Tydzień temu napisałem o kometach, które często wśród ludzi budziły grozę. Często pojawiają się i znikają w sposób nieprzewidywalny, a niektóre z nich ciągną za sobą na niebie piękny długi warkocz. Najbardziej znaną jest kometa Halleya, powracająca w okolice Słońca co 76 lat. W 1996 r. pięknym wydarzeniem była kometa Hyakutake, zaś wiosną 1997 r. oglądaliśmy równie wspaniałą kometę Hale´a-Boppa. W lipcu 1994 r. mieliśmy okazję obserwować w pobliżu Ziemi wielką katastrofę, kiedy kometa Shoemaker-Levy´ego 9 uderzyła w Jowisza. Olbrzymi Jowisz najpierw rozerwał ją na ponad 20 części, po czym wszystkie te fragmenty spadły na jego powierzchnię. Na małej Ziemi skutki takiej katastrofy byłyby straszne, ale Jowisz jakoś to uderzenie wytrzymał. Naszego opiekuna możemy teraz obserwować na południowym niebie, po którym przesuwa się wraz z planetą Saturn. W piątek Księżyc świecił pomiędzy tymi planetami, zaś w sobotę minie już Jowisza, z każdym dniem oddalając się od niego i zbliżając się do pełni.
Wysoko na południowo-zachodnim niebie możemy podziwiać piękny gwiazdozbiór Andromedy. Tu znaleźliśmy już tajemniczą i ledwie widoczną mgiełkę - Wielką Mgławicę M31, która jest gigantycznym zgrupowaniem miliardów gwiazd odległym o 2,25 miliona lat świetlnych od nas. Ta jedna z najbliższych nam galaktyk jest najdalej położonym obiektem widocznym jeszcze gołym okiem z Ziemi. Ale z jej obserwacją musimy poczekać dwa tygodnie na bezksiężycowe noce. Tuż pod Andromedą znajdziemy wielki gwiazdozbiór Pegaza. Jego trzy najjaśniejsze gwiazdy tworzą z jasnymi gwiazdami Andromedy figurę podobną do Wielkiego Wozu. Niekiedy też Pegaz i Andromeda nazywane są Olbrzymim Wozem. Górną część gwiazdozbioru stanowi wyraźny czworokąt, którego jedna gwiazda Sirrah należy jednak do Andromedy. Pegaza zazwyczaj przedstawia się jako skrzydlatego konia (Pegasus znaczy oskrzydlony koń), a Fenicjanie przyozdabiali jego podobizną kile swoich statków. To właśnie na Pegazie Perseusz jechał na pomoc Andromedzie, a wszystkie te mitologiczne gwiazdozbiory możemy zobaczyć blisko siebie na niebie.
Wyobraźmy sobie Pegaza odwróconego do góry nogami. Najniżej świecąca gwiazda i zarazem najjaśniejsza w całym gwiazdozbiorze to Enif ("Nos konia"). Świeci pomarańczowym blaskiem, a odległość do tego nadolbrzyma wynosi 815 lat świetlnych. Dzisiaj Enif zajdzie pod horyzont już w ciągu paru godzin, więc czasu na jego obserwacje jest niewiele. Znacznie bliżej nas (109 lat świetlnych) znajduje się Markab (Siodło), niebieskobiała gwiazda emitująca 70 razy więcej energii niż Słońce. Następna gwiazda to Scheat (Ramię) o promieniu aż 150 razy większym niż słoneczny. Odległość do tego czerwonego olbrzyma wynosi 217 lat świetlnych. Jasną gwiazdą w Pegazie jest jego skrzydło - Algenib, niebieskobiała gwiazda zmienna, znajdująca się w odległości 466 lat świetlnych.
Gdy obserwujemy Pegaza na cichym wieczornym niebie, oddajmy się marzeniom, że oto ten skrzydlaty koń uniesie nas na chwilę w bezkresne przestworza, na wspaniałą wycieczkę po Mlecznej Drodze. Do zobaczenia wśród gwiazd!