To, co szokuje każdego, można określić jako niezwykłą wydajność pracy naszego Papieża. Schorowany, przygarbiony wiekiem i cierpieniem, zachował doskonałą organizację pracy, siłę przebicia i dowcip. Kiedy z okazji 80. rocznicy urodzin biskupi niemieccy nadmienili, że zapewne z powodu trudności z poruszaniem się odejdzie na emeryturę, Ojciec Święty skomentował to słowami: "Ja nie pracuję nogami, tylko głową".
Oczywiście, choroby, a przede wszystkim zamach, uszczupliły papieskie siły i z pewnością skróciły o kilka lat jego życie. Jednak rygorystyczne przestrzeganie regulaminu dnia, umiejętność koncentracji i wytrwałość mają wpływ na niezwykłą intensywność i efekty papieskich zajęć.
A kiedy odpoczywa? No właśnie, czy Papież ma prawo do urlopu? Każdy z szefów rządu odpoczywa gdzieś z dala od swego gabinetu, w górach czy na nizinach, na rowerze lub jachcie. Papież, owszem, posiada letnią rezydencję w Castel Gandolfo, są tam rozległe ogrody, widok na jezioro i Góry Albańskie. Jednak i tam Ojciec Święty cały czas przyjmuje pielgrzymów, wszystkie grupy, które zwłaszcza w miesiącach wakacyjnych chcą zobaczyć Papieża. Spotyka się z młodzieżą, chórami, intelektualistami, dla których w tym czasie urządza się tam letnie sesje naukowe. Przed Papieżem w Castel Gandolfo defilują zwłaszcza rodacy.
Owszem, w Castel Gandolfo Papież także odpoczywa. Kiedy był sprawny, każdego ranka pół godziny pływał w krytym basenie, a w ciągu dnia odbywał wielokilometrowy spacer po ogrodach. Pracował poza tym normalnie, jak w Watykanie. Dla przykładu, Poczta Watykańska dostarcza z Rzymu dwa razy dziennie wielką paczkę korespondencji.
Czasem Papież może skorzystać z kilku godzin prawdziwego odpoczynku. Od 1984 r. są to wypady we włoskie Dolomity, zwłaszcza na lodowiec Adamello. W lipcu 1988 r. Papież zdobył nawet szczyt Peralba (2693 m n.p.m.), z bardzo trudnym podejściem. To była prawdziwa wspinaczka. Kiedy proponowano mu, aby się wycofał, odpowiedział: " Spójrzcie na ten krzyż na szczycie. Tam jest nasz cel". Kiedy już dotarto na szczyt, Papież objął krzyż i ucałował. Wpisał się do księgi pamiątkowej. Od tego dnia jest to najcenniejsza księga Alp.
Papieski dzień - to, oczywiście, mnóstwo przemówień. Zwłaszcza przy okazji pielgrzymek czy uroczystości Jan Paweł II wygłasza ich kilka dziennie. Nierzadko mają charakter rozmowy ze słuchaczami. Nie wszystkie jednak przemówienia mają taki "dialogowy" charakter. Gdy np. w czasie środowych audiencji generalnych komentuje fragment Pisma Świętego, widać w nim myśliciela, który pragnie pobudzić słuchaczy do najwyższego skupienia. Zawsze chodzi mu o to, aby wytworzyć wewnętrzną więź ze słuchaczami. Pomaga mu w tym duże doświadczenie kaznodziejskie i teatralne. On potrafi mówić sobą. Jego przemówienia są pełne osobistych przeżyć. Obsesyjnie niemal używa słowa "pragnę", wyrażając tym najgłębszą solidarność ze słuchaczami, oczekującymi od niego rady, zachęty, pomocy. Jak trafnie to scharakteryzował AndreM Frossard: "(...) jedną z właściwości sposobu przemawiania Jana Pawła II jest to, że najzwyczajniejszym słowom nadaje siłę, jakiej - znęcając się nad nimi - dawnośmy ich pozbawili. Często rozmyślałem nad tym, jaki to uzdrowicielski cud sprawił, że słowa te - biedne, wyczerpane, anemiczne i opróżnione z treści słowa, które współczesna myśl już tylko preparuje, by im zachować jakiś pozór życia - mogą tak nagle odzyskiwać świeżość i prężność. I oto mam odpowiedź. Słowa, przed wypowiedzeniem muszą być przemodlone".
Do wielu określeń, jakie przylgnęły do osoby Jana Pawła II, takich jak: Papież Pokoju, Proboszcz Świata, Piotr Naszych Czasów, można dodać inne, jakże charakterystyczne i stojące u podstaw wszystkich innych nazw: Papież Spotkania. Słowo - "spotkanie" - przywołuje w każdym przypadku sytuację nadziei, wzajemnej rozmowy, nastrój zrozumienia, otwarcia się na drugiego. Papież Spotkania - to określenie powstało, aby oddać niezwykły charyzmat Jana Pawła II, który apostołuje samą obecnością, zaprasza do siebie, zasiada z innymi przy jednym stole, mówi o "drodze, której nie jest obca żadna ludzka droga".

CDN.