Na ogół nie łatwo jest śledzić powikłane sytuacje w polityce międzynarodowej. Wymaga to wnikliwej analizy, aby w potoku wypowiedzi dotrzeć do prawdy i zorientować się jakie konsekwencje mogą wyniknąć z ogólnych deklaracji.
Może właśnie dlatego, wielu obywateli nie stara się dotrzeć do sedna spraw i słucha, podobnie jak szumu autostrad, potoku informacji dostarczanych przez mniej lub bardziej skrupulatnych dziennikarzy. I mur niewiedzy rośnie.
Są jednak chwile, gdy perspektywy pewnych tekstów-dokumentów europejskich zdają się grozić niebezpieczeństwem na dłuższą metę. Tak oto pan Lionel Jospin (premier) wydarł ostatnio z deklaracji europejskiej wszelkie odniesienie do wspólnego dziedzictwa religijnego naszego kontynentu. Pan prezydent Jacques Chirac przyjął tę zmianę tekstu "z ostatniej chwili". Tymczasem, jak donosi 8 grudnia zza Renu dziennik Le Figaro, Niemcy zachowali w swojej wersji językowej odniesienie do religijnych korzeni Europy.
Episkopat francuski protestuje, a biskup Michel Dubost, nowy hierarcha diecezji z katedrą (jedyną jaką we Francji zbudowano w XX wieku) w Evry, powiedział wprost: "Wstyd mi za Francję!".
Wiem, że sam fakt skreślenia wszelkiego odwołania się do wartości czy korzeni religii nie zaowocuje natychmiast w upadku państwa francuskiego - i wielu Francuzów kierować się będzie nadal tylko Bożymi prawami. Przyszłe pokolenia nie zastaną może jednak godnych do naśladowania tradycji w życiu społeczeństwa, a tylko zlepek frazesów, a może nawet co roku będą głosować za takim czy innym prawem, które już i tak nie będzie przestrzegane.
Myśląc o słowach Pana Jezusa: "Kto mnie się zaprze przed ludźmi..." zastanawiam się: czyżby chrześcijanie z rządu francuskiego nie znali zakończenia tego ewangelicznego cytatu?