Dzień 2 lutego nazywamy popularnie świętem Matki Bożej Gromnicznej. Słusznie i pięknie, ale w języku liturgii jest to święto Ofiarowania Pańskiego. W liturgii wschodniej jest to celebracja Spotkania Pańskiego, spotkania Zbawiciela z ludem wybranym. W nawiązaniu do tej wzruszającej tajemnicy Kościół wybrał to święto, by właśnie wtedy w całym świecie obchodzić uroczyście dzień życia konsekrowanego.

Sedno życia konsekrowanego

Powołanie do świętości jest powołaniem powszechnym w łonie Kościoła, którego Chrystus jest głową, a wszyscy ochrzczeni członkami - członkami Mistycznego Ciała Chrystusa. Jednakże Duch Święty, ożywiający to Ciało, sprawia, że te poszczególne członki w sensie indywidualnym bądź wspólnotowym otrzymują różne wezwania.
W tym Mistycznym Ciele wyróżniają się chrześcijanie powołani do realizacji rad ewangelicznych. Osoby zakonne mają być dla całego Kościoła, a nawet dla ogółu ludzi wzorem gotowości, by wciąż umierać dla grzechu, a żyć dla Boga w Jezusie Chrystusie. Zakonna konsekracja ustanawia serdeczną więź między braćmi czy siostrami charyzmatycznej wspólnoty a Osobą Chrystusa. Jej wyrazem są składane i realizowane śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Osoby zakonne przeżywają swoją konsekrację we wspólnocie kościelnej, aby w niej być dla chrześcijan szczególnym znakiem przymierza między Bogiem a ludźmi.

Rady ewangeliczne

Ewangeliczna czystość, przeżywana w celibacie jako totalne umiłowanie Boga, jest darem Ducha Bożego. Wyzwala osoby konsekrowane dla służby ludziom i dla Królestwa Bożego. Czystość konsekrowana, misterium śmierci i zmartwychwstania, ofiary i płodności, daje świadectwo o wartości życia w takiej miłości, która wszystkim służy.
Ewangeliczne ubóstwo czyni osoby konsekrowane naśladowcami Chrystusa ubogiego dla służby ludziom, ich braciom, zwłaszcza najbardziej wydziedziczonym. Wymogi Kościoła pobudzają ich do ukształtowania w sobie serca ubogiego i do nawrócenia się, by być świadkiem Boga, ich jedynego bogactwa.
Ewangeliczne posłuszeństwo to zjednoczenie w Duchu utożsamiającym wolę osoby zakonnej z wolą Chrystusa, który stał się posłuszny aż po śmierć.

"Idźcie i wy do winnicy mojej" (Mt 20, 7)

Wciąż aktualny jest apel Jezusowy: "Proście Pana żniwa, aby posłał robotników na swoje żniwo" (Mt 9, 38). Wybór życia w małżeństwie, we wspólnocie zakonnej, w kapłaństwie, w laikacie jest wyborem własnego miejsca w Kościele. Takie powołanie jest całym ciągiem podejmowanych wyborów. Każde powołanie jest zależne od misterium szczególnego spotkania z Bogiem. Inicjatywa jest zawsze po stronie Pana Boga. Człowiek ze swej strony jest zaproszony do dawania prawdziwie wolnej odpowiedzi.
Kandydat, którego Chrystus powołuje słowami: "Pójdź za Mną", nie przestaje być człowiekiem mającym specyficzne uzdolnienia, zainteresowania, uczucia, skłonności, popędy. Apostolat powołaniowy musi mieć związek i z historią, i ze współczesnością. Trzeba realistycznie uznać nowość warunków życia młodego człowieka, którego PAN ŻNIWA raczy powołać u bram współczesnego Damaszku, przeobrażając Szawła w Pawła.