Do ludzi trzeba iść z duszą bogatą w miłość (Anna Jenke).

Tak się złożyło, że w 2001 r. 15 lutego wypada 25-lecie śmierci sługi Bożej Anny Jenke, a 3 kwietnia - 80-lecie jej urodzin. Dwie okrągłe daty, dwa jubileusze - to ważkie wydarzenia, zważywszy, iż chodzi o nieprzeciętną nauczycielkę i wychowawczynię - kandydatkę na ołtarze.
W roku jubileuszowym Anny Jenke warto skupić uwagę na osobie, która została nazwana: "Pedagogiem z charakterem", i na jej programie wychowawczym, który stanowi dla współczesnych nauczycieli przesłanie. To, że prof. Anna Jenke odnosiła wielkie sukcesy w swojej pracy - będąc na stanowisku dyrektora szkoły, polonisty, wychowawcy - niewątpliwie związane było z jej bogatą osobowością, z której wypływała świadomość powierzonych zadań, odpowiedzialność i miłość do wykonywanego zawodu. Po owocach można było widzieć, kim ona była dla swoich uczniów i wychowanków. Zresztą, potwierdzają to oni sami. Ze szkoły odchodzili z "posagiem duchowym" - jak się wyrażali - z którego potem czerpali moc i mądrość przez całe życie. Faktem było, że Liceum Sztuk Plastycznych w Jarosławiu - gdzie Anna była nauczycielem i pełniła funkcję dyrektora szkoły - cieszyło się uznaniem wyższych uczelni. Podpis dyrektora: " Anna Jenke" - jakby gwarantował ich przyjęcie na wyższe uczelnie.
Ona umiała podawać młodzież "Wyżej... i Dalej..." - jak się wyrażała. "Wyżej" - oznaczało odniesienie młodych ludzi do ostatecznego celu życia, a "dalej" - to przygotowanie ich do czekających zadań, by spełniali je jak najlepiej.
W swojej pracy wychowawczej Anna Jenke stosowała najlepsze metody i najlepsze środki. Jednakże nie ograniczała się tylko do swoich możliwości. Do pracy angażowała grono nauczycielskie, rodziców, także samą młodzież. Dla rodziców urządzała tzw. Uniwersytet - to jest pogadanki na tematy wychowawcze. Była to systematyczna praca w ciągu całego roku szkolnego.
Na uwagę zasługuje jeszcze i ten fakt, że najskuteczniejszym środkiem w pracy Anny była modlitwa. Ten środek stosowała nieustannie. Rok szkolny kończyła zawsze pobytem na Jasnej Górze, by 2 lipca podczas ogólnopolskiej pielgrzymki nauczycieli dziękować Bogu i Matce Najświętszej za otrzymane łaski i nadal powierzać trud pracy wychowawczej.
Nie tylko tam i nie tylko wtedy omadlała swoje powołanie nauczycielskie. Ona czyniła tak na co dzień. Idąc do szkoły, bodaj na krótko wstępowała do kościoła, by oddać Bogu cały dzień swojej pracy, młodzież i nauczycieli. Codzienny udział we Mszy św. i przyjmowanie Komunii św. - to zasadnicze sprawy w jej życiu. Różaniec - ulubiona jej modlitwa - był dla niej mocą i bronią w walce z trudnościami. Modlitwą zaczynała i kończyła każdy dzień. Darowała ją również jako najwspanialszy prezent tym, którzy jej potrzebowali dla pokrzepienia słabych sił ducha i ciała.
Gdyby tak dzisiejsi nauczyciele zechcieli autentycznie uciekać się do tego niezawodnego środka - modlitwy w swojej ciężkiej i trudnej pracy - może byłoby im lżej, a praca zaowocowałaby obficie. W tym także służy Anna Jenke przykładem. Od niej można uczyć się wychowywania siebie i swoich uczniów przez formację wnętrza, pracę nad sobą, sięganie do środków nadprzyrodzonych.
Jubileusz jakby podwójnych narodzin Anny Jenke: dla życia ziemskiego i dla nieba - przypomina prawdę - co czasem jest pomijane w życiu pełnym trosk, zbytniego zapatrzenia w ziemię, w materię - iż warto podnieść głowę "Wyżej i Dalej", gdzie Odwieczna Miłość - Bóg czeka na każdego i pragnie ubogacić nas wszystkich niczym innym jak tylko miłością. A ta jest nam konieczna dla siebie, a także by ją rozdawać innym. Tę prawdę przypomina nam również Anna Jenke, która powiedziała: "Do ludzi trzeba iść z duszą bogatą w miłość".
Gdyby się nam to udawało - to osiągnęlibyśmy już WSZYSTKO.