Jezusowe słowo "dziś" z Nazaretu, sprzed 1970 lat, jest także naszym hasłem w tym rozpoczętym pierwszym roku trzeciego tysiąclecia. Bo jeżeli drogą naszej wiary jest Jezus, musimy z uwagą słuchać Jego Ewangelii, wpatrywać się w Niego, iść za Nim. On jest miarą, według której trzeba oceniać nasze życie. Pan Jezus jest obecny w swoim i w naszym Kościele. Czy moja wiara pomaga mi rozwiązywać problemy, zarówno te moje, osobiste, rodzinne, jak również i te wielkie dzisiejszego świata, w którym żyję?... W minionym Roku Jubileuszowym, który Kościół w skali tysiąclecia przeżywał po raz drugi, wiele razy słyszeliśmy, że był to "rok łaski od Pana". Czy ten rok przyniósł ubogim dobrą nowinę, więźniom wolność, niewidomym przejrzenie, uciśnionym wyzwolenie? Swoim słuchaczom-rodakom Jezus przedkłada trudne pytania, by na nie sami sobie odpowiedzieli: Dlaczego Eliasz jest posłany nie do rodaków, lecz do wdowy w Sarepcie Sydońskiej? Dlaczego Elizeusz uzdrawia Naamana Syryjczyka, gdy także w Izraelu było wielu chorych na trąd? Dlaczego proroków Pana odrzucają ich rodacy?...
Pewien duszpasterz wspomina, jak otrzymał adres starszego mężczyzny od dawna chorego, który chciał z nim porozmawiać. Umówiony, przychodzi. Zastaje przygotowaną kawę i rozmowa jest długa, ale raczej towarzyska niż duszpasterska. Przed pożegnaniem ksiądz jest zaproszony na następne spotkanie i wówczas trochę nieśmiało dodaje, że może przy tej okazji spowiedź... O umówionej godzinie kapłan staje przed domem, ale przez uchylone okno słyszy głos owego mężczyzny: Niech się ksiądz nie trudzi... takich odwiedzin ja nie potrzebuję. Pan Jezus został wyrzucony z Nazaretu, ów kapłan tylko nie przyjęty, mimo że owo "dziś" było tak samo aktualne, jak tam w Nazarecie. Dla tego człowieka końca XX wieku, tak samo jak dla Jezusowych rodaków, Jego orędzie to było "za wiele". To była poprzeczka za wysoko ustawiona... Fragment proroctwa Izajasza, który Pan Jezus odczytał, nazwalibyśmy dziś Jego programem mesjańskim dla ubogich, więźniów, niewidomych, uciśnionych. Dziś wielu może to nazwać programem społecznym, ale bez odwoływania się do "roku łaski od Pana". Gdybyśmy jednak na tym " socjalnym" aspekcie poprzestali, byłby to kierunek ku sekularyzacji chrześcijaństwa. Angielski pisarz Clive Lewis w jednym ze swoich opowiadań satyrycznych pisze o diable-komendancie i o diable-podkomendnym. Diabelski przywódca tak mówi do swojego podwładnego: Dla nas chrześcijaństwo ma być tylko środkiem do celu. Tym celem są nasze sprawy.
Dziś łatwo zauważamy smutny kontrast między radosnym hymnem o miłości św. Pawła a wyrzuceniem Pana Jezusa przez rodaków. Jezus przychodzi do nich z miłością łaskawą, cierpliwą, która nie zazdrości, nie szuka swego, nie czeka na oklaski, a oni tylko przyświadczają Mu. A przecież powinni Go kochać. Był przecież dobrym synem, dobrym kuzynem, sąsiadem, najlepszym człowiekiem. Zamiast rachunku sumienia, który im Pan Jezus proponuje, wpadają w gniew, bo On mówi nie według ich myśli i wyobrażeń i takie same prawa jak rodakom przyznaje jakiejś tam wdowie z Sarepty i Syryjczykowi. A Jezus tak wówczas, jak i dziś, wszystkim narodom głosi rok łaski od Pana.