Niespodzianie natknąłem się na krótkie wspomnienie Pana Zbigniewa Wciślaka o Bożym Narodzeniu przeżytym pod krzyżem na Spitsbergenie i jak echo powróciły wspomnienia kilku odwiedzin w tym przedziwnym zakątku Polski. Norwegowie ze Spitsbergenu nazywają stację w Hornsundzie " Małą Polską". Po mojej pierwszej Mszy św. ówczesnemu kierownikowi bazy groziło zwolnienie z pracy (pozwolił na akcję liturgiczną w zakładzie pracy). Po zbadaniu sprawy przez specjalną komisję z Warszawy do końca pobytu miał na stacji specjalnego "opiekuna", a sankcje dano mu odczuć długo po powrocie do kraju. Tę Mszę św. z 19 grudnia 1988 r. pamiętam dobrze.
Co do niektórych faktów, mam sprostowanie. To nie pastor finansuje wizyty (dwie godziny lotu samolotem), lecz nasz Ksiądz Biskup z Tromso. Pastor jako duszpasterz Spitsbergenu ma prawo, w uzgodnieniu z gubernatorem, używania helikoptera i jego wielką zasługą jest to, że powiadamia nas, kiedy jest możliwość dotarcia do polskiej bazy. Koszty podróży helikopterem (ok. 15 tys. złotych) pokrywa rząd norweski (norweski Kościół luterański jest instytucją państwową).
Co do wizyty Ojca Świętego, to było absolutnie niemożliwe, aby Papież udał się na Spitsbergen. Ale ponieważ proszono mnie o pośrednictwo, napisałem do ks. prał. Stanisława Dziwisza, przedstawiłem sprawę i poprosiłem o możliwość przesłania polarnikom krótkiego błogosławieństwa drogą radiową. Ksiądz Prałat "załatwił" to z Ojcem Świętym. I na godzinę przed planowaną papieską Mszą św. w Tromso zamówiłem rozmowę za pośrednictwem radia. Zgłoszono połączenie, pobiegłem z telefonem do pokoju Ojca Świętego, ale - niestety - połączenie przerwano, bo linia została zajęta przez akcję ratowniczą jakiegoś statku. Czekaliśmy kilka minut. Ojciec Święty rozłożył ręce i mówi: "Chyba nic z tego nie będzie". Po Mszy św. Ojciec Święty zaczął się żegnać z personelem kuchni, gdy nagle wezwano mnie do telefonu... Svalbard! (Spitsbergen). Pobiegłem szybko po schodach na górę, wołając: "Ojcze Święty, Spitsbergen!" - "No to powiem im coś" - odparł schodząc po schodach. Ubrany w swój długi biały płaszcz, wziął słuchawkę i rozmawiał ku zdziwieniu ochrony i fotoreporterów, którzy nie zaniedbali okazji, by zrobić kilka ciekawych zdjęć.
Tyle co do "Polarnego Bożego Narodzenia". Polarników nie mam okazji odwiedzać, bo kilka lat temu powędrowałem do "najpółnocniejszego" (jak mówią Norwegowie) miasta i parafii świata - Hammerfest, gdzie udaje mi się zaglądać do Niedzieli za pomocą Internetu, z czego bardzo się cieszę. Życzę dalszych sukcesów, rzetelnej, jak dotąd, formacji i informacji. Niech Bóg błogosławi w nowym stuleciu.