Jedna z misjonarek pracujących w Kenii poznała na ulicy Nairobi dziewięcioletnią dziewczynkę, która nigdy nie była w szkole, a codziennie przemierza całe miasto, zbierając makulaturę i plastikowe torebki. Jeżeli uda się jej zebrać to i sprzedać za 50-70 szylingów, będzie mogła zjeść obiad. Jeżeli uzbiera mniej, nie będzie miała za co kupić jedzenia.

Afryka nie jest kontynentem takim, jaki znamy z podróżniczych książek, reklam biur podróży oferujących "prawdziwe afrykańskie safari". Każdego roku we wszystkich afrykańskich państwach położonych na południe od Sahary umiera z niedożywienia 26 mln dzieci. Z roku na rok umiera coraz więcej dorosłych - ich rodziców, krewnych, przyjaciół - na malarię, gruźlicę, inne tropikalne choroby oraz AIDS. Dzieci muszą troszczyć się same o siebie. Większość tych, które wkraczają w dorosłość, musi zmagać się z trudami codzienności - pracować, zdobywać wodę i jedzenie, opiekować się młodszym rodzeństwem.
W większości państw afrykańskich pracuje zawodowo ok. 50% dzieci (np. w Mali 54%, w Burkina Faso 51%). Pracują już w wieku 5-6 lat: na budowach, w cementowniach, na roli, w tkalniach dywanów, na plantacjach kawy, herbaty i sisalu, w handlu ulicznym, jako czyścibuty. Pamiętać trzeba, że statystyki i zestawienia nie obejmują dziewczynek, które w wieku 7-9 lat rozpoczynają pracę jako pomoc domowa (pracują od 10 do 15 godzin dziennie) - i nie są traktowane jako osoby zatrudnione. Międzynarodowa Organizacja Pracy przewiduje, że w 2015 r. w Afryce 100 mln dzieci będzie pracować zarobkowo. Oczywiście, świat dorosłych nie myśli tutaj o godności dziecka ani nie liczy się z jego marzeniami o beztroskim dzieciństwie.
Te dzieci, które nie pracują i nie mają nikogo bliskiego, zdane są na opiekę dobrych, ale obcych im ludzi - wielu spośród nich to polscy misjonarze (księża diecezjalni, księża zakonni i siostry oraz osoby świeckie), których na terenie całej Afryki pracuje 863 osoby. Kościół katolicki zorganizował i prowadzi 808 szpitali, ponad 4 tys. ośrodków zdrowia, przytułki i leprozoria. Oczywiście, podwoje szpitali i ośrodków zdrowia otwarte są dla wszystkich potrzebujących, co nie daje, niestety, powszechnej dostępności do podstawowej opieki medycznej i podstawowych leków. W krajach takich jak: Mali, Niger, Nigeria, Liberia, Sudan, Zair, Angola, Somalia, Czad, Republika Środkowoafrykańska jest to mniej niż połowa ludności. Zaledwie jedno na pięcioro dzieci ma możliwość skorzystania w razie potrzeby z pomocy lekarzy i poddawane jest regularnemu leczeniu.
O regularności i powszechności nie można mówić również w przypadku podstawowej edukacji dzieci. Wszyscy zajmujący się prowadzeniem szkół (prawie 30 tys. założył Kościół katolicki) podkreślają, że dzieci lubią się uczyć, bardzo chętnie biorą udział w lekcjach. Niestety, większości z nich nie stać na zeszyt i ołówek, na uiszczenie minimalnej opłaty za szkołę. Dlatego te dzieci, które chodzą do szkoły, często uczą inne, biedniejsze lub własne rodzeństwo. Uczą się wzajemnie liter, cyfr, wierszyków, pisząc palcem na piasku.
Znajdujemy się teraz w głębi Afryki. (...) Jakże mocno trzeba przechylić głowę w tył, aby dosięgnąć okiem szczytów...
wielkomiejskich wysokościowców. Przebijają się one ku światłu słonecznemu na wysokość czterdziestu czy pięćdziesięciu pięter. Pod ich dachami nieprzebyty gąszcz dziecięcych potrzeb. Światowe organizacje społeczne i charytatywne jednogłośnie alarmują, że po 2020 r. aż połowa całej ludności Afryki będzie mieszkała w slumsach na obrzeżach wielkich miast. Już teraz w warunkach urągających ludzkiej godności, bez dachu nad głową, bez dostępu do wody pitnej, bez regularnych posiłków mieszka 60% ludności Nairobi, stolicy Kenii.
Z pewnością zadajemy sobie pytanie: Czy i my, oraz dlaczego, winniśmy pomagać dzieciom, których istnienie z polskiej perspektywy to niemalże jedynie dane statystyczne i kolorowe zdjęcia prasowych fotoreportaży? Powinniśmy też zawsze pamiętać, że Bóg uczynił człowieka " koroną stworzenia". Bóg uczynił nas zdolnymi do naśladowania Go, wzorowania się na Jego cnotach, spragnionymi niebiańskich łask i - jak zapisał św. Ambroży - w tych cechach człowieka zamieszkuje Bóg (por. Evangelium vitae, 35). Każdy z nas, kto w dzieciństwie doświadczył choćby odrobiny radości i beztroskiego szczęścia, powinien sprawiać, by jak najwięcej dzieci na świecie, szczególnie w Afryce, czuło to samo. A potrzeba im niewiele - dachu nad głową, codziennego posiłku, podstawowej opieki medycznej, poszanowania godności.
Komisja Episkopatu Polski podczas 303. zebrania plenarnego w Kołobrzegu zatwierdziła regulamin Krajowego Funduszu Misyjnego i przeprowadzanie co roku w II niedzielę Wielkiego Postu zbiórki pieniężnej we wszystkich parafiach w Polsce.
W tym roku ta ogólnopolska akcja odbywa się pod hasłem: " Kościół w Polsce Dzieciom w Afryce". Datki pieniężne zebrane we wszystkich parafiach w Polsce w niedzielę - 11 marca br. zostaną przekazane polskim misjonarzom z przeznaczeniem na konkretną pomoc - szpitale, sierocińce, przedszkola, opłaty za szkołę, dożywianie "dzieci ulicy". Misjonarze w naszym imieniu podzielą się tym dobrem z potrzebującymi pomocy dziećmi w Afryce.

RAJOWY FUNDUSZ MISYJNY
Komisja Episkopatu Polski ds. Misji
ul. Byszewska 1, skr. poczt. 112
03-729 Warszawa 4
tel. (0-22) 679-67-28, fax (0-22) 679-68-95
Konto: PeKaO SA I O/Warszawa 12401037-20025603-2700-401112-001
"KOŚCIÓŁ W POLSCE DZIECIOM W AFRYCE"