Łucja, którzy ginęli w rzymskich cyrkach, na arenach Aleksandrii, Antiochii i Lyonu. Ich relikwie, pomnożone o relikwie chińskich świętych dzieci z 1900 r., leżą dziś na ołtarzach, na których ponawia się w tajemniczy sposób ofiara Chrystusowego Krzyża. Przypomniały tę prawdę kanonizacyjne teksty liturgiczne. Pierwsze czytanie - z Księgi Liczb (11, 25-29) - mówi, że w otoczeniu Mojżesza odnotowuje się niepokój, bo Eldad i Medad prorokują bez znaków urzędowej aprobaty. I pełna mądrości odpowiedź Mojżesza: "Wszyscy będziecie prorokami Pana" - niezależnie od narodowej przynależności. Ewangelia (Mk 9, 42-43) doda do tego "niezależnie od chodzenia za Jezusem". Powiedział Jezus: "Nikt, kto okazuje moc w moim imieniu, nie może zaraz potem źle o Mnie mówić". Ileż w tym sformułowaniu treści dla adwersarzy deklaracji Dominus Iesus. Ile mądrości Bożej, przekraczającej nie tylko chińską nienawiść, ale wszystkie święte wojny i zabijanie niewiernych.
Chińskie święte dzieci - męczennicy za wiarę w Chrystusa to wzorce do naśladowania dla dzieci bogatej Europy, demokratycznej Ameryki, biednych Latynosów. To autorytety za cenę krwi wylanej w wiośnie życia, krwi drążącej kultury i cywilizacje skuteczniej niż kongresy i uczone publikacje, zdolne rzeczywiście kształtować narody w Prawdzie i Miłości. Jaki jest potencjał łaski wyjednanej ofiarą chińskich świętych dzieci - Pawła, Marii, Anny, Szymona o skośnych oczach i pogodnie uśmiechniętych - jak zawsze - chińskich twarzach? Młodzi mieszkańcy Europy, Ameryki, Afryki winni wpatrywać się w te świadectwa męczeńskiej śmierci dzieci i strzec, aby nie zniweczono tego Chrystusowego Krzyża. Ne evacuetur Crux Christi!