Przez zalegającą nad Rynkiem mgłę przebijały się ledwie widoczne światła przejeżdżających samochodów. Kawalkada pojazdów sunęła niespiesznie, rozpychając się w skłębionych oparach, które gęstniały z minuty na minutę. Ani tylne światła pozycyjne, ani kierunkowskazy nie były już właściwie widoczne, a gęstniejącą mgłę z trudem pokonywały tylko świecące jaskrawoczerwonym światłem lampy przeciwmgielne. Gdyby nie one, jazda byłaby niemożliwa i chociaż na skrzyżowaniu miała miejsce poważna stłuczka, spowodowana kompletnym brakiem widoczności kierunkowskazów, to kierowcy nie rezygnowali z dotarcia do obranego wcześniej celu. Na pobliskim parkingu "drzemały" wielkie TIR-y, których kierowcy postanowili przeczekać do rana, aż mgła zelżeje. Ich podróż była zbyt daleka, aby mieli narażać bezpieczeństwo swoje i powierzonych im towarów dla zaoszczędzenia kilku czy nawet kilkunastu godzin.
Stojąca w pobliżu przystanku sodowa lampa uliczna napełniała powietrze przesycone cząsteczkami pary żółtym światłem, które rozpraszało się w miliony drobnych punkcików i z trudem docierało do miejsca, w którym pod szklanym daszkiem wiaty schroniło się kilka osób. Właściwie z nieba nie padał deszcz, lecz mgła była tak gęsta, że skraplała się samoistnie i osiadała na wszystkim, co napotkała na drodze ku ziemi; na ubraniach, siatkach z zakupami, tornistrach szkolnych i przede wszystkim na szklanym daszku wiaty, z którego spływały cienkie strużki wody, sprawiając wrażenie, jakby na szybach pojawiła się pajęczyna pęknięć. Było to jednak złudzenie, szyby były całe i skutecznie chroniły stojących pod nimi ludzi przed wszechogarniającą wilgocią.
Ludzie wyglądali autobusu jak zbawienia. Najbliżej krawędzi wiaty stało dwóch chłopców w wieku szkolnym. Mogli mieć najwyżej po dwanaście lat. Wpatrywali się w ciemną gęstwinę, zakładając się co trochę o to, czy nadjeżdżający samochód to autobus, czy nie. Zbliżające się auta rozpoznawali po rozstawie reflektorów. Bezbłędnie odgadywali jedynie maluchy. Tylko one miały tak blisko siebie ustawione światła i, co trzeba dodać, tak słabe, że rozjaśniały wyłącznie skrawek jezdni przed samym samochodem. Widoczne więc były dopiero wtedy, gdy mijały przystanek. Z innymi samochodami chłopcom nie było już tak łatwo. Wszystkie były do siebie we mgle bardzo podobne i nie dawały się rozpoznać nawet po dźwięku silnika, co uniemożliwiał jednostajny szum wydawany przez toczące się po mokrej jezdni opony. O rozpoznaniu numeru autobusu nie można było nawet marzyć. Widoczny bowiem mógł być dopiero po wjechaniu pojazdu na przystanek, co też niebawem nastąpiło ku zaskoczeniu wszystkich oczekujących, z chłopcami włącznie, którzy właśnie zakładali się, że jedzie ciężarówka marki Jelcz.
Ludzie zebrali się w pobliżu wejścia do pojazdu, gdzie widoczna była elektroniczna tablica z numerem autobusu i kierunkiem jego jazdy. Niestety, zanim odczytali informację, było już za późno. Kierowca zamknął drzwi i samochód wolno wytoczył się z przystankowej zatoki.
- Przez tę mgłę nawet nie można się dostać do domu - żaliła się kobieta z zakupami.
- Ta mgła nasuwa mi pewne skojarzenia - powiedział z zadumą starszy pan.
- A co takiego? - zapytał z ciekawością chłopiec z tornistrem.
- Zamieszanie w głowie, jakie mają Polacy - odparł starszy pan. - Jedyny kolor, jaki widzą w zamęcie produkowanym przez telewizję i gazety to czerwony, który z dodatkiem oparów absurdu udaje biało-czerwony. Podobno w nocy wszystkie koty są bure. A mnie się wydaje, że w tej informacyjnej mgle wszystkie koty są czerwone i mają chore golenie. To taka przyrodnicza anomalia pod koniec wieku, dużo gorsza od dziury ozonowej. Co może być gorszego od dziury w pamięci?