Współczesna cywilizacja budowana jest na paradygmacie filozofii indywidualistycznej. W przeciwieństwie do klasycznej filozofii, która traktuje człowieka jako osobę zakorzenioną zarówno w religijnym, jak i społecznym wymiarze, filozofia indywidualistyczna widzi w człowieku jedynie wyizolowaną jednostkę, dla której religia czy społeczeństwo stanowią, zagrożenie jej praw czy tożsamości. Indywidualizm chce " bronić" człowieka zarówno przed prawami Bożymi, jak i przed społeczeństwem. Stąd jego koncepcja wyzwolenia człowieka, "wyzwolenia" z więzi, jakie religia, kultura, społeczeństwo czy państwo nakładają na jednostkę. Stąd liberalna koncepcja praw człowieka, praw wyznaczonych przeciwko całemu społeczeństwu, przeciwko kulturowemu czy religijnemu wymiarowi ludzkiej egzystencji. To koncepcja antagonistycznego widzenia relacji jednostka - społeczeństwo.
Filozofia klasyczna widzi człowieka jako istotę par excellence społeczną, rodzącą się w rodzinie, wychowującą w rodzinie i innych instytucjach społecznych, kształtującą swoją kulturową tożsamość w narodzie; istotę, która nie może istnieć bez innych ludzi, bez społecznego otoczenia, kultury czy religii. Natomiast indywidualistyczna filozofia nie tylko jest ateistyczna w swej istocie. W wyzwoleniu od Boga, Jego praw widzi warunek wyzwolenia człowieka, lecz po Bogu, także inne instytucje społeczne, takie jak naród czy rodzina, traktuje jako ograniczenie dla egoistycznie traktowanej "samorealizacji". Stąd koncepcja wyzwolenia z obowiązków rodzinnych czy narodowych. Stąd też indywidualistyczny liberalizm jest antypatriotyczny i antynarodowy. W miłości Ojczyzny i w obowiązkach narodowych widzi jedynie ograniczenie własnej wolności i własnej, egoistycznie rozumianej, samorealizacji. Indywidualizm jest filozoficznym zanegowaniem społecznego wymiaru ludzkiej natury i płynących z niej społecznych powinności.
Ta fałszywa filozofia stała się fundamentem wielu rozwiązań ustrojowych we współczesnym świecie. To w tej koncepcji człowieka należy szukać źródeł ustawodawstwa liberalizującego dostęp do pornografii i narkotyków, łagodzącego odpowiedzialność karną za wiele przestępstw itp. To w indywidualistycznej koncepcji prawa należy szukać źródeł liberalnego ustawodawstwa rodzinnego, ustawodawstwa, które rozbija rodzinę.
Właśnie ustawodawstwo zezwalające na rozwody jest klasycznym wyrazem indywidualistycznie rozumianej rodziny jako służby wyłącznie jednostce. Tymczasem rodzina to coś więcej niż tylko egoistycznie rozumiana "samorealizacja". To przede wszystkim związek miłości kobiety i mężczyzny połączony z wydaniem potomstwa. Ten fakt nakłada na rodziców moralne obowiązki utrzymania i wychowania dzieci. W sytuacji rodziny indywidualny egoizm musi być podporządkowany obowiązkom wynikającym z przyjętej roli. Nie jest to rola, którą można odrzucać, bowiem urodzenie dzieci nakłada długoletnie obowiązki, z których nikt nie może się zwalniać. Opuszczenie bowiem dzieci prowadzi do licznych patologii w ich rozwoju. Przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych badania wskazują na związek rozwodu rodziców z rozwojem homoseksualizmu u dzieci. Zdecydowana większość homoseksualistów pochodzi z rozbitych lub patologicznych rodzin. Dzieci z rozbitych rodzin cierpią na zaburzenia emocjonalne, które negatywnie odbijają się na ich rozwoju zarówno fizycznym, jak i intelektualnym. Nawet gdy dzieci z rozbitych małżeństw osiągną dojrzałość, znacznie trudniej aklimatyzują się w środowisku społecznym. Wśród rozpadających się rodzin w znacznie większym wymiarze spotykamy osoby wywodzące się z rozbitych rodzin. Reakcją na rozwód rodziców jest często narkomania. Dla dzieci z rozbitych rodzin kontakt z narkotykami może się stać początkiem uzależnienia. Podobnie jest z przestępczością i grupami nieformalnymi czy sektami. To wśród nich młodzież z rozbitych rodzin bardziej niż młodzież z rodzin normalnych szuka zaspokojenia swych emocjonalnych potrzeb. Statystyki patologii unaoczniają, jak wielkim przekleństwem dla dzieci jest rozpad rodzin. Jest to doświadczenie tak traumatyczne, że głęboko zniekształca prawidłowy rozwój dziecka, czyniąc je bardziej podatnym na różne patologie.
Na przykładzie rodziny widać naj-wyraźniej nie tylko fałszywość, ale także szkodliwość indywidualistycznej koncepcji człowieka i na niej opartej indywidualistycznej koncepcji prawa. Szczególna szkodliwość tej koncepcji przejawia się w prawie rodzinnym, którego konstrukcja ułatwia rozpad rodziny. Ten model prawa nie służy umocnieniu rodziny, ale jej rozkładowi. Fałszywość indywidualizmu polega na budowaniu ustroju społecznego na założeniu konfliktu pomiędzy człowiekiem a społeczeństwem, gdy w rzeczywistości człowiek może się właściwie rozwijać tylko w takich strukturach społecznych, które uznają za swój fundament zasady moralne.
Instytucja rozwodu jest zaprzeczeniem zdrowego rozwoju człowieka i jako rozwiązanie patologiczne winna być eliminowana ze współczesnego ustawodawstwa. Należy zwalczać też kulturowe tendencje tolerancji wobec tego patologicznego zjawiska.