Upłynęło już kilka tygodni od uroczystego zakończenia Roku Świętego przełomu tysiącleci i nadszedł czas bilansów i analiz. Jakie wydarzenia Wielkiego Jubileuszu odbiły się największym echem w świecie i w Kościele, które z nich przejdą do historii? Co wniósł Rok Święty w życie religijne milionów katolików? Z drugiej zaś strony rodzi się pytanie o przyszłość: Jakim wyzwaniom będzie musiał stawić czoło Kościół na początku nowego tysiąclecia?
Z tymi pytaniami zwróciłem się do nowo mianowanego kardynała Crescenzio Sepe, pełniącego w ostatnich latach funkcję sekretarza generalnego Komitetu Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, na którego barkach spoczywał wielki obowiązek organizacyjny związany z przygotowaniem i przebiegiem Roku Świętego. Oto jego refleksje, które spisałem w przededniu Konsystorza, który odbył się - jak wiemy - 21 lutego br.

Na Wielki Jubileusz Roku 2000 - wyjątkowe święto wiary, które pozostawiło głębokie ślady w historii Kościoła i świata początku trzeciego milenium - należy patrzeć przede wszystkim z perspektywy religijnej. Dla pielgrzymów, którzy przybyli do Rzymu, by otworzyć się na "dobrą nowinę" Wcielenia Chrystusa i przeżyć radość Bożego przebaczenia, było to najważniejsze wydarzenie życia. Spotkanie z Chrystusem ma miejsce w zaciszu ludzkiego sumienia i Wielki Jubileusz miał jedynie ułatwić to intymne spotkanie. Pokój ducha, z jakim przechodzono przez Święte Drzwi, ciągła modlitwa, tłumy przed konfesjonałami i gesty miłosierdzia, które towarzyszyły pielgrzymowaniu, najlepiej świadczą, że dla wielu był to naprawdę czas spotkania z Chrystusem.
Jedynie z perspektywy tego stwierdzenia warto wrócić pamięcią do pewnych wydarzeń, które przeszły do historii tego Jubileuszu ze względu na ich znaczenie teologiczne lub wzruszenia, jakich dostarczyły. Przychodzą mi na myśl dni jubileuszowe poświęcone najmłodszym i najsłabszym - dzieciom i chorym, następnie osobom konsekrowanym, różnym grupom ludzi pracy i, oczywiście, niezapomniane spotkania z młodymi, z rodzinami, z ludźmi starszymi... W czasie Jubileuszu Ojciec Święty spotkał się z wszystkimi, ofiarując przy każdej okazji światło papieskiego magisterium, dodając otuchy swym przykładem i zachęcając do dawania świadectwa własnym życiem. Pragnął także przewodniczyć uroczystościom i wydarzeniom o wielkim znaczeniu dla przyszłości Kościoła i dla jedności chrześcijan, takim jak konferencje na temat wprowadzenia w życie nauczania Powszechnego Soboru Watykańskiego II i apostolatu świeckich, uroczystość otwarcia Świętych Drzwi i nabożeństwo ekumeniczne w Bazylice św. Pawła za Murami, ekumeniczne wspomnienie Świadków Wiary XX wieku i Dzień Przebaczenia... Kilkakrotnie sam Papież stawał się pielgrzymem i podróżował do Egiptu, Ziemi Świętej, Fatimy.
List apostolski Novo millennio ineunte, który Ojciec Święty opublikował na zakończenie Wielkiego Jubileuszu, zawiera głęboką i wyczerpującą analizę perspektyw Kościoła w trzecim tysiącleciu. Papież pisze, że musimy "na nowo rozpoczynać od Chrystusa" i być " świadkami miłości" (por. Novo millennio ineunte, rozdz. III i IV), dążąc do świętości, odkrywając na nowo sakramenty, słowo Boże i prymat łaski. Mężczyźni i kobiety, dziś i w przyszłości, szukać będą życia duchowego, komunii, pełnej realizacji osobistych charyzmatów, miłości, dialogu - tego wszystkiego, co Kościół im dawał w czasie Roku Świętego i będzie dawał zawsze.
Wydaje mi się, że również ludzie niewierzący zostali w pewien sposób włączeni w obchody jubileuszowe, ponieważ pobudzono ich do refleksji nad wartościami ogólnoludzkimi, takimi jak puryfikacja pamięci historycznej, poszukiwanie jedności i pokoju między narodami, zaangażowanie na rzecz sprawiedliwości społecznej, darowanie długów krajom ubogim, skrócenie kary więźniom itp. Te ziarna dobra, rzucone podczas Jubileuszu w historię człowieka, wydadzą obfite owoce także po zamknięciu Świętych Drzwi.
Jeżeli natomiast chodzi o zadania, jakie czekają każdego z nas, można je sprowadzić do obowiązku wprowadzania w życie nauk Jubileuszu - prawdziwego dziedzictwa Soboru Watykańskiego II; Jubileusz dowiódł, że nie jest to utopia. W czasach, gdy ludzkość poszukuje Boga, Kościół otwiera się na każdego człowieka, bez względu na to, skąd przychodzi, i udziela mu odpowiedzi na jego problemy. A są to odpowiedzi pewne, bo opierają się na Wcieleniu Boga - najważniejszym wydarzeniu w historii ludzkości, które świętowaliśmy w sposób szczególny w mijającym roku.
Oto znaczenie Jubileuszu Roku 2000, wielkiego wydarzenia wiary, które pozostanie znakiem nadziei dla współczesnego świata.

Wysłuchał: Włodzimierz Rędzioch