Spotykamy takich ludzi, nie tylko chrześcijan, którzy znają na pamięć 8 Jezusowych błogosławieństw. Niektórzy z nich nawet noszą te błogosławieństwa na kartce, pięknie przepisane, w dowodzie osobistym. Znając te Mateuszowe błogosławieństwa, stawiamy sobie pytanie, dlaczego Łukasz Ewangelista wymienia tylko 4, a potem jakby dla kontrastu dodaje 4 "biada!". Jeszcze gwałtowniejszy kontrast mamy u proroka Jeremiasza w pierwszym czytaniu z tej naszej niedzieli. To owoc jego obserwacji życia. Jakby do nas wołał: Zastanów się, człowieku, kim ty jesteś?... Jaki sens ma twoje życie? Czy twoją ostateczną ufność pokładasz w Panu, czy tylko w człowieku?...
Jezusowe czterokrotne "Błogosławieni" stanowi także ostry kontrast do czterokrotnego "Biada wam!". Może wielu z tych, którzy słuchają tej Ewangelii, to nie są ludzie, którzy głodują, którzy płaczą, których inni nienawidzą, ale może ich wnętrze nęka głód Boga, nie zawsze świadoma tęsknota za Nim, za Jego obecnością, miłością... przez wiarę, modlitwę, Eucharystię. A biada człowiekowi, który ufa tylko ludziom, może tym z partii, z życia politycznego, a nawet tym najbliższym, jeżeli oni Boga mu przysłaniają. Możemy dziś łatwo spotkać takiego sąsiada, nawet krewnego, który, pewny siebie, oświadcza: Mnie jest zupełnie obojętne, czy Bóg jest, czy Go nie ma, a jeżeli tam jest gdzieś w tym swoim niebie, to On mnie nie interesuje - i ostentacyjnie pisze Jego imię małą literą. Ale są i tacy, którzy jakoś w tego Boga wierzą, ale Jemu przypisują swoje niepowodzenia i obwiniają Go, że zsyła na ludzi cierpienia, choroby, nieszczęścia. Inni znowu uroczyście wyznają, że są wierzący i pobożni, bo w niedzielę idą do kościoła i modlą się, ale w swoim codziennym życiu myślą i postępują tak, jakby Go nie było.
W Psalmie 1. modlimy się takimi słowami: "Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników i nie siada w kole szyderców, lecz ma upodobanie w Prawie Pana". Istotnie, trzeba nam o tej rzeczywistości pamiętać, że często spotykamy środowisko, w którym nie myśli się o Bogu. Środki społecznego przekazu również sprzyjają takiej atmosferze; także reklama, która wabi ludzkie oczy ponętnymi obrazami, a myśli błyskotliwymi hasłami. Zarówno ten śpiewany dziś Psalm, jak i czytanie z Księgi Proroka ukazują nam przykazania jako drogę życia. Tak dziś, jak i przed wiekami człowiek stoi przed koniecznością wyboru. Jeżeli uzna siebie samego za miarę dobra i zła, wtedy - mówi Prorok - "jest podobny do dzikiego krzaka na pustyni". Uschnie, bo źródłem jego życia jest tylko Bóg i Jego miłość.