Była pustynia i kuszenie Pana Jezusa, była Góra Tabor i Przemienienie Pańskie. Dziś - już 3. niedziela Wielkiego Postu - Jezusowe wezwanie do nawrócenia. Ludzie powiadamiają Pana Jezusa o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Drugie tragiczne wydarzenie to wieża w Siloe, która zawaliła się i jej gruzy przygniotły śmiertelnie 18 osób. Jezus zdecydowanie odrzuca pogląd, że te nieszczęścia były dla tych ludzi karą Bożą za ich grzechy. Nie byli oni większymi grzesznikami niż wielu ich rodaków. Jezus mówi o śmierci ostatecznej tych, którzy nie chcą pokutować. Jezusowy przykład - przypowieść o figowym drzewie jakby łagodzi Jego twarde słowa o zagrożeniu wieczną zgubą. Krótka historia tego drzewa to podobieństwo do losu człowieka, na którego nawrócenie czeka Boży Ogrodnik. Według św. Marka, po kuszeniu na pustyni Jezus rozpoczyna swoje nauczanie od prostego stwierdzenia: " Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" (Mk 1, 15).
Te Jezusowe słowa powtarza kapłan w Środę Popielcową, kiedy posypuje głowy poświęconym popiołem. W tradycyjnej formule, zaczerpniętej z Księgi Rodzaju (3, 19), jest surowe przypomnienie człowiekowi kruchości jego życia, natomiast ta zaczerpnięta z Ewangelii formuła wskazuje zasadniczy program naszego nawrócenia. Jest nim Ewangelia. To w niej jest obecny Pan Jezus. To Jemu wierzymy, to On jest tym cierpliwym Bożym Ogrodnikiem, który mimo minionych bezowocnych lat, mimo bezskutecznego szukania na tym drzewie owoców, wyraża nadzieję: " może wyda owoc". Ale jest także wspomniana groźba wycięcia drzewa, jeżeli tych owoców nie będzie. Pan Jezus dwukrotnie stawia pytanie, czy ci, którzy zostali zamordowani, i ci, których przywaliła wieża w Siloe, czy oni byli większymi grzesznikami?... Mamy czasem pokusę tak sądzić, gdy kogoś spotka nieoczekiwane nieszczęście albo tragiczny wypadek. I my dziś codziennie czytamy w gazetach, oglądamy w telewizji obrazy katastrof, w których giną ludzie. Ale te codziennie powtarzane informacje powodują nasze zobojętnienie, jakby stwardnienie serca, tak że łatwo przechodzimy do słuchania muzyki rozrywkowej. Skutecznie działają w naszej psychice mechanizmy obronne, które spychają w podświadomość te dramatyczne obrazy i łatwo znajdujemy slogany uspokajające, żeby sobie pomyśleć: Dzięki Bogu, że to nie spotkało ani mnie, ani moich bliskich.
Tą Bożą cierpliwością mamy nie tylko pocieszać siebie i bliskich, ale także rozbudzać szczególną ufność wobec sakramentu pokuty. Jako dzieci Kościoła Jezusowego jesteśmy powołani przypominać w słowach i postępowaniu tę Jezusową cierpliwość zarówno w osobistej rozmowie, jak i w czynnej miłości bliźniego. To jest ta użyźniona gleba, na której wyrasta nawrócenie zarówno każdego z nas, jak i naszych bliźnich. To jest ów wielkopostny czas nawrócenia, do którego wzywał nas kapłan w Popielec, mówiąc do każdego indywidualnie: "Nawracajcie się i wierzcie Ewangelii!". Wtedy czas wielkanocny będzie dla nas pełen radości, bo Jezus pragnie, abyśmy życie mieli w pełnej obfitości (por. J 10, 10).