Pierwsza niedziela Adwentu rozpoczyna nowy rok liturgiczny, nazywany także rokiem kościelnym, a tego roku nawet rokiem świętym. Bo nie tylko ten jubileuszowy był święty: 12 miesięcy, 52 tygodnie, 52 niedziele. Wystawy w sklepach, dekoracje ulic już nie tylko mówią, ale "krzyczą" o bliskim już Bożym Narodzeniu. Dlatego dziś chętnie usłyszelibyśmy o wydarzeniach, które bezpośrednio poprzedziły te najświętsze Narodziny sprzed 2000 lat. Tymczasem słyszymy o innym przyjściu Pana Jazusa, które dopiero będzie. W pierwszym czytaniu z proroka Jeremiasza słyszymy Boże obwieszczenie: "Pan mówi: ´Oto nadchodzą dni, kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu´". Wypełnię! Tyle było w Starym Testamencie tych obietnic, tych proroctw. I wśród nich ta najważniejsza: " Wzbudzę Dawidowi potomka sprawiedliwego".
Ewangelia mówi właśnie o tym Potomku, który przyszedł, przychodzi także dziś i jeszcze raz przyjdzie "na obłoku z wielką mocą i chwałą". Ale to Jego przyjście ostateczne poprzedza atmosfera pełna grozy, skoro "ludzie mdleć będą ze strachu". Nie ma w tym obrazie nic z naszej sielanki bożonarodzeniowej. Bo te słowa o znakach na słońcu, księżycu i gwiazdach, o nawałnicach morskich, o trwodze narodów... - te słowa są groźne. Ale są także słowa szorstkie, kiedy Jezus mówi:
"Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych". I powiedzmy sobie szczerze: Pan Jezus ma rację, bo dla wielu ludzi, także wierzących, święta to szczególna okazja do nadmiaru jedzenia, nawet przy stole wigilijnym. A naszym wielu kochanym dzieciom, które mają święte prawo radować się Bożym Dzieciątkiem, jest Ono całkowicie zasłonięte górą upominków. A świąteczne "troski doczesne" często ograniczają się do zakupów świątecznych. A jeżeli nawet pokusa obżarstwa nie za bardzo nam zagraża, to serca mogą być ociężałe i znużone tym nadmiarem przedświątecznych trosk. Bałbym się o tym "obżarstwie" mówić, ale to są Jezusowe słowa i nie możemy ich odnosić tylko do pogan... Chcemy z radością stanąć przed Synem Człowieczym, nie tylko tym Maleńkim, spoczywającym w żłóbku, ale i przed Tym, który przyjdzie "na obłoku z wielką mocą i chwałą". Jest adwent ludzki i adwent Boży. My czekamy na Pana i On czeka na nas, na otwarte serca, niekoniecznie na suto zastawione stoły. Mimo tych wstrząsających "znaków czasu", o których mówi Pan Jezus, pocieszające są Jego słowa: "A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie". Możemy czasem oglądać setki owieczek, które skubią trawę. Prawie wszystkie ich główki są pochylone ku ziemi. Nie możemy być do nich podobni. Jezus mówi do nas jak Dobry Pasterz do swoich owieczek: " Podnieście głowy!" Mamy być czujnie wpatrzeni w te znaki na niebie, które nam pokazują drogę. Nie możemy dać się zaskoczyć. Adwent to nie tylko oczekiwanie, ale i czuwanie. Wyrazem tego adwentowego czuwania jest przede wszystkim modlitwa.